«Παρατηρητής της Θράκης» & Ιμπραήμ Σερήφ: Η Πολιτική Καπηλεία ενός Αποχαιρετισμού ή λάθος ανάγνωση της πραγματικότητας;

Ιερή η μνήμη των νεκρών, μηδενική ανοχή στην πολιτική τυμβωρυχία

Ο θάνατος ενός ανθρώπου επιβάλλει τη σιωπή και τον σεβασμό. Όταν όμως
μετατρέπεται σε εργαλείο πολιτικής προπαγάνδας, η σιωπή γίνεται
συνενοχή. Η Τζελιλέ, σύζυγος του Ιμπραήμ Σερήφ, υπήρξε μια μάνα και
γιαγιά της διπλανής πόρτας που δικαιούταν έναν καθαρό, ανθρώπινο
αποχαιρετισμό. Αντί γι’ αυτό, η μνήμη της εμφανίζεται να
εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πολιτικό αφήγημα που συνδέεται με τις πάγιες
επιδιώξεις της Άγκυρας στη Θράκη, μέσω του άρθρου «Αποχαιρετισμός στην Τζελιλέ, τη γειτόνισσά μας» στον «Παρατηρητή της Θράκης».

Μια προσεκτική ανάγνωση του συγκεκριμένου ανυπόγραφου δημοσιεύματος δημιουργεί αμέσως σοβαρά ερωτήματα. Πρόκειται για ένα κείμενο που εμφανίζει σαφή χαρακτηριστικά μετάφρασης από την τουρκική γλώσσα. Η
χρήση ξένων προς τη συνήθη ελληνική δημοσιογραφική ορολογία εκφράσεων,
όπως ο όρος «Istanbul» αντί για Κωνσταντινούπολη και η διατύπωση «γήινη
ζωή», αποτελούν ισχυρές ενδείξεις ως προς την προέλευσή του. Πρόκειται για διατυπώσεις εξαιρετικά ασυνήθιστες σε πρωτογενές ελληνικό δημοσιογραφικό κείμενο.

Εάν πράγματι το δημοσίευμα αποτελεί μετάφραση, το αυτονόητο ερώτημα είναι ποιος συνέταξε το πρωτότυπο και από ποια πηγή περιήλθε στην εφημερίδα.

Και ακριβώς εδώ προκύπτει το μείζον ζήτημα:
έχουμε να κάνουμε με αυτόνομο δημοσιογραφικό κείμενο ή με αναπαραγωγή
μιας συγκεκριμένης πολιτικής αφήγησης, η οποία αξιοποιεί ακόμη και το
πένθος για να υπηρετήσει άλλους σκοπούς;

Ο «Παρατηρητής» σε ρόλο γραφείου Τύπου του Προξενείου;

Το επίμαχο δημοσίευμα δεν εγείρει απλώς ζήτημα αντικειμενικότητας. Προκαλεί σοβαρά ερωτήματα, επιχειρώντας να κατασκευάσει ή να νομιμοποιήσει επικοινωνιακά έναν παράλληλο θεσμικό ρόλο πάνω σε ένα πένθος. Η
επιμονή του «Παρατηρητή της Θράκης» να παρουσιάζει τον Ιμπραήμ Σερήφ ως
«αιρετό μουφτή» αποτελεί μια σαφώς πολιτική επιλογή, η οποία έρχεται σε
αντίθεση με το θεσμικό πλαίσιο που αναγνωρίζει η ελληνική Πολιτεία.

Η θεσμική πραγματικότητα για την ελληνική Πολιτεία είναι συγκεκριμένη: ο Ιμπραήμ Σερήφ δεν αναγνωρίζεται ως θεσμικός Μουφτής Κομοτηνής.

Οι Μουφτείες της Θράκης έχουν νόμιμη, επίσημη ηγεσία: στο
Διδυμότειχο τον Μουφτή και στην Κομοτηνή και την Ξάνθη τους Τοποτηρητές.

Η απόφαση της εφημερίδας να φιλοξενήσει ένα κείμενο που εμφανίζει
χαρακτηριστικά μετάφρασης και ταυτόχρονα να χρησιμοποιήσει τον όρο
«αιρετός» δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια εντελώς ουδέτερη
δημοσιογραφική επιλογή. Αντιθέτως, αντικειμενικά λειτουργεί προς την κατεύθυνση της πολιτικής αναβάθμισης του Ιμπραήμ Σερήφ και της εμπέδωσης στη δημόσια συζήτηση ενός τίτλου που δεν αναγνωρίζεται θεσμικά από την ελληνική Πολιτεία.

