Η τυραννία της «θυματολαγνείας» και η μετριοκρατία της αριστεράς

Στην Ελλάδα του σήμερα, βιώνουμε μια ιδιότυπη ηθική και κοινωνική αντιστροφή : το «τραύμα», η «αδικία» , «η προσωπική τραγωδία» και η «ευαλωτότητα» έχουν αναχθεί σε ισχυρά κριτήρια κοινωνικής και ηθικής υπεροχής και νοούνται ακόμα και ως πολιτικό κεφάλαιο βαρύνουσας σημασίας («…με παρακολουθούσαν»). Η ιδιότητα του ηττημένου, του αποκλεισμένου, του «αόρατου», του μειονοτικού, του αυτοαποκαλούμενου «καταπιεσμένου», του προσφέρει, αυτόματα και ακατανόητα, δίκαιο, νομιμοποίηση, ασυλία που υπερβαίνει κανόνες, λογική και κριτική (… «δίνω τον όρκο που γουστάρω, γιατί είμαι ανθρωπιστής», «…είναι υποχρεωτική η ποσόστωση για μέλη ευπαθών ομάδων», «… αν δεν είσαι συμπεριληπτικός, δεν έχεις ενσυναίσθηση, είσαι μισάνθρωπος»).

Από τις παράνομα αναρτημένες παλαιστινιακές σημαίες στα δημόσια κτίρια, τα κομματικά πανώ στην Ακρόπολη, μέχρι τις καταλήψεις και βανδαλισμούς πανεπιστημιακών,δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων, την κατασπατάληση δημοσίων πόρων χάριν ποικίλων «ευπαθών» ομάδων και την δικαιολόγηση παραβατικών/ποινικών συμπεριφορών στο όνομα της αντίστασης στην κοινωνική και ταξική αδικία, ο ορθολογισμός και η εφαρμογή ενός κανονικού Νόμου έχουν υποχωρήσει. Η δε καφρίλα και «παρέμβαση» του κάθε κολασμένου, έχουν αναχθεί ατύπως σε γόνιμες και κύριες εκφάνσεις πολιτικής δράσης.

Και όσο υποστηρίζουμε και πριμοδοτούμε ως κοινωνία και πολιτεία τους κατά φαντασίαν κατακαημένους, μοιραία ταυτιζόμαστε με τον τελευταίο και έργῳ εχθρευόμαστε τον πρώτο. Με ποια λογική αναγνωρίζουμε ακόμα και τον τελευταίο τερματίσαντα ενός τελικού ολυμπιακού αγωνίσματος ως «όγδοο ολυμπιονίκη» ; Από πότε πάψαμε να ενστερνιζόμαστε την ομηρική προτροπή του «αιέν αριστεύειν» και κρίνουμε την συμμετοχή ως ισάξια της επιτυχίας;

Η εκούσια ή και επιβεβλημένη υποχώρηση από τον αυτονόητο καθορισμό των εννοιών βάσει της πάγιας παραδεκτής κοινωνικής πρακτικής, επέφερε την σχετικοποίηση των πάντων: του προσδιορισμού του γένους, της ακρίβειας της γλώσσας και των περιγραφομένων εννοιών, της έκτασης και της επιβολής των ποινών, των σχέσεων ιεραρχίας στους επαγγελματικούς χώρους και των παρεπομένων επαγγελματικών δικαιωμάτων, των πορισμάτων της επιστήμης, της αξίας των θεσμών, της δημοκρατικής αρχής, της κατάταξης των πανεπιστημίων, της έννοια της ιθαγένειας και της εθνικής ιδιοσυστασίας, της μονοδιάστατης χρήσης των χώρων θρησκευτικής λατρείας, της χρήσης δημοσίων χώρων και καταστημάτων κ.ο.κ., τα οποία έχουν υποστεί οικτρή παραποίηση. Όλα για να μην στενοχωρηθούν εκείνοι οι λίγοι, οι παράλογοι, οι θιγόμενοι από την αλήθεια της φύσεως και τον αυτονόητο ορθολογισμό της στατιστικής.

Με πρωτουργό την ιδεοληπτική Αριστερά των ψευδεπίγραφων αγώνων και του δήθεν ανθρωπισμού και την ένοχη ανοχή του ατομικιστικού πολιτικά ορθού φιλελευθερισμού, η ελληνική κοινωνία φαίνεται πως δεν έχει πια κάποιο δίλημμα για το πρόταγμά της. Ορίζει την ταυτότητά της όχι μέσα από τη δημιουργία αλλά μέσα από την αυτοθυματοποίηση, την αόριστη «αντίσταση» — ακόμα και όταν αντίπαλος είναι η ίδια η έννοια της προόδου, της ευνομίας και της αριστείας. Με άλλα λόγια κανονικοποίησε τη μιζέρια. Σήμερα, το να είσαι «νικητής», «ισχυρός», «νοικοκύρης» ή «πρωτοπόρος» θεωρείται σχεδόν ύποπτο. Αν μια ομάδα ή ένας λαός επιβιώνει και διαπρέπει, θεωρείται a priori «θύτης» και άξιος χλευασμού. Αν κάποιος αριστεύει, θεωρείται φορέας ρετσινιάς, χρήστης προνομίου και όχι μόχθου. Μια κοινωνία που φοβάται να υμνήσει τον πραγματικό Αγωνιστή, τον Ευσεβή, τον Νομοταγή, τον Έντιμο, τον Συνεπή, τον Νικητή, τον Άριστο και τον υποβιβάζει για να αισθανθεί άνετα εκείνος που αυθαιρετεί, αρκεί να είναι αναξιοπαθής με βάση τα αριστερά κριτήρια, είναι μια κοινωνία που έχει παραιτηθεί από το μέλλον της.

Η αλληλεγγύη προς τον αδύναμο, είναι σαφής ένδειξη Πολιτισμού, αλλά και η άνευ όρων ταύτιση με κάθε είδους φυγόπονο ή αποτυχημένο —που αυτοπροσδιορίζεται ως ευάλωτος— είναι σαφέστατη ένδειξη παρακμής.

Γι’ αυτό και η πραγματική επανάσταση σήμερα είναι η σοβαρότητα και η συνέπεια. Διαφορετικά, η Ελλάδα θα παραμένει εγκλωβισμένη στην ανυποληψία της κοιτάζοντας το μέλλον με την αριστερή γροθιά της υψωμένη προς μια φανταστική αδικία.

* Γι αυτό κι εμείς προσβλέπουμε και ενθαρρύνουμε μία διαφορετική από την Ελλάδα της μιζέριας . Εκείνην που ο 15χρονος σήμερα Βίκτωρ Γιαννικόπουλος και όλα τα άξια παιδιά της ηλικίας του, θα μπορέσουν να ευδοκιμήσουν και να προσφέρουν το καλύτερο στους εαυτούς τους και την Πατρίδα.