Η γαλλοϊταλική μεθόριος βλέπει αύξηση της λαθρομετανάστευσης, καθώς οι πιέσεις των ροών εντείνονται.

Η γαλλική πόλη Μεντόν έχει και πάλι γίνει η πιο πολυσύχναστη πύλη της χώρας για λαθρομετανάστευση, με τις αρχές να αναφέρουν περισσότερες από 10.000 παραβιάσεις των συνόρων από τον Ιανουάριο.

Κάθε εβδομάδα, περίπου 200 έως 300 λαθρομετανάστες επιστρέφονται, και με τις καλοκαιρινές ταξιδιωτικές ροές να προσθέτουν «καύσιμο» στην τάση αυτή, οι αξιωματούχοι αναμένουν ότι ο αριθμός θα φτάσει περίπου τους 15.000 μέχρι το τέλος της χρονιάς—σχεδόν αντίστοιχος με τα μεγέθη του 2024.

Για να περιορίσουν την αύξηση, το κράτος έχει ενισχύσει την παρουσία του κατά μήκος των συνόρων, αναπτύσσοντας χωροφύλακες, συνοριοφύλακες, τελωνειακούς και στρατιώτες από την επιχείρηση Σεντινέλ. Drones περιπολούν τις απόκρημνες ορεινές διαδρομές, ενώ οι αξιωματούχοι παρακολουθούν από κοντά τα υπεραστικά τρένα που φτάνουν από τη Βεντιμίλια.

Οι περισσότεροι από τους συλληφθέντες προέρχονται από τη Βόρεια Αφρική—ιδίως την Τυνησία, την Αλγερία και το Μαρόκο—ενώ περίπου το 10% είναι ασυνόδευτοι ανήλικοι. Άτομα που έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί παραμένουν σπάνια, αλλά η παρουσία τους προσθέτει έναν επιπλέον λόγο ανησυχίας για τις υπηρεσίες ασφαλείας που ήδη πιέζονται.

Το ευρύτερο τοπίο της μετανάστευσης στη Γαλλία υπογραμμίζει την πίεση. Από το 1968, το ποσοστό των μεταναστών στον πληθυσμό έχει ανέλθει από 6,5% σε 10,2%, με περισσότερους από 6,7 εκατομμύρια κατοίκους ξένης καταγωγής σήμερα. Ενώ οι Νοτιοευρωπαίοι κυριαρχούσαν προηγουμένως στις ροές μετανάστευσης, τις τελευταίες δεκαετίες έχει παρατηρηθεί μια αύξηση από το Μαρόκο, την Αλγερία, την Τυνησία και τη Υποσαχάρια Αφρική. Σχεδόν το 40% των μεταναστών ζει τώρα στην περιφέρεια του Παρισιού, με το Σεν-Σεν-Ντενί να ξεχωρίζει με πάνω από 30%.

Η δημογραφική αλλαγή αναδιαμορφώνει την καθημερινή ζωή. Η στέγαση βρίσκεται υπό αυστηρή πίεση: σχεδόν ένας στους τέσσερις λαθρομετανάστες ζει σε συνθήκες υπερπληθυσμού, σε σύγκριση με μόλις 5% του γηγενούς πληθυσμού. Σε πυκνά αστικά κέντρα όπως το Παρίσι, οι Μπουσ-ντ-Ρον και οι Άλπ-Μαριτίμ, τα ποσοστά ξεπερνούν το 30%. Μεγάλες οικογένειες στριμωγμένες σε μικρές κατοικίες, σε συνδυασμό με την πυκνή εγκατάσταση, έχουν σφίξει μια ήδη περιορισμένη αγορά στέγασης, τροφοδοτώντας εντάσεις με τους ντόπιους.

Οι δημόσιες υπηρεσίες λένε την ίδια ιστορία. Οι τάξεις είναι γεμάτες, οι χρόνοι αναμονής στα νοσοκομεία έχουν επιμηκυνθεί και οι δημόσιες συγκοινωνίες υποφέρουν από μεγαλύτερα φορτία. Οι δημοτικές κυβερνήσεις συχνά στερούνται πόρων ώστε να ανταποκριθούν, αφήνοντας απογοητευμένους τόσο τους νεοεισερχόμενους όσο και τους μακροχρόνιους κατοίκους.

Αυτό που εξελίσσεται είναι περισσότερα από μια δημογραφική αλλαγή. Είναι μια δομική πρόκληση—δοκιμάζει τα συστήματα στέγασης, πιέζει τις υπηρεσίες και εγείρει ερωτήματα σχετικά με την ένταξη. Χωρίς σαφείς εθνικές πολιτικές για την αντιμετώπιση αυτών των πιέσεων, η Γαλλία διατρέχει τον κίνδυνο εμβάθυνσης των κοινωνικών ρωγμών και ενίσχυσης των συγκρούσεων στις πιο πληγείσες κοινότητες.