Η γλώσσα της πολιτικής ευθυγράμμισης και το ηχηρό «χαστούκι» από τη μειονότητα

Η μακροχρόνια δημόσια δράση του Ιμπραήμ Σερήφ και η σταθερή χρήση από τον ίδιο και το περιβάλλον που τον στηρίζει του αφηγήματος περί «τουρκικής μειονότητας» αποτελούν καταγεγραμμένο μέρος της δημόσιας αντιπαράθεσης στη Θράκη. Ο «Παρατηρητής της Θράκης», δίνοντας βήμα σε αυτή τη φρασεολογία χωρίς την αναγκαία δημοσιογραφική απόσταση ή επεξήγηση, καταλήγει να αναπαράγει θέσεις που ταυτίζονται με τις επιδιώξεις του Σερήφ και με τη γνωστή θέση της τουρκικής πλευράς για τον χαρακτήρα της μειονότητας.

Το αποκορύφωμα του προβληματισμού βρίσκεται στην εντύπωση που δημιουργείται ότι «όλη η μειονότητα» αποχαιρέτησε την εκλιπούσα.

Εάν αυτή είναι πράγματι η εικόνα που επιχειρείται να μεταδοθεί, τότε πρέπει να αντιπαραβληθεί με τα πραγματικά δεδομένα της παρουσίας στην κηδεία.

Σύμφωνα με την εικόνα και τις πληροφορίες που διαθέτουμε, η ανταπόκριση της τοπικής κοινωνίας δεν φαίνεται να δικαιώνει την εικόνα μιας καθολικής κινητοποίησης της μειονότητας. Και αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς είχε προηγηθεί κινητοποίηση προσώπων και μηχανισμών που στηρίζουν τον Ιμπραήμ Σερήφ.

Παρά την προσπάθεια να αποκτήσει η κηδεία ευρύτερο δημόσιο και συμβολικό χαρακτήρα, η συμμετοχή –στον βαθμό που μπορεί να αποτιμηθεί από τα διαθέσιμα στοιχεία– δεν επιβεβαιώνει έναν ισχυρισμό περί συνολικής ή καθολικής συσπείρωσης της μειονότητας.

Με απλά λόγια: η μειονότητα δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως ένα ενιαίο σώμα που κινείται αυτομάτως πίσω από τον Ιμπραήμ Σερήφ.

Μια εφημερίδα-ιμάντας συγκεκριμένων πολιτικών αφηγημάτων;

Η υπόθεση αυτή ξεπερνά τα όρια ενός τοπικού ρεπορτάζ. Είναι σοβαρό ζήτημα όταν ο «Παρατηρητής της Θράκης» καταλήγει, μέσα από τις συγκεκριμένες δημοσιογραφικές επιλογές του, να λειτουργεί ως ιμάντας μεταφοράς θέσεων που εντάσσονται στο ευρύτερο αφήγημα της Άγκυρας για τη Θράκη, ενώ παράλληλα η πολιτική παρουσία του Ιμπραήμ Σερήφ προβάλλεται μέσα από μια οικογενειακή απώλεια.

Η δημοσιογραφία οφείλει να υπηρετεί την αλήθεια και να διατηρεί απόσταση από τα πρόσωπα και τα κέντρα των οποίων τις θέσεις παρουσιάζει. Δεν μπορεί να μετατρέπεται σε υπηρεσία δημοσίων σχέσεων οποιασδήποτε πλευράς – ελληνικής, τουρκικής ή άλλης.

Η Τζελιλέ αξίζει τον απόλυτο σεβασμό ως άνθρωπος, μακριά από κάθε είδους πολιτική τυμβωρυχία.

Ο Ιμπραήμ Σερήφ, από την άλλη, αποτελεί δημόσιο πρόσωπο και κεντρικό εκφραστή ενός συγκεκριμένου πολιτικού και μειονοτικού αφηγήματος, όχι τον θεσμικά αναγνωρισμένο από την ελληνική Πολιτεία Μουφτή Κομοτηνής.

Αυτή η διάκριση είναι κρίσιμη.

