English
Στο Γ’ κεφάλαιο της Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας των ΗΠΑ για το 2025, που δημοσιεύθηκε από τον Λευκό Οίκο, η διοίκηση Τραμπ εστιάζει στην προώθηση του «ευρωπαϊκού μεγαλείου», αναγνωρίζοντας ότι η Ευρώπη αντιμετωπίζει βαθιά προβλήματα πέρα από την οικονομική στασιμότητα και την ανεπαρκή στρατιωτική δαπάνη, όπως η απώλεια πολιτιστικής αυτοπεποίθησης, οι μεταναστευτικές πολιτικές που προκαλούν διχασμό, η λογοκρισία, η πτώση των γεννήσεων και η υπονόμευση της εθνικής κυριαρχίας από υπερεθνικούς θεσμούς.
Οι ΗΠΑ επιδιώκουν μια Ευρώπη που θα παραμείνει πιστή στις ρίζες της, θα ανακτήσει την αυτοπεποίθησή της και θα εγκαταλείψει την εμμονή με ρυθμιστικές πολιτικές που πνίγουν την καινοτομία, ενώ ταυτόχρονα θα διαπραγματευτούν άμεσα τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία για να σταθεροποιήσουν την ήπειρο, να μειώσουν τις εξαρτήσεις από τη Ρωσία και την Κίνα, και να ενισχύσουν στρατηγικές συμμαχίες.
Στόχος είναι η υποστήριξη γνήσιων δημοκρατικών διαδικασιών, η ενθάρρυνση πατριωτικών δυνάμεων και η δημιουργία μιας ισχυρής, αυτοδύναμης Ευρώπης που θα συνεργάζεται με τις ΗΠΑ για την αποτροπή κυριαρχίας από αντίπαλες δυνάμεις, διατηρώντας ταυτόχρονα πολιτιστικούς και οικονομικούς δεσμούς.
Προώθηση του ευρωπαϊκού μεγαλείου
Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν συνηθίσει να σκέφτονται τα ευρωπαϊκά προβλήματα με όρους ανεπαρκών στρατιωτικών δαπανών και οικονομικής στασιμότητας. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά τα πραγματικά προβλήματα της Ευρώπης είναι ακόμη βαθύτερα.
Η ηπειρωτική Ευρώπη έχει χάσει μερίδιο του παγκόσμιου ΑΕΠ —από 25% το 1990 σε 14% σήμερα— εν μέρει λόγω εθνικών και διακρατικών κανονισμών που υπονομεύουν τη δημιουργικότητα και την εργατικότητα.
Ωστόσο, αυτή η οικονομική παρακμή επισκιάζεται από την πραγματική και πιο αυστηρή προοπτική της εξαφάνισης του πολιτισμού. Τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη περιλαμβάνουν τις δραστηριότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων διακρατικών οργανισμών που υπονομεύουν την πολιτική ελευθερία και κυριαρχία, τις μεταναστευτικές πολιτικές που μεταμορφώνουν την ήπειρο και δημιουργούν διαμάχες, τη λογοκρισία της ελευθερίας του λόγου και την καταστολή της πολιτικής αντιπολίτευσης, τη δραματική μείωση των γεννήσεων και την απώλεια της εθνικής ταυτότητας και αυτοπεποίθησης.
Εάν οι τρέχουσες τάσεις συνεχιστούν, η ήπειρος θα είναι αγνώριστη σε 20 χρόνια ή και λιγότερο. Ως εκ τούτου, δεν είναι καθόλου προφανές εάν ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες θα έχουν οικονομίες και στρατούς αρκετά ισχυρούς ώστε να παραμείνουν αξιόπιστοι σύμμαχοι. Πολλές από αυτές τις χώρες επιμένουν επί του παρόντος στην τρέχουσα πορεία τους. Θέλουμε η Ευρώπη να παραμείνει ευρωπαϊκή, να ανακτήσει την αυτοπεποίθηση του πολιτισμού της και να εγκαταλείψει την αποτυχημένη της εστίαση στην ασφυκτική ρύθμιση.
Αυτή η έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι πιο εμφανής στις σχέσεις της Ευρώπης με τη Ρωσία. Οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι απολαμβάνουν σημαντικό πλεονέκτημα σκληρής δύναμης έναντι της Ρωσίας σχεδόν σε όλους τους τομείς, εκτός από τα πυρηνικά όπλα. Ως αποτέλεσμα του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία, οι σχέσεις της Ευρώπης με τη Ρωσία έχουν πλέον εξασθενήσει σημαντικά και πολλοί Ευρωπαίοι θεωρούν τη Ρωσία ως υπαρξιακή απειλή. Η διαχείριση των σχέσεων της Ευρώπης με τη Ρωσία θα απαιτήσει σημαντική διπλωματική εμπλοκή των ΗΠΑ, τόσο για την αποκατάσταση των συνθηκών στρατηγικής σταθερότητας σε ολόκληρη την ευρασιατική ήπειρο, όσο και για τον μετριασμό του κινδύνου σύγκρουσης μεταξύ της Ρωσίας και των ευρωπαϊκών κρατών.
