English
Συνέντευξη στον γνωστό αγγλόφωνο συντηρητικό ιστότοπο The European Conservative» παραχώρησε ο Σπύρος Τσιρώνης. Απαντώντας σε ερωτήματα του δημοσιογράφου Αλβάρο Πένιας, δήλωσε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα για την Ελλάδα είναι η δημογραφική παρακμή, προειδοποιώντας ότι σε 200 χρόνια η Ελλάδα μπορεί να μην υπάρχει πλέον ως έθνος, αλλά μόνο ως γεωγραφική περιοχή.
Ο βουλευτής Αχαΐας της ΝΙΚΗΣ επεσήμανε την υψηλή ακρίβεια ως κύριο κοινωνικό ζήτημα, με τον μέσο μισθό να μην επαρκεί για τις καθημερινές ανάγκες, ενώ τόνισε την αδυναμία συνεργασίας με άλλα κόμματα λόγω της αυταρχικής τους στάσης. Επιπλέον, αναφέρθηκε στην πρόκληση της λαθρομετανάστευσης και στην έλλειψη αποτελεσματικής φύλαξης των θαλάσσιων συνόρων, καθώς και στην εργαλειοποίηση των λαθρομεταναστών από την Τουρκία για γεωπολιτικούς λόγους.
Ολόκληρη η συνέντευξη*
«Το μεγαλύτερο πρόβλημα για την Ελλάδα είναι η δημογραφική κατάρρευση» — Έλληνας βουλευτής Σπυρίδων Τσιρώνης
Καθώς η Ελλάδα αντιμετωπίζει αυξανόμενο κόστος διαβίωσης, μείωση του πληθυσμού και ανανεωμένες εντάσεις στα σύνορα, μια νέα πολιτική φωνή αναδύεται από την ορθόδοξη καρδιά της χώρας: ο Σπυρίδων Τσιρώνης, βουλευτής για πρώτη φορά από το κοινωνικό συντηρητικό κόμμα ΝΙΚΗ.
Πού βλέπετε το μεγαλύτερο πρόβλημα στην ελληνική κοινωνία; Είναι οικονομικό, κοινωνικό ή πνευματικό πρόβλημα;
Αναμφίβολα, το μεγαλύτερο πρόβλημα για την ελληνική κοινωνία είναι το υψηλό κόστος ζωής. Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί. Το κόστος ζωής είναι το ίδιο με αυτό των ισχυρών ευρωπαϊκών χωρών, αλλά ο μέσος μισθός μόλις ξεπερνά τα 1.000 ευρώ. Αυτό προκαλεί τεράστια προβλήματα στην καθημερινή ζωή του μέσου πολίτη, ακόμα και αν κερδίζει περισσότερο από τον μέσο μισθό.
Αυτή η δραματική κατάσταση εμποδίζει τους Έλληνες να ανταποκριθούν κατάλληλα σε άλλα σοβαρά ζητήματα, παρόλο που η ασφάλεια και η παράνομη μετανάστευση βρίσκονται πάντα ψηλά στη λίστα των προβλημάτων.
Αλλά έχετε δίκιο, το πρόβλημα είναι τόσο κοινωνικό όσο και πνευματικό. Από τη μία πλευρά, υπάρχει μια αμείλικτη καθημερινή ρουτίνα που δεν σου επιτρέπει να περάσεις χρόνο με τα παιδιά σου ή να δημιουργήσεις δεσμούς με την οικογένειά σου, και από την άλλη πλευρά, υπάρχει η νεωτερικότητα – ο λεγόμενος «προοδευτισμός» – του οποίου ο μοναδικός στόχος είναι να αποδομήσει τα βασικά στοιχεία συνοχής της κοινωνίας: την οικογένεια και, κατ’ επέκταση, την εθνική συνοχή, καθώς και την ορθόδοξη πίστη μας, δημιουργώντας ένα τεράστιο πνευματικό κενό που απειλεί να κλονίσει τα θεμέλια του ιστορικού μας έθνους.
Αλλά αφού με ρώτησες, εγώ ο Σπύρος, ποιο θεωρώ το μεγαλύτερο πρόβλημα, θα σου πω ότι, πέρα από τα καθημερινά προβλήματα, είναι η δημογραφική κατάρρευση. Διότι δεν έχει νόημα να συζητάμε για την Ελλάδα και τους Έλληνες, όταν οι δείκτες δείχνουν ότι σε 200 χρόνια από τώρα, δεν θα υπάρχουμε πλέον ως έθνος και η Ελλάδα θα είναι απλώς μια γεωγραφική περιοχή.
