English
Του Daniel Moss
Ποιες είναι οι προοπτικές για την πενταετή οικονομική ανάπτυξη; Είναι πιθανό αυτή να ξεπεράσει τις τρέχουσες προκλήσεις, αλλά ίσως βγει από τη διαδικασία πιο αδύναμη. Οι αρμόδιοι θα κληθούν να απολογηθούν για τους μισθούς τους.
Ο πόλεμος με το Ιράν σίγουρα θα έχει σοβαρές συνέπειες. Το ερώτημα είναι αν θα αποτελέσει απλώς ένα ακόμα εμπόδιο ή αν θα πλήξει την ανθεκτικότητα της μετα-Covid ανάπτυξης. Αυτή η ανησυχία ήταν εμφανής στις πρόσφατες συναντήσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Ουάσιγκτον. Οι δηλώσεις των υπευθύνων πολιτικής είναι ενθαρρυντικές, αλλά η επιφυλακτικότητα μπορεί να μετατραπεί σε δικαιολογία για αδράνεια, κάτι που μπορεί να φανεί έξυπνο βραχυπρόθεσμα, αλλά δεν είναι βιώσιμο.
Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή αναδεικνύει τα διδάγματα που έχουν αντλήσει οι κεντρικές τράπεζες μετά την πανδημία. Θα αγνοήσουν τις αυξήσεις στις τιμές του πετρελαίου που προήλθαν από τις εχθροπραξίες, ή θα προχωρήσουν σε αυστηρά μέτρα κατά του πληθωρισμού πριν αυτός ενταθεί; Η δεύτερη επιλογή ενδέχεται να επιβαρύνει τις επιχειρήσεις και τους καταναλωτές.
Η πεποίθηση ότι ο πληθωρισμός είναι προσωρινός, παρόμοια με την παγίδα του 2021, δείχνει μια αυτοπεποίθηση που ίσως να μην είναι δικαιολογημένη. Ο Χιου Πιλ, επικεφαλής οικονομολόγος της Τράπεζας της Αγγλίας, επισήμανε ότι η αναμονή δεν είναι αναγκαία η κατάλληλη απάντηση σε τέτοιες πληθωριστικές τάσεις, οι οποίες ενδέχεται να αποκτήσουν αυτοσυντηρούμενη δυναμική.
Ο αντίκτυπος της σύγκρουσης στην παγκόσμια οικονομία δεν φαίνεται να είναι καταστροφικός. Το ΔΝΤ εκτιμά ότι η παγκόσμια ανάπτυξη θα υποχωρήσει στο 3,1% φέτος, από 3,3% που είχε προβλέψει τον Ιανουάριο. Αυτό δεν είναι κακό, δεδομένων των αναταραχών στην αγορά ενέργειας, αλλά η εφησυχαστική προσέγγιση είναι επικίνδυνη. Το Ταμείο προειδοποιεί ότι κάθε ημέρα που διαταράσσεται ο ενεργειακός εφοδιασμός, τόσο περισσότερο διολισθαίνουμε προς λιγότερο ευνοϊκά αποτελέσματα.
Οι ραγδαίες αυξήσεις των επιτοκίων και οι αμερικανικοί δασμοί έχουν αρνητικές συνέπειες. Ωστόσο, ούτε οι δύο αυτοί παράγοντες ανέκοψαν την ανάπτυξη, ούτε οι προσπάθειες του πρώην προεδρικού γραφείου να υπονομεύσει την αυτονομία της Ομοσπονδιακής Τράπεζας. Οι επενδυτές δεν απομάκρυναν μαζικά τα αμερικανικά περιουσιακά στοιχεία ούτε πανικοβλήθηκαν μετά την ανακοίνωση των δασμών.
Ωστόσο, αν εξετάσουμε τις βασικές προβλέψεις, οι προοπτικές είναι ανησυχητικές. Το ΔΝΤ περιγράφει δύο λιγότερο ευνοϊκά σενάρια: το ένα προβλέπει ανάπτυξη στο 2,5% και πληθωρισμό στο 5,4%, ενώ το χειρότερο σενάριο μπορεί να οδηγήσει σε ύφεση με ανάπτυξη στο 2% και πληθωρισμό στο 6%. Η απότομη συρρίκνωση του ΑΕΠ είναι σπάνια, αλλά συνέβη το 2020 και το 2009, υποδεικνύοντας ότι οι συνθήκες δεν θα γίνουν υπερβολικά τρομακτικές, εφόσον δεν υπάρξει σημαντική κλιμάκωση των συγκρούσεων ή σοβαρό λάθος πολιτικής.
Ο κόσμος, όπως πάντα, εξαρτάται από μερικές μεγάλες οικονομίες. Η Κίνα παρουσίασε αξιοπρεπή ανάπτυξη, με το ΑΕΠ να αυξάνεται κατά 5% το πρώτο τρίμηνο, υποδεικνύοντας περιορισμένες επιπτώσεις από τον πόλεμο. Ωστόσο, οι εγχώριοι μοχλοί ανάπτυξης αντιμετωπίζουν προκλήσεις, με τις λιανικές πωλήσεις να απογοητεύουν και την ανεργία να παραμένει υψηλή. Οι ΗΠΑ ενδέχεται να αποφύγουν μια ύφεση, αλλά δεν πρέπει να βασιστούμε υπερβολικά σε αυτούς τους δύο γίγαντες.
Ίσως η αναζήτηση του τέλους της ανάπτυξης να μην είναι το ζητούμενο. Ωστόσο, οι βάσεις της οικονομίας απειλούνται. Χωρίς τον πόλεμο, μια αναβάθμιση των προβλέψεων θα ήταν λογική. Το καλύτερο που μπορούμε να πούμε είναι ότι η παγκόσμια οικονομία αντιμετωπίζει τη σύγκρουση από όσο το δυνατόν καλύτερη θέση. Μακάρι μόνο να σταματούσαν οι αυτοτραυματισμοί.
Απόδοση – Επιμέλεια: Λυδία Ρουμποπούλου
