Ο Ίθαν Χοκ και η σιωπή του μπροστά στην καταπίεση του Χόλιγουντ

Ο ηθοποιός Ίθαν Χοκ, αναφερόμενος σε ένα ερώτημα που του τέθηκε από εθνική δημοσίευση, εξέφρασε ανοιχτά την ανησυχία του για τον φόβο της ελευθερίας του λόγου.

«Ποτέ δεν φοβόμουν να πω αυτό που σκέφτομαι μέχρι τα τελευταία χρόνια», δήλωσε ο Χοκ στη δημοφιλή πλατφόρμα Variety.

Τώρα νιώθω ότι πρέπει να είμαι προσεκτικός. Υπάρχει μια αίσθηση φόβου στον αέρα, που δεν είχα ξαναδεί — και δεν την έχουν μόνο οι Αμερικανοί.

Ορισμένοι στάθηκαν επικριτικοί απέναντι στην αντίληψη του Χοκ, παρατηρώντας ότι ορισμένοι άνθρωποι, όπως οι Αριστεροί, δεν διστάζουν να εκφράσουν ακραίες απόψεις σε εθνική σκηνή. «Κανείς δεν θα φώναζε ‘Ναζί γουρούνι!’ σε έναν πραγματικό ναζί», παρατήρησαν. «Και αν πραγματικά βρισκόσουν σε μια φασιστική χώρα, δεν θα τολμούσες να μιλήσεις».

Ένας τομέας όπου η ελευθερία της έκφρασης φαντάζει περιορισμένη είναι η βιομηχανία του θεάματος. Ο Χοκ δεν έχει βρει το θάρρος να επισημάνει ότι «δεν μπορείς να εκφράσεις ελεύθερα τις απόψεις σου στο Χόλιγουντ. Αν το κάνεις, κινδυνεύεις να καταστρέψεις την καριέρα σου».

Αν ο Χοκ είχε ψηφίσει τον Τραμπ, θα κινδύνευε να μπει στη «μαύρη λίστα» του καλλιτεχνικού χώρου. Οι απόψεις του σχετικά με το μεταναστευτικό ή τη διαπαιδαγώγηση παιδιών θα μπορούσαν να του κοστίσουν όχι μόνο επαγγελματικές ευκαιρίες αλλά και φιλίες.

Ο Χοκ παρακολουθούσε σιωπηλά ενώ άλλοι καλλιτέχνες, όπως η Τζίνα Καράνο και η Σάσα Στόουν, ποινικοποιήθηκαν για την ειλικρίνεια τους. Δεν μίλησε ούτε υπέρ του Γούντι Άλεν, ο οποίος αντιμετώπισε σοβαρές κατηγορίες παρότι είχε αθωωθεί από δύο κρατικές έρευνες.

«Το να είμαι καλλιτέχνης σε μια ελεύθερη χώρα, ξέρω πόσο προνομιούχο είναι αυτό. Δεν το νιώθω πια», παρατήρησε ο Χοκ, προσθέτοντας ότι αυτή είναι μια κατάσταση που πρέπει να αλλάξει.

Κάποιος θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει θαρραλέο, ενώ στην πραγματικότητα κρύβεται πίσω από μια κάμερα και ένα μικρόφωνο, ακολουθώντας τις απαιτήσεις του συστήματος γύρω του.

Όπως σημείωσε ο φίλος του, Κρίστιαν Τοτό, ο Χοκ ήταν σιωπηλός καθώς οι φωνές των ανθρώπων καταπιέζονταν, και οι κωμικοί βρίσκονταν αντιμέτωποι με λογοκρισίες. «Είναι εξαιρετικός ηθοποιός… αλλά δεν είναι ειλικρινής», τόνισε.

Αυτή η στάση του Χοκ απέναντι στη βιομηχανία του θεάματος δείχνει μια υποκρισία, καθώς αποδέχεται σιωπηρά την ατζέντα που επιβλήθηκε από την αριστερή πλευρά της κοινωνίας.