Ποια είναι η κατάσταση στα σύνορα; Υπάρχουν ακόμα μαζικές αφίξεις μεταναστών;
Δεν έχουμε αυταπάτες. Ο Ερντογάν έχει περιορίσει προσωρινά την εκμετάλλευση των παράνομων μεταναστών επειδή περιμένει κάτι από την ΕΕ. Και αυτό δεν είναι άλλο από την πώληση όπλων και την απόκτηση περισσότερων χρημάτων.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει πολλά, ειδικά όσον αφορά την φύλαξη των θαλάσσιων συνόρων της, καθώς οποιαδήποτε αποτρεπτική ενέργεια από το Λιμενικό θεωρείται απώθηση και έχει ως αποτέλεσμα την καταδίκη από την ΕΕ και την επιβολή προστίμων. Ταυτόχρονα, η Frontex ενδιαφέρεται περισσότερο για τα δικαιώματα και τις συνθήκες διαβίωσης των λαθρομεταναστών παρά για τον πραγματικό της ρόλο. Και το χειρότερο είναι ότι ο Κεντρικός Μεσογειακός Διάδρομος, από τη Λιβύη μέχρι την Κρήτη, ανοίγεται τώρα όλο και περισσότερο προς την Ελλάδα. Αυτές τις μέρες, υπάρχουν ραγδαίες ροές παράνομων μεταναστών και φοβάμαι πολύ ότι η κατάσταση θα επιδεινωθεί ξανά.
Η αλήθεια είναι η εξής: αν η Ευρώπη, και ειδικά τα κράτη μέλη της Κεντρικής Ευρώπης, δεν σταματήσουν να αποτελούν πόλο έλξης με τις γενναιόδωρες πολιτικές και τα τεράστια οφέλη τους, η Γηραιά Ήπειρος θα συνεχίσει να εποικίζεται μέχρι ο δυτικός κόσμος να γίνει μειονότητα.
Τι γνώμη έχετε για το γεωπολιτικό βάρος που αποκτά η Τουρκία του Ερντογάν; Αποτελεί απειλή για την Ελλάδα;
Ο Ερντογάν ισορροπεί γεωπολιτικά μεταξύ Δύσης και Ανατολής, καταφέρνοντας να ενισχύσει τον ρόλο της Τουρκίας αμυντικά και διπλωματικά. Αλλά ας το παραδεχτούμε: η Τουρκία δεν είναι μέρος της Δύσης. Για εμάς, είναι ένα κράτος ταραξίας. Καταλαμβάνει παράνομα το ένα τρίτο της Κύπρου, απειλεί συνεχώς την Ελλάδα με πόλεμο αν ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα, υποστηρίζει τους τρομοκράτες της Χαμάς και άλλες ισλαμιστικές οργανώσεις, εργαλειοποιεί την λαθρομετανάστευση, πουλώντας κυριολεκτικά «προστασία» στην ΕΕ προκειμένου να λάβει εξωφρενικά ποσά, και υπονομεύει την ειρήνη στα Βαλκάνια υποστηρίζοντας κάθε ανατρεπτική δύναμη εντός αυτών. Με άλλα λόγια, μας κάνει ό,τι θέλει, και εμείς της λέμε και ευχαριστώ.
Η χώρα μας, αλλά και ολόκληρη η Ευρώπη, χρειάζεται πολιτικές δυνάμεις που θα «τραβήξουν το αυτί της Τουρκίας» και θα την αναγκάσουν να συμμορφωθεί με τους κανόνες που αποτελούν προαπαιτούμενα για τον διάλογο και τη συνεργασία μαζί της. Ωστόσο, αυτό απέχει ακόμη πολύ από το σήμερα.
Η ακροαριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ, ήρθε στην εξουσία το 2015, αλλά ευτυχώς έχει υποστεί μια μακρά παρακμή. Γιατί;
Αν και αυτό είναι υποκειμενικό και αφορά κυρίως τους ίδιους τους αριστερούς – δεν μπορώ να πω ότι με ενοχλεί ιδιαίτερα – θα σας πω τη γνώμη μου. Ο κύριος λόγος για την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η λεγόμενη Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία συνήψε ως κυβέρνηση με την κυβέρνηση των Σκοπίων, επιτρέποντάς της να χρησιμοποιεί τον όρο «Μακεδονία» στο συνταγματικό όνομα της χώρας. Αυτό ήταν ουσιαστικά το τέλος για τον ΣΥΡΙΖΑ, και από τότε άρχισαν να παίζουν ρόλο διάφοροι παράγοντες που σχετίζονταν με την πορεία της οικονομίας, τα ανοιχτά σύνορα και τις γενικά αντεθνικές και διεθνιστικές τάσεις αυτού του κόμματος.