Αποτελεί βασικό συμφέρον των Ηνωμένων Πολιτειών να διαπραγματευτούν την ταχεία παύση των εχθροπραξιών στην Ουκρανία, προκειμένου να σταθεροποιηθούν οι ευρωπαϊκές οικονομίες, να αποτραπεί η ακούσια κλιμάκωση ή επέκταση του πολέμου και να αποκατασταθεί η στρατηγική σταθερότητα με τη Ρωσία, καθώς και να καταστεί δυνατή η ανασυγκρότηση της Ουκρανίας μετά τις εχθροπραξίες, ώστε να επιβιώσει ως βιώσιμο κράτος.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία είχε το αρνητικό αποτέλεσμα να αυξήσει τις εξωτερικές εξαρτήσεις της Ευρώπης, ειδικά της Γερμανίας. Σήμερα, γερμανικές εταιρείες χημικών
κατασκευάζουν μερικά από τα μεγαλύτερα εργοστάσια επεξεργασίας στον κόσμο στην Κίνα, χρησιμοποιώντας ρωσικό φυσικό αέριο που δεν μπορούν να προμηθευτούν στην πατρίδα τους. Η κυβέρνηση Τραμπ βρίσκεται σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους αξιωματούχους που έχουν μη ρεαλιστικές προσδοκίες για τον πόλεμο, οι οποίοι βρίσκονται σε ασταθείς μειοψηφικές κυβερνήσεις, πολλές από τις οποίες καταπατούν βασικές αρχές της δημοκρατίας για να καταστείλουν την αντιπολίτευση. Η μεγάλη πλειοψηφία των Ευρωπαίων επιθυμεί την ειρήνη, αλλά αυτή η επιθυμία δεν μεταφράζεται σε πολιτική, σε μεγάλο βαθμό λόγω της υπονόμευσης των δημοκρατικών διαδικασιών από αυτές τις κυβερνήσεις. Αυτό είναι στρατηγικά σημαντικό για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ακριβώς επειδή τα ευρωπαϊκά κράτη δεν μπορούν να αναμορφωθούν αν είναι παγιδευμένα σε πολιτική κρίση.
Ωστόσο, η Ευρώπη παραμένει στρατηγικά και πολιτισμικά ζωτικής σημασίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το διατλαντικό εμπόριο παραμένει ένας από τους πυλώνες της παγκόσμιας οικονομίας και της αμερικανικής ευημερίας. Οι ευρωπαϊκοί τομείς, από τη μεταποίηση έως την τεχνολογία και την ενέργεια, παραμένουν από τους πιο ισχυρούς στον κόσμο. Η Ευρώπη είναι η πατρίδα της αιχμής της επιστημονικής έρευνας και των κορυφαίων πολιτιστικών ιδρυμάτων. Όχι μόνο δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την Ευρώπη, αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν αυτοκαταστροφικό για τους στόχους αυτής της στρατηγικής.
Η αμερικανική διπλωματία πρέπει να συνεχίσει να υπερασπίζεται την πραγματική δημοκρατία, την ελευθερία της έκφρασης και την ανεπιφύλακτη αναγνώριση του ξεχωριστού χαρακτήρα και της ιστορίας των ευρωπαϊκών εθνών. Η Αμερική ενθαρρύνει τους πολιτικούς της συμμάχους στην Ευρώπη να προωθήσουν αυτή την αναβίωση του πνεύματος, και η αυξανόμενη επιρροή των πατριωτικών ευρωπαϊκών κομμάτων δίνει πράγματι λόγο για μεγάλο αισιοδοξία.
Στόχος μας πρέπει να είναι να βοηθήσουμε την Ευρώπη να διορθώσει την τρέχουσα πορεία της. Χρειαζόμαστε μια ισχυρή Ευρώπη που θα μας βοηθήσει να ανταγωνιστούμε με επιτυχία και θα συνεργαστεί μαζί μας για να αποτρέψουμε οποιονδήποτε αντίπαλο από το να κυριαρχήσει στην Ευρώπη.
Η Αμερική είναι, κατανοητά, συναισθηματικά προσκολλημένη στην ευρωπαϊκή ήπειρο — και, φυσικά, στη Βρετανία και την Ιρλανδία. Ο χαρακτήρας αυτών των χωρών είναι επίσης στρατηγικά σημαντικός, διότι βασιζόμαστε σε δημιουργικούς, ικανούς, με αυτοπεποίθηση, δημοκρατικούς συμμάχους για τη δημιουργία συνθηκών σταθερότητας και ασφάλειας. Θέλουμε να συνεργαστούμε με χώρες που επιθυμούν να αποκαταστήσουν την παλιά τους μεγαλοπρέπεια.
Μακροπρόθεσμα, είναι περισσότερο από πιθανό ότι, το αργότερο μέσα σε λίγες δεκαετίες, ορισμένα μέλη του ΝΑΤΟ θα γίνουν κατά πλειοψηφία μη ευρωπαϊκά. Ως εκ τούτου, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα αν θα βλέπουν τη θέση τους στον κόσμο ή τη συμμαχία τους με τις Ηνωμένες Πολιτείες με τον ίδιο τρόπο όπως εκείνοι που υπέγραψαν το καταστατικό του ΝΑΤΟ.
