Εορτολόγιο Τρίτης 17ης Μαρτίου 2026 – Ποιοι ακούνε σήμερα τα «χρόνια πολλά»

Εορτολόγιο. Σήμερα, Τρίτη 17 Μαρτίου 2026, η ημέρα πέφτει μέσα στη Δ΄ Εβδομάδα των Νηστειών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, με το κατανυκτικό κλίμα να ενισχύεται από τις μνήμες αγίων που ξεχώρισαν για την ταπείνωση και την αφοσίωσή τους.

Τα «χρόνια πολλά» σε όσους γιορτάζουν

Σήμερα λένε «χρόνια πολλά» σε όσους φέρουν τα ονόματα:

• Αλέξιος,
• Αλέξης,
• Αλέκος,
• Αλεξία,
• Αλέξα
• Πατρίκιος,
• Πατρικία,
• Πατρίτσια
• Γερτρούδη
• Θεοστήρικτος

Ο Όσιος Αλέξιος, σύμβολο ταπείνωσης

Ο Όσιος Αλέξιος γεννήθηκε στη Ρώμη από πλούσιους και ευσεβείς γονείς. Παρά την άνετη ζωή και τον γάμο που του ετοίμασαν, επέλεξε να τα αφήσει όλα πίσω. Μοίρασε τα υπάρχοντά του στους φτωχούς και έζησε χρόνια στην αφάνεια, κοντά στον ναό της Θεοτόκου στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας, ως ένας ταπεινός επαίτης. Η ζωή του έμεινε χαραγμένη ως παράδειγμα απόλυτης αυταπάρνησης και αφοσίωσης στον Θεό. Πιο αναλυτικά για τον βίο του οσίου:

Ο όσιος από τη Ρώμη μέχρι την Ανατολή

Ο Όσιος Αλέξιος γεννήθηκε στη Ρώμη την περίοδο που αυτοκράτορες ήταν ο Αρκάδιος και ο Ονώριος. Ο πατέρας του, ο συγκλητικός Ευφημιανός, φρόντιζε κάθε μέρα να στρώνει τρία τραπέζια για ορφανά, χήρες και φτωχούς. Η μητέρα του Αγλαΐς, που αρχικά ήταν άτεκνη, προσευχήθηκε θερμά και ο Θεός της χάρισε τον γιο.

Το παιδί μεγάλωσε με άριστη παιδεία και όταν έφτασε στην ηλικία του γάμου παντρεύτηκε κόρη από βασιλική οικογένεια. Ωστόσο, το ίδιο βράδυ της νύχτας του γάμου, παρέδωσε στη σύζυγό του το χρυσό δαχτυλίδι και τη ζώνη του, πήρε χρήματα από την περιουσία και έφυγε με πλοίο.

Πρώτα πέρασε από τη Λαοδίκεια της Συρίας και κατέληξε στην Έδεσσα της Μεσοποταμίας. Εκεί μοίρασε όσα είχε στους φτωχούς, φόρεσε κουρέλια και εγκαταστάθηκε στο νάρθηκα του ναού της Παναγίας ως ένας ακόμη ζητιάνος. Νήστευε όλη την εβδομάδα και μόνο κάθε Κυριακή μετά τη Θεία Κοινωνία έτρωγε λίγο ψωμί και έπινε νερό.

Δεκαεπτά χρόνια άγνωστος

Οι γονείς του τον αναζητούσαν παντού. Οι υπηρέτες έφτασαν μέχρι την Έδεσσα, πέρασαν δίπλα του χωρίς να τον αναγνωρίσουν και γύρισαν άπραγοι. Η μητέρα του και η νύφη του πενθούσαν φορώντας φτωχικά ρούχα.

