English
Η γαλλική πολιτική σκηνή βυθίζεται σε χάος, με τον Σεμπαστιάν Λεκορνί να παραμένει υπηρεσιακός πρωθυπουργός σε μια κυβέρνηση-συνονθύλευμα, ενώ ο Εμανουέλ Μακρόν απειλεί τη Ρωσία και αποφεύγει τις εκλογές, σύμφωνα με ανάλυση που βλέπει απειλή για τη δημοκρατία από την απελπισία των προοδευτικών.
Η λέξη «αποσύνθεση» γέμισε τα πρωτοσέλιδα ακόμα και σε εφημερίδες όπως η Libération αυτό το Σαββατοκύριακο. Παλιότερα, όταν στρατηγοί τη χρησιμοποιούσαν το 2021 για να περιγράψουν την κατάσταση της χώρας, η εξουσία τους κατηγορούσε ότι σπέρνουν πανικό. Από τότε, τα πράγματα χειροτέρεψαν.
Μακρονία: Η ήσυχη αγωνία
Η Γαλλία δεν κυβερνάται πια. Η λέξη κατάρρευση ταιριάζει καλύτερα. Νωρίς σήμερα το πρωί, ο πρόεδρος πέταξε για την Αίγυπτο, προσποιούμενος ότι συνεισφέρει στην απελευθέρωση των τελευταίων ομήρων της Χαμάς – μια επιτυχία που πιστώθηκε στον Ντόναλντ Τραμπ. Ο Σεμπαστιάν Λεκορνί, ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός που παραμένει, σχημάτισε χθες βράδυ μια δεύτερη κυβέρνηση από απομεινάρια και καθυστερήσεις. Από την πλευρά του, ο πρόεδρος των Ρεπουμπλικανών (LR), Μπρουνό Ρεταγιό, μαθαίνει ότι έξι βουλευτές του κόμματός του δεν τον ακολουθούν και στρέφονται στο κεντρικό μπλοκ, παρόλο που ο ίδιος αποσύρθηκε.
Αυτός ο πολιτικός κόσμος εστιάζει μόνο σε ένα: να εμποδίσει τους Γάλλους να πουν τη γνώμη τους για το μπάχαλο. Κι όμως, όταν δεν σε πιστεύουν πια, τελείωσες, όπως θα έλεγε ο Πιερ Ντακ. Οι σκιές κινούνται, μα σβήνουν.
Η αχρηστία ενός συστήματος φαίνεται όταν η ακινησία του γεννά μόνο αναταραχές.
Στην οργισμένη εμμονή της να κρατηθεί στις καρέκλες, η Μακρονία χάνει τα λογικά της. Την Κυριακή, ο Εμανουέλ Μακρόν απείλησε ξανά τη Ρωσία ότι θα «πληρώσει το τίμημα» για την «πολεμική εμμονή» της, φουντώνοντας μια σύγκρουση που θα τον ένωνε γύρω από το εγώ του.
Ο Φιλίπ ντε Βιλιέ το παρατηρεί στο νέο του βιβλίο «Populicide» (Fayard):
Το τρέχον πολιτικό καθεστώς της Γαλλίας δεν είναι πια δημοκρατία και ακόμα λιγότερο κράτος δικαίου. Η Γαλλία ολισθαίνει προς μια αστυνομική δημοκρατία, όπου τα μέσα του κράτους χρησιμεύουν μόνο για να προστατεύουν την εξουσία από τον ίδιο τον λαό.
Όσοι φιμώνουν τους πολίτες γίνονται δεσποτικοί.
Ο κ. Ρεταϊγιό οφείλει να ξεκαθαρίσει τη στάση του κόμματός του
Η παράλογη οργή που προκαλεί σε μερικούς Ρεπουμπλικανούς η ιδέα νίκης της Μαρί Λε Πεν και των συμμάχων της σε επόμενες βουλευτικές, πιέζει το κόμμα να ξεκαθαρίσει τη θέση του. Σύμφωνα με όσα είπε ο Ζαν-Φρανσουά Κοπέ (LR) χθες το μεσημέρι στο RTL, το RN είναι «απόλυτος κίνδυνος» και «καταστροφή» – λόγια που θυμίζουν παβλοφική αντίδραση, όχι νηφάλια ανάλυση. Στην ενότητα των δεξιών που διαγράφεται, ο κ. Ρεταγιό πρέπει να διώξει πιο εμφανώς τις αμφισημίες για τις δικές του προτιμήσεις. Την ίδια ώρα, αυτή η υστερία κατά του RN είναι πολύ πιο κοινή στους προοδευτικούς που βλέπουν τον κόσμο τους να γκρεμίζεται.
Η τοποθέτηση στο Πάνθεον του εκλιπόντος Ρομπέρ Μπαντιντέρ την Πέμπτη βράδυ σφράγισε συμβολικά το τέλος της ηγεμονίας μισού αιώνα σοσιαλδημοκρατίας. Ο πανικός είναι τόσος σε αυτό το ιδεολογικό σύμπαν που πεθαίνει, ώστε η μεταρρύθμιση των συντάξεων – η μόνη πρόοδος της πενταετίας – είναι έτοιμη να αμφισβητηθεί από τον Σεμπαστιαν Λεκορνί για να κατευνάσει τους σοσιαλιστές που απειλούν με άμεση πρόταση μομφής.
Ο φόβος κυριεύει τους ηττημένους. Αποκαλύπτει τις μισαλλοδοξίες αυτών των «δημοκρατών» που θέλουν να φιμώσουν τους ψηφοφόρους. Τίθεται ήδη το ερώτημα για τις αντιδράσεις τους σε περίπτωση νίκης μιας κυρίαρχης δεξιάς στις προεδρικές.
Ο εκβιασμός με ταραχές στους δρόμους μπορεί να γίνει το ύστατο όπλο της αποτυχημένης αριστεράς.
Βασισμένο σε άρθρο του
Ιβάν Ριουφόλ
από το CAUSEUR
