English
Ο Πάπας Φραγκίσκος, γεννημένος Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο, απεβίωσε σε ηλικία 88 ετών, στην κατοικία του στην Κα Casa Santa Marta του Βατικανού.
Το Βατικανό επιβεβαίωσε ότι ο θάνατός του τη Δευτέρα του Πάσχα, 21 Απριλίου 2025, προήλθε από εγκεφαλικό επεισόδιο, το οποίο οδήγησε σε κώμα και μη αναστρέψιμη καρδιακή ανεπάρκεια. Ο θάνατός του ακολούθησε μία δύσκολη χρονιά, γεμάτη από σοβαρές προκλήσεις υγείας, συμπεριλαμβανομένων 38 ημερών νοσηλείας για διπλή πνευμονία νωρίτερα μέσα στο 2025.
Παρά τις ιατρικές συμβουλές που συνιστούσαν δύο μήνες ξεκούρασης, ο Πάπας Φραγκίσκος πραγματοποίησε μία τελευταία δημόσια εμφάνιση το Πάσχα την Κυριακή, 20 Απριλίου, απευθύνοντας την ευλογία Urbi et Orbi από το μπαλκόνι της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου και χαιρετώντας τους πιστούς από το παπικό αυτοκίνητο — η τελευταία του πράξη ποιμαντικής συμμετοχής.
Ο Πάπας Φραγκίσκος κατά τη διάρκεια της ευλογίας Urbi et Orbi μετά τη Θεία Λειτουργία του Πάσχα στην Πλατεία του Αγίου Πέτρου, στο Βατικανό, 20 Απρίλη 2025. (EPA-EFE/ANGELO CARCONI)
Παραβιάζοντας τις ιατρικές συμβουλές, ο Πάπας Φραγκίσκος εμφανίστηκε στο μπαλκόνι της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου για να απευθύνει την ευλογία του Πάσχα, κάνοντας μία γεμάτη συγκίνηση έκκληση για ειρήνη σε περιοχές συγκρούσεων όπως η Γάζα, η Ουκρανία και το Σουδάν.
Την ίδια ημέρα, είχε επίσης μία σύντομη συνάντηση με τον Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ JD Vance. Παρά το γεγονός ότι φαινόταν ορατά αδύναμος και εξαρτώμενος από έναν βοηθό για να διαβάσει τη μεγαλύτερη πλειονότητα της ομιλίας του, η παρουσία του Πάπα συγκίνησε βαθιά τις 35.000 που είχαν συγκεντρωθεί στην Πλατεία του Αγίου Πέτρου.
Στις 7:35 π.μ., ο Πάπας Φραγκίσκος υπέκυψε σε εγκεφαλικό επεισόδιο και καρδιακή ανεπάρκεια. Ο θάνατός του ανακοινώθηκε επίσημα στις 9:45 π.μ. από τον Καρδινάλιο Κέβιν Φάρελ, τον Καμερλάγκο, ο οποίος δήλωσε: «Ο Επίσκοπος της Ρώμης, Φραγκίσκος, έχει επιστρέψει στο σπίτι του Πατέρα».
Ο χρόνος — αμέσως μετά το Πάσχα — περιγράφηκε από κάποιους ως «ποιητικός». Μεταξύ αυτών ήταν η Αμερικανίδα φοιτήτρια Μπιάνκα Λοτ, η οποία, μιλώντας από τη Ρώμη, είπε ότι το είδε ως μία συγκινητική αντανάκλαση της δια βίου αφοσίωσης του Πάπα στο μυστήριο της ανάστασης του Χριστού.
Ο Πάπας Φραγκίσκος είχε ζητήσει μία απλή κηδεία, υπογραμμίζοντας τον ρόλο του ως ποιμένα και όχι ως παγκόσμια προσωπικότητα.
Το σώμα του έχει τοποθετηθεί σε ανοιχτό φέρετρο στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Πέτρου για δημόσια θέα.
Διάλεξε να ενταφιαστεί στη Βασιλική της Σάντα Μαρία Ματζιόρε στη Ρώμη και όχι στην του Αγίου Πέτρου, σε ένα απλό μνήμα επιγραφόμενο μόνο με την ένδειξη «Φραγκίσκος», το οποίο χρηματοδοτήθηκε από έναν ανώνυμο ευεργέτη.
Ο Φραγκίσκος υπερασπίστηκε τους φτωχούς, τους λαθρομετανάστες και τους λαθρομετανάστες, κερδίζοντας το παρατσούκλι «Πάπας του Λαού». Σημαντικές πράξεις περιλάμβαναν το πλύσιμο των ποδιών των προσφύγων, των κρατουμένων και των ασθενών με AIDS και προάσπισε τον διαθρησκειακό διάλογο, συμπεριλαμβανομένων ιστορικών επισκέψεων στο Ιράκ και στα ΗΑΕ.
Υποστήριξε την περιληπτικότητα καθ΄όλη τη διάρκεια της παπικής του θητείας, ιδίως με τη δήλωση του το 2013: «Ποιος είμαι εγώ για να κρίνω;» αναφερόμενος σε ιερείς της LGBTQ+ κοινότητας — σήμα που άφηνε μία πιο συμπονετική και ανοιχτή στάση προς την κοινότητα, ακόμη και καθώς διατηρούσε την αντίθεση της Εκκλησίας στις γάμους του ιδίου φύλου.
Ο Πάπας Φραγκίσκος ξεκίνησε επίσης ιστορικά βήματα στην τοποθέτηση γυναικών σε ανώριες θέσεις εντός του Βατικανού και διεύρυνε σημαντικά τη διαφορετικότητα του Συλλόγου των Καρδιναλίων.
Σχεδόν το 80% των καρδιναλίων που θα επιλέξουν τον διάδοχό του διορίστηκαν από εκείνον, διαμορφώνοντας έτσι τον χαρακτήρα και την κατεύθυνση του μελλοντικού κονκλάβιου.
Η εγκύκλιος του το 2015 Laudato si’ σηματοδότησε το πρώτο παπικό έγγραφο αφιερωμένο στο περιβάλλον, ζητώντας αποφασιστική δράση για την κλιματική αλλαγή.
Καταδίκασε επίσης τον καταναλωτισμό και την παγκόσμια ανισότητα και, το 2024, προειδοποίησε ότι η κλιματική αλλαγή ήταν «ένας δρόμος προς τον θάνατο».
Ο Πάπας Φραγκίσκος αντιμετώπισε κριτική και από τις δύο πλευρές του ιδεολογικού φάσματος. Οι συντηρητικοί τον κατηγόρησαν ότι αποδυνάμωσε τη διδασκαλία της Εκκλησίας, ενώ οι προοδευτικοί εξέφρασαν απογοήτευση για την άρνησή του να προωθήσει αιτήματα όπως η χειροτονία γυναικών και η επιτρεπόμενη γάμου ιερέων.
Η αντίδρασή του στην κρίση σεξουαλικής κακοποίησης κληρικών συνάντησε αντικρουόμενες αντιδράσεις. Αν και εισήγαγε νέα μέτρα λογοδοσίας μετά από συναντήσεις με επιζώντες, ομάδες υποστήριξης όπως το SNAP περιέγραψαν την Παπική του θητεία ως «προβλέψιμη καταστροφή» για τους θύματα.
