English
Σε μια εκρηκτική κλιμάκωση που αποκαλύπτει τα βαθιά ρήγματα στο πολιτικό σύστημα, ο ανεξάρτητος βουλευτής Κωνσταντίνος Φλώρος εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά της Ζωής Κωνσταντοπούλου, χαρακτηρίζοντάς την έμμεσα ως ενσαρκωτή μιας «φασιστικής νοοτροπίας» που δηλητηριάζει τον δημόσιο διάλογο.
Η κόντρα, που ξέσπασε πριν από δύο ημέρες και κορυφώθηκε σήμερα με μια μακροσκελή ομιλία του Φλώρου στην Ολομέλεια, φέρνει στο φως κατηγορίες για υποκρισία, αυταρχισμό και πολιτική εκμετάλλευση, μετατρέποντας το κοινοβούλιο σε πεδίο προσωπικών αντιπαραθέσεων και θεατρικών παραστάσεων.
Η σύγκρουση άναψε στις 23 Ιουλίου, κατά τη συζήτηση για την άρση ασυλίας του Λευτέρη Αυγενάκη μετά από επεισόδιο σε αεροδρόμιο. Η Κωνσταντοπούλου, από το βήμα, επέκρινε τον Φλώρο για την υποστήριξή του σε νομοσχέδιο ασφάλειας σιδηροδρόμων, συνδέοντάς το με μια υποτιθέμενη προσπάθεια πολιτικής καπηλείας της τραγωδίας στα Τέμπη. Ο Φλώρος, από τα έδρανα, αντέδρασε εκρηκτικά, φωνάζοντας “Λέω την αλήθεια. Δεν κάνω καριέρα πάνω σε νεκρούς. Είσαι ξεφτιλισμένη!”, μια δήλωση που αντανακλούσε την υπεράσπιση της δικής του στάσης απέναντι σε αυτό που θεώρησε προσωπική επίθεση
Η Κωνσταντοπούλου, φανερά ενοχλημένη και ζητώντας διευκρινίσεις, ρώτησε επανειλημμένα «Τι είπατε; Ποια λέξη είπατε; Είπατε τη λέξη «μαλακισμένη»; Αυτή ήταν η λέξη που είπατε;», επιμένοντας σε λεπτομέρειες που φάνηκε να εντείνουν την ένταση αντί να την εκτονώνουν. Ο προεδρεύων Γιώργος Γεωργαντάς επενέβη άμεσα, λέγοντας «Παρακαλώ! Η λέξη να διαγραφεί από τα πρακτικά… Κύριε Φλώρο, την ανακαλείτε;», με τον Φλώρο να συμφωνεί «Ναι», επιτρέποντας τη συνέχιση της συνεδρίασης χωρίς περαιτέρω κλιμάκωση από την πλευρά του.
Η ένταση δεν κόπασε. Σήμερα, 25 Ιουλίου, κατά τη συζήτηση για τον Εθνικό Τελωνιακό Κώδικα, ο Φλώρος κατά την ομιλία του έδωσε συνέχεια στο συμβάν, επιτιθέμενος σφόδρα στην Κωνστατοπούλου και αναφεροντας μηνύματα με απειλές κατά της ζωής του.
Κατηγόρησε την πρόεδρο της «Πλεύσης Ελευθερίας» για στοχοποίηση βάσει παρελθοντικών ποινικών του υποθέσεων και για επιλεκτική εφαρμογή αρχών. Την παρουσίασε ως δικηγόρο που αγνοεί το τεκμήριο αθωότητας όταν δεν τη βολεύει, ενώ την κατηγόρησε για υποκριτική στάση στα δικαιώματα των γυναικών, υπονοώντας ότι υπερασπίζεται ακόμα και κατηγορούμενους για βιασμό όταν αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντά της.
Ο Κωνσταντίνος Φλώρος τόνισε ότι «η μνήμη της κ. Κωνσταντοπούλου – ενδεχομένως και η ακοή της, φαίνεται να είναι εξόχως επιλεκτική», ενώ αναφέρθηκε σε καταγγελίες πρώην συνεργατών της, όπως περί παραβίασης απορρήτου και απλήρωτων μισθών, καθώς και σε συμπεριφορές bullying σε δικαστικές αίθουσες, που έχουν προκαλέσει ακόμα και ανακοινώσεις από δικαστικούς φορείς.
Περαιτέρω, ο Φλώρος συνέδεσε την Κωνσταντοπούλου με εκλεγμένους δημοτικούς συμβούλους του συνδυασμού του Κασιδιάρη και συγκεκριμένα με σύμβουλο που διατηρεί διαδικτυακό κανάλι που προωθεί την ίδια την αρχηγό της Πλεύσης Ελευθερίας, ενώ διάβασε απειλητικό μήνυμα που έλαβε, αποδίδοντάς το σε οπαδούς της και κατηγορώντας την για καλλιέργεια μίσους και πολιτικής βίας.
Κλείνοντας, δήλωσε ότι “ο φασισμός δεν είναι ιδεολογία αλλά νοοτροπία”, μια φράση που υπογραμμίζει την υπεράσπιση της δημοκρατικής διαδικασίας απέναντι σε αυταρχικές τακτικές.
Η υπόθεση αυτή δεν είναι μεμονωμένη. Η Κωνσταντοπούλου, γνωστή για τις θεαματικές της εμφανίσεις, φαίνεται να μεταχειρίζεται το κοινοβούλιο ως προσωπική σκηνή, όπου οι εντάσεις και οι κατηγορίες γίνονται εργαλεία αυτοπροβολής. Δεν είναι λίγοι όσοι την κατηγορούν ότι εκμεταλλεύεται τραγωδίες όπως αυτή των Τεμπών, μετατρέποντας τον πόνο των οικογενειών σε πολιτικό όπλο για να ενισχύσει την εικόνα της ως “υπερασπίστριας της δικαιοσύνης”, ενώ στην πράξη εφαρμόζει διπλά standards: υπέρμαχος δικαιωμάτων όταν τη συμφέρει, αυστηρή κριτής όταν όχι. Αυτή η επιλεκτική προσέγγιση, σε συνδυασμό με καταχρηστικές ερμηνείες του κανονισμού της Βουλής, έχει οδηγήσει σε ένα κλίμα χάους, όπου το κοινοβούλιο θυμίζει περισσότερο αρένα θεάματος παρά χώρο σοβαρής νομοθεσίας.
Σε μια εποχή όπου η πολιτική χρειάζεται σταθερότητα, αλλά και μία ουσιαστική αντιπολίτευση, τέτοιες συμπεριφορές υπονομεύουν την εμπιστοσύνη των πολιτών, μετατρέποντας το κοινοβούλιο σε πεδίο αυταρχικών εγωισμών και φθηνών εντυπώσεων, αλλά και ρίχνοντας άφθονο νερό στον μύλο της κυβέρνησης. Η συμπεριφορά της Κωνσταντοπούλου έναντι οιουδήποτε «αντιπάλου», όπως αυτή τουλάχιστον αντιλαμβάνεται τον όρο, δεν είναι απλώς προσωπική: είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης κρίσης, όπου η πολιτική γίνεται σόου και οι θεσμοί θυσιάζονται στον βωμό της δημοσιότητας.
