English
Εν μέσω της υλοποίησης μιας αυστηρής και ρεαλιστικής πολιτικής απέναντι στους Σύρους λαθρομετανάστες από πλευράς Ολλανδίας, η Ελλάδα συνεχίζει να διατηρεί στη χώρα της άτομα που έχουν διαπράξει σοβαρά εγκλήματα, μια στάση που αποδεικνύει βαθιά ηττοπάθεια και κραυγαλέα ανευθυνότητα.
Η αποφασιστικότητα της Ολλανδίας
Σύμφωνα με πρόσφατες ενημερώσεις, η Ολλανδία έχει ενεργοποιήσει μία από τις πιο αυστηρές μεταναστευτικές πολιτικές στην Ευρώπη.
Ο υπουργός Μετανάστευσης, Marjolein Faber, ανακοίνωσε το τέλος της κρατικής χρηματοδότησης στέγασης για όσους «έπρεπε να έχουν φύγει εδώ και καιρό», υποστηρίζοντας με σαφήνεια ότι «προτιμώ την απέλαση από την επιδοτούμενη στέγαση».
Αξιοσημείωτο είναι ότι η κυβέρνηση της Ολλανδίας έχει ήδη προγραμματίσει charter πτήσεις για την επιστροφή Σύρων προσφύγων, ενώ έχει αναστείλει τη διαδικασία εξέτασης νέων αιτήσεων ασύλου για έξι μήνες μετά την πτώση του Άσαντ.
Επιπλέον, το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας έχει επικυρώσει το δικαίωμα των Αρχών να αρνούνται την χορήγηση άδειας παραμονής σε λαθρομετανάστες που επιστρέφουν στην πατρίδα τους μετά από αίτηση ασύλου.
Η αναποφασιστικότητα του Μητσοτάκη
Αντίστροφα, η Ελλάδα εμφανίζεται να επιδεικνύει μια κλασική περίπτωση ηττοπάθειας, με νοοτροπία του τύπου «δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα» που εμποδίζει κάθε ορθολογική παρέμβαση.
Η κυβέρνηση φαίνεται ότι έχει αποδεχθεί την κατάσταση ως αδύνατη να αλλάξει, επιλέγοντας την παθητικότητα απέναντι σε μια κατάσταση που επιβαρύνει την κοινωνία και την οικονομία.
Αυτή η στάση συνδυάζεται με κραυγαλέα ανευθυνότητα και ανικανότητα. Παρά τη σηματική σταθεροποίηση της κατάστασης στη Συρία μετά την πτώση του Άσαντ, η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να χορηγεί άσυλο ακόμη και σε περιπτώσεις με σοβαρές ενδείξεις εγκληματικής δραστηριότητας.
Η ανικανότητα να ληφθούν έγκαιρες αποφάσεις και να εφαρμοστεί μια συνεπής πολιτική καθιστά την Ελλάδα όμηρο των συνθηκών αντ’ αυτής της διαμόρφωσης.
Το οικονομικό βάρος της αδράνειας Μητσοτάκη
Η ηττοπάθεια της Ελλάδας έχει συγκεκριμένο και μετρήσιμο κόστος. Ενώ η χώρα αντιμετωπίζει οικονομικά ζητήματα, αυξημένη ανεργία και κοινωνικές εντάσεις, επιλέγει να σπαταλά πόρους χωρίς σαφή στρατηγικό προγραμματισμό.
Αυτή η ανευθυνότητα εκδηλώνεται όχι μόνο μέσω της σπατάλης χρημάτων, αλλά και με την παραμονή ατόμων που έχουν διαπράξει εγκλήματα στην ελληνική επικράτεια.
Η αδυναμία της πολιτικής ηγεσίας να κατανοήσει ότι η φιλανθρωπία χωρίς κριτήρια οδηγεί σε καταστροφική αφέλεια είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο αυτής της κατάστασης.
Η σύγκριση πολιτικών στάσεων
Η σύγκριση ανάμεσα στις δύο χώρες αναδεικνύει τη διαφορά μεταξύ μιας ηττοπαθούς και μιας αποφασιστικής κυβέρνησης.
Η Ολλανδία επιδεικνύει πολιτική ωριμότητα και υπευθυνότητα, αναλαμβάνοντας δύσκολες αλλά αναγκαίες αποφάσεις για την ευημερία των πολιτών της.
Αντίθετα, η Ελλάδα συνεχίζει να βρίσκεται σε μια κατάσταση αδράνειας που παραπέμπει σε οργανωμένη ανικανότητα.
Η ηττοπάθεια της ελληνικής προσέγγισης δεν είναι απλώς μια πολιτική επιλογή -πρόκειται για μια νοοτροπία που έχει πλήξει πολλούς τομείς της ελληνικής κοινωνίας, τη νοοτροπία που οδήγησε στη χρεοκοπία, επιτρέποντας στα προβλήματα να διογκώνονται αντί να αντιμετωπίζονται.
Η στιγμή της αλήθειας
Το κρίσιμο ερώτημα που προκύπτει πλέον δεν είναι τι θα μπορούσε να πράξει η Ελλάδα, αλλά πόσο ακόμα οι Έλληνες πολίτες θα αντέχουν αυτήν την ηττοπαθή στάση της πολιτικής τους ηγεσίας.
Η σύγκριση με την Ολλανδία αναδεικνύει όχι μόνο τις διαφορές στις πολιτικές προτεραιότητες, αλλά και τη σαφή διάκριση ανάμεσα σε κυβερνήσεις που αναλαμβάνουν ευθύνες και κυβερνήσεις που τις αποφεύγουν.
Η ανευθυνότητα και η ανικανότητα δεν είναι χαρακτηριστικά που μπορούν να κρυφτούν πίσω από ευγενικές προθέσεις.
Όταν ένα κράτος αδυνατεί να προστατεύσει τους πολίτες του από τις συνέπειες μιας αποτυχημένης πολιτικής, τότε η συζήτηση περί διαφορών στις προσεγγίσεις γίνεται ζήτημα θεμελιώδους αποτυχίας του κρατικού μηχανισμού.
Πηγή: Newsbreak.gr