Ξέρετε, έρευνες έχουν δείξει ότι το 70% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, στην ακμή της δόξας του, είχαν συντηρητικές απόψεις σχετικά με τη θρησκεία, τη μετανάστευση, τα LGBT και την εξωτερική πολιτική. Όλες αυτές οι ψήφοι ήταν δανεικές, όπως καταλαβαίνετε, και σήμερα ανήκουν σε άλλα κόμματα, ακόμη και στη λεγόμενη ακροδεξιά. Υποστήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ αποκλειστικά για οικονομικούς λόγους και επειδή διαφωνούσαν με τα μνημόνια που επέβαλαν στην Ελλάδα η ΕΚΤ και το ΔΝΤ.
Η ΝΙΚΗ εισέρχεται στο ελληνικό κοινοβούλιο στις εκλογές του Ιουνίου 2023 με δέκα βουλευτές μαζί με δύο άλλα κόμματα της συντηρητικής ή πατριωτικής Δεξιάς: την Ελληνική Λύση και τους Σπαρτιάτες. Τι διαφοροποιεί τη Νίκη από αυτά τα δύο κόμματα;
Τα ελληνικά πατριωτικά κόμματα δεν έχουν σημαντικές ιδεολογικές διαφορές μεταξύ τους. Έχουν κυρίως διαρθρωτικές και πολιτικές διαφορές, καθώς και διαφορές στη ρητορική τους. Αυτό που κάνει την ΝΙΚΗ να ξεχωρίζει από τα άλλα κόμματα είναι ότι δεν είναι απλώς ένα κόμμα, αλλά ένα πραγματικό κίνημα με βαθιές ρίζες στην ελληνική ορθόδοξη χριστιανική παράδοση και, ως εκ τούτου, μια συλλογική προσπάθεια, η οποία δεν γεννήθηκε σε πολιτικά γραφεία από έναν ή δύο ή τρεις αναγνωρίσιμους πολιτικούς, αλλά μέσω της κοινωνίας, των εκκλησιών και των ενοριών μας, των σχολείων και των πανεπιστημίων, και των απλών, κανονικών ανθρώπων, των ανθρώπων του «κάπου», όπως θα έλεγε ο David Goodhart. Δυστυχώς, τα άλλα πατριωτικά κόμματα είναι ουσιαστικά προσωπικές υποθέσεις και, κατά τη γνώμη μας, καταδικασμένα σε αποτυχία. Αν συμβεί κάτι στον ηγέτη τους, ουσιαστικά θα διαλυθούν.
Υπάρχει κάποια συνεργασία μεταξύ των κομμάτων;
Από τη στιγμή που μπήκε στο ελληνικό κοινοβούλιο, η ΝΙΚΗ διατηρεί μια ευγενική και δεκτική στάση απέναντι στα άλλα κόμματα, όχι μόνο στα πατριωτικά, αλλά σε όλα τα κόμματα. Είμαστε ανοιχτοί στο διάλογο και αντιμετωπίζουμε τους συναδέλφους μας στο κοινοβούλιο με σεβασμό.
Το πρόβλημα είναι, όπως είπα, ότι τα άλλα κόμματα δεν είναι δομικά συμβατά με τη Νίκη, καθώς είναι αυταρχικά και κάθε συζήτηση μαζί τους καταλήγει σε φράσεις όπως: «Ελάτε μαζί μας» ή «Διαλύστε το κόμμα σας και ελάτε μαζί μας»! Όπως καταλαβαίνετε, είναι αδύνατο να σκεφτούμε ακόμη και συνεργασία ή συμμαχίες, καθώς τα άλλα κόμματα δεν είναι σε θέση να ασχοληθούν με την πολιτική σε συλλογικό επίπεδο. Ελπίζω ότι αυτό θα αλλάξει στο μέλλον, αν και η ελληνική πολιτική ιστορία έχει δείξει ότι η συνεργασία είναι σχεδόν αδύνατη σε αυτό το ευρύτερο πεδίο.
* Η συνέντευξη παραχωρήθηκε
στον δημοσιογράφο Αλβάρο Πένιας
και δημοσιεύθηκε την
15η Ιουνίου στον ιστότοπο
The European Conservative
