Παράδοξο: Η Ελλάδα «χρυσοπληρώνει» γαλλικά drones με τουρκική τεχνολογική σκιά –

Παρά τις έντονες αντιδράσεις, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας προχωρά άμεσα, εντός του Σεπτεμβρίου, στην προμήθεια των drones Patroller. Τα αεροχήματα παράγονται από τη γαλλική Safran, η οποία διατηρεί επιχειρηματική σύμπραξη με την τουρκική Baykar. Τουρκικά μέσα παρουσιάζουν το γεγονός ως υποχώρηση της Αθήνας, σημειώνοντας ότι μετά την υπογραφή της συμφωνίας Safran-Baykar είχε γίνει λόγος για πιθανή ακύρωση του προγράμματος.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Newsbreak, στο πλαίσιο του στρατηγικού σχεδιασμού για τη δημιουργία μιας πολυεπίπεδης «Ασπίδας του Αχιλλέα», η Αθήνα επιδιώκει τη συγκρότηση ολοκληρωμένου πλέγματος επιτήρησης, αναγνώρισης και αποτροπής. Η πρώτη φάση περιλαμβάνει την εγχώρια παραγωγή drones «Κατηγορίας 1» στα στρατιωτικά εργοστάσια 306 ΕΒΤ και 316 ΣΠΤΧ, καθώς και την ενσωμάτωση συστημάτων «Κατηγορίας 2», όπως τα V-BAT που δωρήθηκαν από το Κοινωφελές Ίδρυμα Αθανασίου Λασκαρίδη.

Στην κορυφή του σχεδιασμού τοποθετούνται τα μη επανδρωμένα αεροχήματα «Κατηγορίας 3». Δίπλα στα υφιστάμενα Heron προγραμματίζεται η επιχειρησιακή ένταξη των γαλλικών UAV Patroller της Safran Electronics & Defense. Με άνοιγμα πτερύγων 18 μέτρων, ωφέλιμο φορτίο 250 κιλών και ονομαστική αυτονομία έως 15 ώρες, τα τέσσερα γαλλικά αεροχήματα συνολικού κόστους 55 εκατομμυρίων ευρώ προορίζονται για αποστολές ISTAR στον Έβρο και το Ανατολικό Αιγαίο.

🔵🇬🇷Yunanistan’dan geri adım: İHA teslimatı için geri sayıma başladılar

🔸Yunanistan, 🇫🇷Fransız Safran tarafından üretilen Patroller İHA’ları 2026 yılının Eylül ayında teslim alacak.
🔸Safran firmasının 🇹🇷Baykar ile imzaladığı anlaşma sonrası Yunanistan’ın Patroller İHA tedarik… pic.twitter.com/hGmrpy17ip

— Defence Turk (@Defence_Turk) August 17, 2026

Διεθνής αμφισβήτηση και τεχνικά προβλήματα

Η επιλογή των Patroller συνοδεύεται από έντονο προβληματισμό. Το πρόγραμμα παρουσιάζει σοβαρές καθυστερήσεις, τεχνικές αστοχίες και ατυχήματα κατά τη φάση πιστοποίησης. Σύμφωνα με στρατιωτικές αναλύσεις, το γαλλικό σύστημα εμφανίζει κρίσιμες αδυναμίες στο σύγχρονο επιχειρησιακό περιβάλλον.

Στις αρχικές εκδόσεις που αποκτά η Ελλάδα, το αερόχημα στερείται δορυφορικής σύνδεσης. Η εμβέλεια επικοινωνίας περιορίζεται αποκλειστικά στην οπτική επαφή. Το Patroller θεωρείται ιδιαίτερα ευάλωτο σε περιβάλλοντα με έντονες παρεμβολές, όπως αυτά που επικρατούν στις σύγχρονες συγκρούσεις.

Οι ίδιες οι Γαλλικές Ένοπλες Δυνάμεις αποφάσισαν να αναστείλουν ή να περικόψουν δραστικά την υποστήριξη και τις παραγγελίες του συστήματος, κρίνοντάς το αργό και ξεπερασμένο. Στα προβληματικά χαρακτηριστικά του προγράμματος, στο οποίο εμμένει το ΓΕΕΘΑ, ήρθε να προστεθεί και η τουρκική σύμπραξη.

Η σύμπραξη Safran – Baykar και οι κίνδυνοι

Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο είναι η επιχειρηματική σύμπραξη της κατασκευάστριας Safran Electronics & Defense με την τουρκική Baykar, παραγωγό των Bayraktar. Η συνεργασία περιλαμβάνει την κοινή ανάπτυξη έξυπνων πυρομαχικών, συστημάτων πλοήγησης, καθώς και την ενσωμάτωση των γαλλικών ηλεκτροπτικών Euroflir σε τουρκικές πλατφόρμες.

Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί μείζον παράδοξο ασφαλείας. Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος τμήματα του λογισμικού ή του hardware των ελληνικών Patroller να μοιράζονται κοινή τεχνολογική βάση με τουρκικά εργαστήρια, αποκαλύπτοντας τακτικά πρωτόκολλα, συχνότητες και τυφλά σημεία.

Καθώς τα Patroller προορίζονται για συλλογή ευαίσθητων δεδομένων στα σύνορα, η τεχνολογική συνάφεια με την τουρκική βιομηχανία εγκυμονεί κινδύνους διαρροών. Το πρόσφατο επιβεβαιωμένο γεγονός, όπου κατασκοπευτικά μη επανδρωμένα σκάφη επιφανείας του Βασιλικού Πολεμικού Ναυτικού της Βρετανίας έστελναν κρυφά δεδομένα στην Κίνα λόγω κινεζικής προέλευσης εξαρτημάτων, φαίνεται να μην έχει προβληματίσει το ελληνικό ΥΠΕΘΑ.

Επιπλέον προβληματισμό προκαλεί το γεγονός ότι σε περίπτωση ελληνοτουρκικής κρίσης η τεχνική υποστήριξη και τα ανταλλακτικά των ελληνικών αεροχημάτων θα εξαρτώνται από όμιλο με άμεσες επιχειρηματικές δεσμεύσεις στην Άγκυρα. Παρά τις διπλωματικές πιέσεις για την ολοκλήρωση της παραλαβής χάριν των ελληνογαλλικών σχέσεων, η Αθήνα είχε ζητήσει επίσημες εξηγήσεις από το Παρίσι για το ακριβές αντικείμενο της συμφωνίας Safran – Baykar. Δεν είναι γνωστό προς το παρόν κατά πόσον αυτές ήταν επαρκείς.

Η απαξίωση της εγχώριας βιομηχανίας και το TALOS II

Την ίδια στιγμή που δαπανώνται 55 εκατομμύρια ευρώ για ένα αμφισβητούμενο εισαγόμενο σύστημα, η ελληνική πολιτεία συνεχίζει τη συστηματική απαξίωση των εγχώριων τεχνολογικών λύσεων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το μη επανδρωμένο αερόχημα TALOS II της ελληνικής εταιρείας SAS Technology.

Το ελληνικό UAV TALOS II παρουσιάζει προηγμένα επιχειρησιακά χαρακτηριστικά. Διαθέτει αυτονομία πτήσης έως και 20 ώρες, ξεπερνώντας τις 15 ώρες του Patroller. Έχει τη δυνατότητα να αναδιπλώνει τα πτερύγιά του, να μεταφέρεται εντός τυπικού εμπορικού κοντέινερ και να αναπτύσσεται μυστικά μέσω εμπορικών πλοίων σε ακριτικά νησιά χωρίς να γίνεται αντιληπτό.

Δύναται να φέρει διπλό εκτοξευτή ρουκετών FZ602 των 70 χιλιοστών με δυνατότητα προσβολής αποβατικών σκαφών και ναυτικών μονάδων σε μεγάλες αποστάσεις. Με ένα ελάχιστο κλάσμα των 55 εκατομμυρίων ευρώ το TALOS II θα μπορούσε να είχε περάσει στο στάδιο της πλήρους επιχειρησιακής ετοιμότητας και στη συνέχεια της μαζικής παραγωγής.

Η παράλληλη εξέταση των δεδομένων αναδεικνύει βαθιά αντίφαση στην εθνική εξοπλιστική στρατηγική. Από τη μία πλευρά προβάλλεται η ανάγκη για πολυστρωματική επιτήρηση με την αγορά ακριβών ξένων συστημάτων, τα οποία όμως φέρουν τεχνολογικές «σκιές» λόγω γαλλοτουρκικών συμπράξεων και αμφισβητούνται επιχειρησιακά στο σύγχρονο πεδίο μάχης. Από την άλλη, εγχώριες προσπάθειες υψηλών δυνατοτήτων μένουν χωρίς ουσιαστική κρατική στήριξη.

Η συστηματική απαξίωση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας αποτελεί παράλογη πολιτική. Τη στιγμή που όλες οι χώρες επενδύουν στην ανάπτυξη εγχώριας βιομηχανίας για να δώσουν λύσεις στις σύγχρονες μορφές πολέμου, η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να αδιαφορεί για τις ελληνικές λύσεις και να προτιμά ακριβά και αμφιλεγόμενα ξένα οπλικά συστήματα που φέρουν ακόμα και την τουρκική τεχνολογική «σκιά».

Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας αποφάσισε να παραλάβει ένα σύστημα με αμφίβολη επιχειρησιακή αξία και πιθανούς κινδύνους ασφαλείας, αντί να αναθεωρήσει τις επιλογές του επενδύοντας στην πραγματική εγχώρια αμυντική αυτονομία.