Η δημοσιογραφία δεν κρίνεται από τον μελοδραματισμό αλλά από την ακρίβεια των γεγονότων, τη διαφάνεια των πηγών και την καθαρότητα με την οποία διαχωρίζει το ρεπορτάζ από την πολιτική τοποθέτηση.

Στην περίπτωση αυτή, οι επιλογές του «Παρατηρητή της Θράκης» δημιουργούν εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο διατηρήθηκε αυτή η αναγκαία δημοσιογραφική απόσταση από τον Ιμπραήμ Σερήφ και το πολιτικό αφήγημα που τον συνοδεύει.

Και εδώ βρίσκεται το τελικό –και απολύτως θεμιτό– ερώτημα:

Η επιλογή της εφημερίδας να δημοσιεύσει αυτό το ανυπόγραφο κείμενο, το οποίο εμφανίζει σαφή χαρακτηριστικά μετάφρασης από τα τουρκικά, οφείλεται πράγματι σε μια ξαφνική «συναισθηματική» ευαισθησία;

Ποια είναι η πραγματική πηγή του κειμένου;

Ποιος το συνέταξε;

Ποιος το απέστειλε;

Και υπάρχουν άλλοι λόγοι ή σχέσεις που εξηγούν την επιλογή δημοσίευσής του;

Αν υπάρχουν, ο «Παρατηρητής της Θράκης» μπορεί να τους εξηγήσει.

Γιατί όταν ένα μέσο ενημέρωσης επιλέγει να παρεμβαίνει σε ένα τόσο ευαίσθητο πολιτικό και θεσμικό πεδίο, η διαφάνεια δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι δημοσιογραφική υποχρέωση.

Σημείωση Σύνταξης

Το ΤΑΞΙΑΡΧΗΣPress θεωρεί αυτονόητο ότι η απώλεια ενός ανθρώπου βρίσκεται έξω από κάθε πολιτική αντιπαράθεση. Η κριτική του παρόντος άρθρου δεν αφορά την εκλιπούσα Τζελιλέ Σερήφ ούτε το πένθος της οικογένειάς της, τα οποία αντιμετωπίζουμε με απόλυτο σεβασμό. Αφορά αποκλειστικά δημοσιευμένο περιεχόμενο άλλου μέσου ενημέρωσης, τις δημοσιογραφικές επιλογές του και τη χρήση πολιτικά και θεσμικά φορτισμένων χαρακτηρισμών σε ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο πεδίο για τη Θράκη.

Το ΤΑΞΙΑΡΧΗΣPress σέβεται το δικαίωμα κάθε μέσου να έχει τη δική του συντακτική γραμμή, όπως διατηρεί και το δικαίωμα να την κρίνει δημόσια όταν αφορά πρόσωπα, θεσμούς και ζητήματα δημοσίου ενδιαφέροντος. Η κριτική αφορά το περιεχόμενο και όχι προσωπικά τους εργαζομένους του μέσου, ενώ παραμένουμε ανοικτοί στη δημοσίευση τεκμηριωμένης απάντησης ή διευκρίνισης του «Παρατηρητή της Θράκης».

Στη Θράκη οι λέξεις έχουν ιδιαίτερο βάρος. Για το ΤΑΞΙΑΡΧΗΣPress σημείο αναφοράς παραμένουν η ακρίβεια των γεγονότων, η διαφάνεια, η πολυφωνία, η θεσμική σαφήνεια και το δικαίωμα των πολιτών να διακρίνουν το γεγονός από την πληροφορία, την εκτίμηση και την πολιτική ερμηνεία.

Για λόγους πλήρους διαφάνειας προς τον αναγνώστη, επισημαίνεται επίσης ότι ο υπογράφων το παρόν, δημοσιογράφος Νίκος Αρβανίτης, έχει υπάρξει ο ίδιος αντικείμενο δημόσιας στοχοποίησης από το φιλοπροξενικό τουρκοδίαιτο σύστημα για δημοσιογραφικό έργο που αφορά τη μουσουλμανική μειονότητα και τη Θράκη.Η αναφορά αυτή γίνεται όχι ως επιχείρημα υπέρ των θέσεων του παρόντος άρθρου, αλλά ως στοιχείο που ο αναγνώστης δικαιούται να γνωρίζει και να συνεκτιμήσει κατά την αξιολόγηση της υπογραφόμενης δημοσιογραφικής παρέμβασης.

Πηγή: ΤΑΞΙΑΡΧΗΣpress