English
Η σημερινή Ευρώπη, μετά την εμπειρία του πολέμου στην Ουκρανία, νιώθει άμεσα την ανάγκη να αναβαθμίσει την άμυνά της κατά των απειλών από τον αέρα.
Διαθέτει σχεδόν 10.000 κρίσιμες υποδομές. Αυτές λειτουργούν στους τομείς της ενέργειας, των επικοινωνιών, των μεταφορών/εφοδιαστικής αλυσίδας και της δημόσιας διοίκησης.
Αυτές οι υποδομές περιλαμβάνουν αγωγούς φυσικού αερίου και πετρελαίου, πυρηνικούς σταθμούς, δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας, τηλεπικοινωνιακούς κόμβους, αεροδρόμια, λιμάνια, κέντρα κυβερνοασφαλείας, κυβερνητικά κέντρα και αρκετά ακόμα σημεία κρίσιμης σημασίας για την ασφάλεια, την οικονομία και τη σταθερότητα της Ε.Ε.
Ωστόσο, το κύριο ζήτημα είναι ότι στην περίπτωση ενός στρατιωτικού συγκρούσεων εντάσεως, η τρέχουσα αντιπυραυλική κάλυψη αυτών των δομών είναι ανεπαρκής.
Χωρίς ένα πυκνό και πολυδιάστατο σύστημα αεράμυνας, μόλις ένα ελάχιστο ποσοστό αυτών των κρίσιμων υποδομών θα ήταν σε θέση να αντιμετωπιστεί με αποτελεσματικότητα — μάλιστα, και τότε δεν θα μπορούσε να αντέξει σε επίθεση κορεσμού (saturation strike).
Κατά την επίθεση κορεσμού, ο επιτιθέμενος εξαπολύει ταυτόχρονα δεκάδες ή ακόμη και εκατοντάδες πυραύλους, drones ή πυρομαχικά περιφερόμενης πτήσης με σκοπό την υπερφόρτωση των αμυντικών συστημάτων.
Κάτι τέτοιο επιχείρησαν σχετικά πρόσφατα οι Χεσμπολά και Χαμάς εναντίον του Ισραήλ, με αποτέλεσμα από τις χιλιάδες ρουκέτες και drones που εξαπέλυσαν, να περάσουν αρκετές δεκάδεςκαι ν αχτυπήσουν το Ισραήλ.
Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της πρόκλησης, αρκεί να εξεταστεί το παράδειγμα της Ρωσίας.
Οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις διαθέτουν 50 τάγματα εξοπλισμένα με το σύγχρονο αντιαεροπορικό σύστημα S-400, περίπου 300 πυροβολαρχίες S-300 (150 εκ των οποίων έχουν αντιαεροπορικές και αντιβαλλιστικές ικανότητες), καθώς και 140 μέσης εμβέλειας πυροβολαρχίες (BUK, S-350 και KUB).
Παράλληλα, διαθέτουν άνω των 2.000 συστημάτων μικρής εμβέλειας, όπως τα OSA και Pantsir, ικανά να πολεμούν UAVs, βλήματα cruise και άλλες απειλές.
Αυτή η πυκνή και διαρθρωμένη αλυσίδα επιτρέπει στη Ρωσία να προστατεύει όχι μόνο στρατιωτικές τοποθεσίες, αλλά και αστικά κέντρα, ενεργειακές εγκαταστάσεις, στρατιωτικές βάσεις και διοικητικά κέντρα.
Σε αντίθεση με αυτό, οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες δεν έχουν επενδύσει επαρκώς στην αεράμυνα.
Η Γερμανία μόλις πρόσφατα ξεκίνησε το πρόγραμμα “Sky Shield”, ενώ άλλες χώρες βασίζονται κυρίως στη βοήθεια του NATO και των Ηνωμένων Πολιτειών για την αντιαεροπορική προστασία.
Τα περισσότερα κράτη-μέλη της Ε.Ε. διαθέτουν περιορισμένο αριθμό συστημάτων Patriot, IRIS-T ή NASAMS, ενώ η ικανότητά τους να αντιμετωπίσουν μαζικές επιθέσεις είναι περιορισμένη.
Χωρίς θεμελιώδεις αλλαγές στην ευρωπαϊκή στρατηγική ασφάλειας, η ήπειρος παραμένει ευάλωτη σε ενδεχόμενους κινδύνους, είτε από κρατικούς είτε από μη κρατικούς δρώντες.
Η ανάγκη για επενδύσεις στην αεράμυνα, την εντοπιστική τεχνολογία απειλών και τη στρατηγική συνεργασία μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών είναι πιο επιτακτική από ποτέ.
ΠΗΓΗ
