English
Η Μαρία Καρυστιανού, μιλάει ανοιχτά για την τραγωδία στα Τέμπη, κατηγορώντας το πολιτικό σύστημα για διαφθορά και παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη. Αναφέρεται στο νέο κόμμα που ετοιμάζει και τονίζει την ανάγκη για κοινωνική αντίσταση.
Εκφράζει έντονη κριτική προς το πολιτικό κατεστημένο, το οποίο χαρακτηρίζει διεφθαρμένο. Σε συνέντευξή της στο περιοδικό Down Town Κύπρου, χρησιμοποιεί σκληρή γλώσσα για τη λειτουργία της πολιτικής, της δικαιοσύνης και τον ρόλο των πολιτών μετά το δυστύχημα στα Τέμπη.
Υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση προκάλεσε κύμα αρνητικής κριτικής εναντίον της, ενώ η αντιπολίτευση βολεύεται με την κατάσταση. Τονίζει πως η εκτελεστική εξουσία κυριαρχεί πλήρως στη δικαστική.
Αποφάσισε να εμπλακεί ενεργά για να μην έχει τύψεις που δεν αντιμετώπισε το σάπιο σύστημα. Βλέπει τις μαζικές κινητοποιήσεις για τα Τέμπη σαν επανάσταση της κοινωνίας κατά της διαφθοράς, την οποία το πολιτικό σύστημα δεν μπορεί ή δεν θέλει να χειριστεί.
Αναλαμβάνει και προσωπική ευθύνη, παραδεχόμενη ότι επέτρεψε στους πολιτικούς να υποτιμήσουν τη ζωή των πολιτών και με την ανοχή της συνέβαλε στο να γίνει η Ελλάδα η πιο διεφθαρμένη χώρα στην Ευρώπη.
Οι δύσκολες γιορτές και ο πόνος που μένει
Οι εορταστικές μέρες αποδεικνύονται ιδιαίτερα σκληρές για εκείνη. Είναι η πιο απαιτητική περίοδος, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με ό,τι θεωρείται φυσιολογικό. Ωστόσο, έχει συμβιβαστεί με αυτό και γνωρίζει ότι έτσι θα συνεχίσει η ζωή της. Προσπαθεί να μην την εξαντλεί εντελώς, βιώνοντάς το με αξιοπρέπεια και δύναμη.
Σχετικά με το πένθος, πιστεύει ότι μπορεί κανείς να το αποδεχτεί ως νέα πραγματικότητα. Είναι η καινούργια πορεία της ζωής της. Παρόλο που κάποιοι λένε ότι ο χρόνος μαλακώνει τον πόνο, δεν συμφωνεί για αυτή την περίπτωση.
Ίσως τον κάνει πιο ανεκτό. Έχασαν ένα κομμάτι της ψυχής τους, οπότε δεν θα είναι ποτέ πλήρεις. Θα ζουν για πάντα με αυτό. Ξέρει ότι δεν θα ξαναδεί το παιδί της, δεν θα το αγκαλιάσει, δεν θα ακούσει τη φωνή της, δεν θα χτυπήσει το τηλέφωνο με το όνομά της. Κι όμως, νιώθει εντάξει με αυτόν τον πόνο.
Εξηγεί ότι γίνεται έτσι επειδή και ο πόνος είναι κάτι δικό της. Πρέπει να κρατάει κάτι από εκείνη στη ζωή της.
Το βάρος του συμβόλου και η μάχη κατά της διαφθοράς
Δεν κατανοεί τον χαρακτηρισμό «σύμβολο» που της αποδίδουν πολλοί απλοί πολίτες λόγω της θέσης της ως προέδρου του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών 2023. Όταν προσπάθησε να ενώσει τους συγγενείς, να φτιάξουν τον σύλλογο και να κάνουν ενέργειες στο εξωτερικό, δεν φανταζόταν τέτοιο κοινωνικό αντίκτυπο.
Αυτό που λαμβάνει από τον κόσμο στον δρόμο ή σε ομιλίες δεν αφορά μόνο συμπαράσταση σε μια μάνα που έχασε το παιδί της – έχει ξανασυμβεί από κρατικές δολοφονίες. Περισσότερο συνδέεται με τον αγώνα ενός πολίτη απέναντι στη διαφθορά και το βαθύ κράτος.
Η κοινωνία ταυτίστηκε με το ίδιο το γεγονός. Αυτό τη διαχωρίζει από άλλους συγγενείς, κάτι λογικό αφού δεν έχουν όλοι την ίδια εσωτερική δύναμη.
Είναι απόλυτα πεπεισμένη ότι πρόκειται για κρατική δολοφονία. Και όχι μόνο μία, από αμέλεια για οικονομικούς λόγους, αλλά και απόδειξη ότι η εκτελεστική εξουσία παρεμβαίνει και ελέγχει πλήρως τη δικαστική. Αυτό οδήγησε στη σημερινή κατάσταση της χώρας.
Η στάση της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης
Κάποια κυβερνητικά στελέχη αποφεύγουν δημόσιες επιθέσεις, λέγοντας ότι σέβονται τη μάνα που έχασε το παιδί της. Αυτό δείχνει πώς οι πολιτικοί λένε ψέματα, δεν είναι αξιόπιστοι και αυτοαναιρούνται.
Από τη μία την κατηγορούν ανοιχτά και από την άλλη θέλουν να δείξουν καλό πρόσωπο. Γι’ αυτό η κυβέρνηση δημιούργησε τεχνητά κύμα κατακραυγής, ενώ και η αντιπολίτευση βολεύεται.
Όταν την καλούν στο τηλέφωνο, σκέφτεται ότι αν ισχύουν οι καταγγελίες για παρακολούθηση, τότε δεν είναι μόνοι – υπάρχει και ακροατήριο. Είναι σίγουρο, η ενημέρωση γίνεται άμεσα.
Παρά τις κατηγορίες, τις ειρωνείες και τη λοιδορία, τίποτα δεν την πτοεί. Θα ήταν ανθρώπινο να καταβληθεί, αλλά πριν τον θάνατο της κόρης της ήταν low profile, πρόσεχε την εικόνα της, δεν έδινε δικαιώματα. Είχε καθημερινότητα μέσου πολίτη: δουλειά στο ιατρείο, οικογένεια, επιλεγμένες σχέσεις.
Μετά τον θάνατο, αποφάσισε να μην περιοριστεί σε εργασία και ρουτίνα. Δεν συμβιβάζεται με ατιμωρησία και αποζημίωση. Θα δώσει αγώνα, μπαίνοντας στη λάσπη. Ήταν συνειδητή επιλογή, γνωρίζοντας με ποιους τα βάζει. Τα όσα συμβαίνουν ήταν αναμενόμενα και πιο εύκολα αντιμετωπίσιμα. Έδωσε υπόσχεση στην κόρη της και θα την κρατήσει.
Τη βοηθάει που ξυπνάει με στόχο, να δώσει μάχη. Έτσι η μέρα κυλάει λιγότερο επώδυνα.
