English
Η Γαλλία βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Η πολιτική αστάθεια, που κλιμακώνεται μετά την αυτοδιάλυση του υπουργού Σεμπαστιάν Λεκορνί, φέρνει στο προσκήνιο το ερώτημα: θα οδηγήσει η κρίση σε διάλυση της Εθνοσυνέλευσης και σε μια νέα πολιτική πραγματικότητα; Ο Εθνικός Συναγερμός (RN) εμφανίζεται ως η κυρίαρχη δύναμη στις δημοσκοπήσεις και τις εκλογές, ενώ η κυβερνητική πλειοψηφία του Εμμανουέλ Μακρόν φθίνει. Ας εξετάσουμε τα δεδομένα και τις προοπτικές.
Η πολιτική κρίση και η στάση του Μακρόν
Ο Εμμανουέλ Μακρόν, αντιμέτωπος με την παραίτηση του Σεμπαστιάν Λεκορνί, του ζήτησε να διεξαγάγει ύστατες διαπραγματεύσεις για την εξεύρεση πολιτικής σταθερότητας. Η κίνηση αυτή προκαλεί ερωτηματικά, καθώς ο Μακρόν φαίνεται να αποφεύγει την άμεση αντιμετώπιση της κρίσης. Σε έναν κόσμο που καθοδηγείται από τη λογική, ο πρόεδρος θα είχε ήδη απευθυνθεί στους Γάλλους, ανακοινώνοντας είτε την παραίτησή του είτε τη διάλυση της Εθνοσυνέλευσης. Ωστόσο, η απόφασή του να παραμείνει προσκολλημένος σε μια εύθραυστη εξουσία αποκαλύπτει μια αποσύνδεση από την πραγματικότητα.
Τα εκλογικά δεδομένα: ο Εθνικός Συναγερμός πρωτοπορεί
Τα αποτελέσματα των βουλευτικών εκλογών του 2024 αποτυπώνουν ξεκάθαρα τη διάθεση του εκλογικού σώματος. Στον πρώτο γύρο, ο Εθνικός Συναγερμός συγκέντρωσε 9.377.124 ψήφους (29,25% των εκφρασμένων ψήφων), ενώ ο σύμμαχός του, η UDR, πρόσθεσε 1.251.203 ψήφους (3,90%). Συνολικά, το εθνικό στρατόπεδο κατέγραψε 10.628.327 ψήφους, δηλαδή πάνω από το 33% των εκπεφρασμένων ψήφων. Αντίθετα, η πλειοψηφία του Μακρόν περιορίστηκε σε 6.425.525 ψήφους (20,04%), ενώ οι Ρεπουμπλικάνοι (LR), που υποστηρίζουν την κυβέρνηση, έλαβαν 2.104.978 ψήφους (6,57%). Η ένωση της αριστεράς (NFP) κατέλαβε τη δεύτερη θέση με 8.974.462 ψήφους (27,99%).
Αυτά τα δεδομένα καταδεικνύουν ότι ο Εθνικός Συναγερμός, μαζί με τους συμμάχους του, υπερτερεί σημαντικά έναντι της κυβερνητικής πλειοψηφίας και των Ρεπουμπλικάνων. Παρά την εκλογική πραγματικότητα, οι πολιτικές ελίτ φαίνεται να παραβλέπουν το γεγονός ότι περισσότερο από το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος υποστηρίζει το εθνικό στρατόπεδο.
Το τέλος της άρνησης της πραγματικότητας;
Οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν την πρωτοκαθεδρία του Εθνικού Συναγερμού, παρά τις νομικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ηγέτιδά του, Μαρίν Λεπέν. Πριν από δύο χρόνια, το κόμμα πέτυχε για πρώτη φορά το συμβολικό όριο του 30% στις προθέσεις ψήφου, επίδοση που επικυρώθηκε στις ευρωεκλογές με 31,37%, υπερδιπλάσιο ποσοστό από αυτό της υποψήφιας του Μακρόν, Βαλερί Αγιέρ (14,60%). Κανένα άλλο κόμμα δεν προσεγγίζει αυτά τα ποσοστά μόνο του.
Η επιμονή του Μακρόν, των Ρεπουμπλικάνων και της αριστεράς να αγνοούν αυτή την πραγματικότητα συνιστά άρνηση της λαϊκής βούλησης. Η πρόσφατη ένταξη δύο αντιπροέδρων του Εθνικού Συναγερμού στο προεδρείο της Εθνοσυνέλευσης, καθώς και η υπερπροβολή των Ρεπουμπλικάνων στην κυβέρνηση σε σχέση με το εκλογικό τους βάρος, υποδεικνύουν προσπάθειες παραμόρφωσης της εκλογικής ετυμηγορίας.
Προς μια πατριωτική ανατροπή;
Η Μαρίν Λεπέν, βασιζόμενη στα δεδομένα αυτά, ζητά τη διάλυση της Εθνοσυνέλευσης, υποστηρίζοντας ότι η χώρα έχει φτάσει «στο τέλος του δρόμου». Η κούραση των Γάλλων από το πολιτικό θέατρο και την αδυναμία της κυβέρνησης να ανταποκριθεί στις προκλήσεις ενισχύει την πιθανότητα μιας πατριωτικής δυναμικής. Η πρόσφατη πολιτική φαρσοκωμωδία, με την παραίτηση και την επαναφορά του πρωθυπουργού την ίδια μέρα, εντείνει την οργή των πολιτών.
Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν ο Εθνικός Συναγερμός θα μπορέσει να μετατρέψει την πρωτιά του πρώτου γύρου σε απόλυτη πλειοψηφία στον δεύτερο. Παρά την πιθανότητα ενός νέου «δημοκρατικού μετώπου» κατά της Ακροαριστεράς, η δυσαρέσκεια των Γάλλων μπορεί να οδηγήσει σε μια εκλογική ανατροπή. Οι 577 εκλογικές περιφέρειες αποτελούν ξεχωριστές μάχες, και η λαϊκή οργή ίσως εκφραστεί με την ψήφο υπέρ του Εθνικού Συναγερμού, όπως φώναξε ο Μυρά κατά το πραξικόπημα του 18ου Μπρυμαίρ: «Διώξτε τους όλους έξω!» – δημοκρατικά, φυσικά.
Η ώρα του Εθνικού Συναγερμού
Η Γαλλία βρίσκεται στο κατώφλι μιας ιστορικής αλλαγής. Ο Εθνικός Συναγερμός, με την ισχυρή λαϊκή υποστήριξη, διεκδικεί την εξουσία, ενώ η κυβέρνηση Μακρόν χάνει έδαφος. Η διάλυση της Εθνοσυνέλευσης φαντάζει πλέον ως το μόνο μέσο για να αποκατασταθεί η σύνδεση της πολιτικής ηγεσίας με την πραγματικότητα. Το ερώτημα παραμένει: θα τολμήσει ο Μακρόν να επιστρέψει στον «πραγματικό κόσμο»;