Ο Αλέξιος έμεινε εκεί για δεκαεπτά χρόνια. Μια νύχτα η Παναγία φανερώθηκε στον προσμονάριο του ναού και του ζήτησε να φέρει μέσα τον «άνθρωπο του Θεού». Έτσι ο όσιος εισήχθη με τιμές, αλλά μόλις κατάλαβε ότι τον είχαν αναγνωρίσει, έφυγε κρυφά με προορισμό την Ταρσό.

Η απρόσμενη επιστροφή και η κοιμησή

Ο άνεμος όμως άλλαξε πορεία στο πλοίο και το έφερε πίσω στη Ρώμη. Ο Αλέξιος πήγε στον πατέρα του, ζήτησε να τρώει από τα περισσεύματα και έμεινε άγνωστος για άλλα δεκαεπτά χρόνια μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Οι δούλοι τον πείραζαν, εκείνος όμως έδινε το φαγητό του σε άλλους και κρατούσε αυστηρή νηστεία.

Όταν ένιωσε ότι πλησίαζε το τέλος, έγραψε σε χαρτί όλη την ιστορία της ζωής του, μαζί με μυστικά που μόνο οι γονείς του γνώριζαν. Κατά τη Θεία Λειτουργία ακούστηκε φωνή από το ιερό που καλούσε τον κόσμο να βρει τον άνθρωπο του Θεού. Λίγο αργότερα, την ίδια μέρα, ο Όσιος Αλέξιος παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο.

Τα θαύματα και η κληρονομιά του λειψάνου

Ο αυτοκράτορας Ονώριος και ο Αρχιεπίσκοπος Ιννοκέντιος μετέφεραν το λείψανο στο κέντρο της Ρώμης. Πλήθος κόσμου συνέρρεε και όλοι οι ασθενείς – άλαλοι, κουφοί, τυφλοί, λεπροί και δαιμονισμένοι – θεραπεύονταν με την απλή επαφή.

Δεν μπορούσαν να το μεταφέρουν στον ναό του Αγίου Βονιφατίου από τον συνωστισμό. Έριξαν ακόμα και χρυσό και ασήμι για να απομακρύνουν τον κόσμο, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Τελικά, μετά από επτά ημέρες πανηγυρικών εορτών που συμμετείχαν και οι γονείς με τη νύφη, τοποθετήθηκε σε χρυσή θήκη. Το λείψανο άρχισε να ευωδιάζει και να βγάζει μύρο που γιάτρευε τους πιστούς.

Η Κάρα του Οσίου δωρήθηκε το 1398 στη Μονή Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων από τον αυτοκράτορα Μανουήλ Παλαιολόγο. Διασώθηκε από δύο μοναχούς κατά την πυρπόληση της μονής από τους Οθωμανούς το 1585.

Απολυτίκιον

Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε

*Ἐκ ῥίζης ἐβλάστησας, περιφανοῦς καί κλεινῆς, ἐκ πόλεως ἤνθησας, βασιλικῆς καί λαμπρᾶς, Ἀλέξιε πάνσοφε· πάντων δ᾽ ὑπερφρονήσας, ὡς φθαρτῶν καί ῥεόντων, ἔσπευσας συναφθῆναι, τῷ Χριστῷ καί Δεσπότῃ. Αὐτόν οὖν ἐκδυσώπει ἀεί, ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Άλλοι άγιοι της ημέρας

Η Εκκλησία τιμά επίσης τον Άγιο Πατρίκιο, τον φωτιστή της Ιρλανδίας. Αιχμαλωτίστηκε νέος από Ιρλανδούς, στράφηκε στην πίστη κατά την αιχμαλωσία και αργότερα γύρισε στο νησί ως ιεραπόστολος, φέρνοντας τον Χριστιανισμό σε χιλιάδες κατοίκους.

Αναφέρεται ακόμη η Αγία Γερτρούδη της Νιβέλ, ηγουμένη του 7ου αιώνα που ίδρυσε αβαείο στο σημερινό Βέλγιο μαζί με τη μητέρα της. Επίσης, ο Όσιος Θεοστήρικτος ο Ομολογητής, που υπέμεινε διώξεις υπερασπιζόμενος την ορθόδοξη πίστη.

