English
Ένα πρόσφατο άρθρο σε έγκριτο ιατρικό περιοδικό του Ηνωμένου Βασιλείου έχει προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις, καθώς επιχειρεί να ανοίξει μια συζήτηση σχετικά με τα «επιβλαβή» στοιχεία της παγκόσμιας εκστρατείας κατά του γυναικείου γενετικού ακρωτηριασμού (FGM).
Στο κείμενο αναφέρεται ότι η κάλυψη της πρακτικής αυτής, που περιλαμβάνει την εσκεμμένη κοπή ή αλλαγή των θηλυκών γεννητικών οργάνων, συχνά βασίζεται σε «σκανδαλώδη σατυρική προσέγγιση», γεγονός που, σύμφωνα με τους συγγραφείς, «οδηγεί σε αποδοκιμασία των μεταναστών, σε υποβάθμιση των ανθρώπων και των πολιτισμών τους και σε αποτυχία αναγνώρισης της αυτονομίας των γυναικών και των κοινοτήτων τους».
Μια από τις πιο αμφιλεγόμενες δηλώσεις αναφέρει ότι «ήρθε η ώρα να αναγνωρίσουμε τη ζημιά που προκαλεί η ορολογία ‘FGM’»—σαφώς, αυτό είναι το ζήτημα!—με προτάσεις για «πιο ουδέτερες εκφράσεις», όπως «θηλυκές γενετικές πρακτικές» (με έμφαση στη λέξη «πρακτικές»).
Η συγγραφέας Τζιν Χάτσετ, εκφράζοντας την «αηδία» της για το εν λόγω άρθρο, το περιέγραψε ως:
«Μια προσπάθεια να υποστηριχθεί ότι η FGM δεν είναι ακρωτηριασμός, δεν είναι επιβλαβής, είναι εορταστική, βελτιώνει τη σεξουαλική ζωή, είναι απλώς όπως μια τρύπα για σκουλαρίκι, συμβαίνει και σε αγόρια, και αν πεις ότι είναι κακή, είσαι ρατσιστής».
Το άρθρο προτρέπει τους αναγνώστες να εξετάσουν τις επιβλαβείς επιπτώσεις της συζήτησης γύρω από την FGM στις κοινότητες μεταναστών, τονίζοντας πώς αυτές οι συζητήσεις επηρεάζουν αρνητικά τις αντιλήψεις για αυτές τις ομάδες.
Ένα ενδιαφέρον σημείο του κειμένου αναφέρει ότι η FGM ίσως να μην είναι τραυματική για ορισμένες γυναίκες, εντούτοις, οι αποφάσεις δεν παίρνονται πάντα από τις ίδιες, καθώς η πρακτική επιβάλλεται λόγω του «πολιτισμικού πλαισίου». Δηλαδή, πολλές γυναίκες στην ίδια «κουλτούρα» υποβάλλονται στη διαδικασία αυτή, δημιουργώντας μια «ισχυρή αίσθηση ταυτότητας», όπου η «κατηγορία» κατά της πρακτικής μπορεί να αποδειχθεί πιο ψυχολογικά τραυματική από την ίδια την πρακτική.
Το άρθρο υποστηρίζει επίσης ότι ο αριθμός των περιπτώσεων FGM που πραγματοποιούνται από λαθρομετανάστες στη Δύση είναι υπερβολικά διογκωμένος—μια διαπίστωση που, όπως αναφέρεται, οδηγεί σε «βλαβερές συνέπειες για τα κορίτσια και τις οικογένειές τους».
Ωστόσο, μόνο στη Σκωτία, πάνω από 1.200 γυναίκες έχουν λάβει «θεραπεία» για FGM από το 2019, όταν εγκρίθηκαν νόμοι που αποσκοπούν στην προστασία των κοριτσιών.
Αντίστοιχα, στο Βέλγιο, πάνω από 35.000 γυναίκες και κορίτσια διατρέχουν τον κίνδυνο FGM, με πάνω από το ένα τρίτο από αυτές να είναι ανήλικες.
Οι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι υπάρχουν πρότυπα με «διπλά στάνταρντς» στη Δύση, επειδή, για παράδειγμα, η κοσμετολογία έχει γίνει δημοφιλής, κάτι που μπορεί να προβληματίσει τους αναγνώστες.
Δηλώνουν επίσης ότι οι αφηγήσεις κατά της FGM υποβαθμίζουν συχνά τη διαδικασία και τη πολιτιστική σημασία αυτής, χωρίς να τίθεται το ζήτημα αν η αυτοεκτίμηση των θυμάτων είναι πιο σημαντική από την προσπάθεια μείωσης των μελλοντικών θυμάτων.
Η ομάδα εκστρατείας γυναικείων δικαιωμάτων ανέφερε ότι «συγκλονίζεται» από το άρθρο, καθώς η FGM προκαλεί μόνο πόνο και βλάβες. «Είναι καθαρή μισαλλοδοξία κατά του γυναικείου φύλου και δεν έχει θέση σε έναν κόσμο που συχνά αποτυγχάνει να αντιμετωπίσει κορίτσια και γυναίκες ως ανθρώπους».
Η βουλευτής του Συντηρητικού Κόμματος Κέιτι Λαμ περιέγραψε τους ισχυρισμούς των ακαδημαϊκών ως «επικίνδυνους, αποκρουστικούς και παρανοϊκούς».
Ο δημοσιογράφος Ρουαΐν Μισό ανέφερε ότι αποτελεί το τελευταίο παράδειγμα της «αποικιοκρατικής προσέγγισης» στην FGM, ενώ η Τζάνις Τέρνερ, σε άρθρο της στην εφημερίδα The Times, τόνισε ότι το κείμενο δεν βοηθά στην «πάλη κατά μιας απαίσιας μορφής κακοποίησης παιδιών», αντίθετα χρησιμοποιεί τη διαστρεβλωμένη γλώσσα για να θολώσει τα ηθικά ύδατα, μετατρέποντας εκείνους που μάχονται κατά της κακοποίησης σε κακούς, με αποτέλεσμα το πρόβλημα να «εξαφανίζεται».