Βίος του Αγίου Πατρικίου, Φωτιστού της Ιρλανδίας

Ο Άγιος Πατρίκιος (περ. 385–461), γνωστός ως Απόστολος και Φωτιστής της Ιρλανδίας, θεωρείται ο κύριος προστάτης άγιος του νησιού και τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 17 Μαρτίου.**

Γεννήθηκε σε ρωμαϊκή οικογένεια στη Βρετανία, γιος του Καλλπουρνίου, διακόνου και εγγονού ιερέα. Το κοσμικό του όνομα ήταν Μαευίν Σούκατ ή Πατρίκιος, που σημαίνει «ευγενής».

Σε ηλικία 16 ετών, Ιρλανδοί πειρατές τον άρπαξαν από το σπίτι του και τον πούλησαν ως σκλάβο στην Ιρλανδία. Εκεί πέρασε έξι χρόνια βοσκός, μακριά από κάθε πολιτισμό. Σε εκείνη την περίοδο στράφηκε βαθιά στην προσευχή και βίωσε έντονη πνευματική αλλαγή.

Μετά από θεϊκή υπόδειξη σε όνειρο, δραπέτευσε και επέστρεψε στη Βρετανία. Δεν έμεινε όμως εκεί. Αφού σπούδασε και χειροτονήθηκε, επέστρεψε στην Ιρλανδία ως ιεραπόστολος, διαδεχόμενος τον Άγιο Παλλάδιο.

Το ιεραποστολικό έργο

Για τριάντα περίπου χρόνια περιόδευσε το νησί, κηρύττοντας το Ευαγγέλιο σε έναν λαό που λάτρευε παγανιστικούς θεούς και Δρυΐδες. Ίδρυσε εκκλησίες, βάπτισε χιλιάδες και χειροτόνησε κληρικούς. Το έργο του ήταν συχνά επικίνδυνο, με διώξεις και απειλές, αλλά η επιμονή του έφερε καρπούς.

Ένα από τα πιο γνωστά περιστατικά είναι η χρήση του τριφυλλιού (shamrock) για να εξηγήσει το μυστήριο της Αγίας Τριάδας: τρία φύλλα σε έναν μίσχο, σύμβολο ενότητας και τριάδας.

Η κοίμηση του

Κοιμήθηκε ειρηνικά στις 17 Μαρτίου 461, πιθανότατα στο Σολ ή στο Ντάουνπατρικ. Η μνήμη του γιορτάζεται με λαμπρότητα τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή, ενώ η Ορθόδοξη Εκκλησία τον αναγνωρίζει ως ισαπόστολο και φωτιστή.

Ο βίος του παραμένει παράδειγμα ταπείνωσης, μετάνοιας και αφοσίωσης στην αποστολή, ακόμα και σε εχθρικό περιβάλλον. Χάρη σε αυτόν, η Ιρλανδία έγινε χριστιανική νωρίς και διατήρησε ζωντανή την πίστη σε δύσκολες εποχές.

Απολυτίκιον

Το απολυτίκιο του Αγίου Πατρικίου, φωτιστή της Ιρλανδίας (17 Μαρτίου), είναι σε Ήχο πλ. δ’ (Τη Υπερμάχω):

«Της Ιρλανδίας τον φωστήρα τον υπέρλαμπρον, και των Αποστόλων μιμητήν και ισοστάσιον, συνελθόντες ανυμνήσωμεν χαρμοσύνως· παρρησίαν γαρ ευράμενος προς Κύριον, ικετεύει λυτρωθήναι πάσης θλίψεως τους κραυγάζοντας· Χαίροις, Πάτερ Πατρίκιε».

Η ημέρα προσφέρει αφορμή για σκέψη πάνω στην ταπείνωση και την πνευματική πορεία, μέσα στο νηστίσιμο κλίμα της περιόδου.