English
Η Ελένη Φωκά, δασκάλα στην Αγία Τριάδα, αφηγείται τις εμπειρίες της από την εκπαίδευση των παιδιών που παρέμειναν στην κατεχόμενη Κύπρο.
Παρόλο που θεωρεί πως δεν προσέφερε τίποτα ιδιαίτερο, υπάκουσε στην έκκληση γονιών και μαθητών και παρέμεινε δίπλα τους για 23 χρόνια.
Η πρώιμη περίοδος μετά την εισβολή
Στην αρχή της εισβολής, το δημοτικό σχολείο της Αγίας Τριάδας λειτουργούσε με τις υπάρχουσες δασκάλες. «Προσπαθούσαμε να κρατήσουμε τον κόσμο εκεί», θυμάται η κ. Φωκά, αναφέροντας τις πιέσεις που ασκήθηκαν αργότερα στους εκπαιδευτικούς.
«Αναρωτιέμαι: Ποιος κατέγραψε την ιστορία αυτών των ανθρώπων;», διερωτάται, υπογραμμίζοντας τη σημασία της διατήρησης της μνήμης.
Η απόφαση να διδάξει
Την περίοδο που οι λοιπές δασκάλες απομακρύνθηκαν, η Ελένη Φωκά δέχθηκε την παράκληση των γονιών και αποφάσισε να διδάξει τα παιδιά. «Δεν μπορούσα να μείνω αδιάφορη», λέει. Όταν οι Τούρκοι άφησαν το σχολείο κλειστό για σχεδόν ένα χρόνο, η ανάγκη της για προσφορά γινόταν όλο και πιο επιτακτική.
Η καθημερινότητα στη τάξη
Η κ. Φωκά περιγράφει τις αντίξοες συνθήκες που αντιμετώπισε καθημερινά: «Το σχολείο ήταν ένα έρημο κτήριο. Δεν είχαμε ηλεκτρικό ρεύμα ούτε παράθυρα». Με αφορμή τις συνεχείς διαμαρτυρίες της, θυμάται τις δυσκολίες και τους εξευτελισμούς που υπέστη από τις τουρκικές αρχές.
Η αλληλεγγύη των μαθητών
Μια συγκινητική στιγμή ήταν όταν οι μαθητές της αντιστάθηκαν κατά τη διάρκεια μιας επιχείρησης σύλληψής της. «Αισθάνθηκα ιερό δέος μπροστά στην ενέργεια των παιδιών», λέει, αναφερόμενη στη στήριξη που δέχθηκε από αυτά.
Οι δυσκολίες συνεχίζονταν, με μερίδα των μαθημάτων να είναι περιορισμένη. Παρόλα αυτά, η δασκάλα επικεντρώθηκε στη φροντίδα και την εκπαίδευση των παιδιών της, κάνοντάς τους να νιώθουν ασφαλή.
Η αναγκαία αντίσταση
Η κ. Φωκά αναφέρει ότι η συμφωνία Τρίτης Βιέννης, που διασφάλιζε κάποια δικαιώματα για τους Ελληνοκύπριους που παρέμειναν στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, δεν τηρήθηκε ποτέ. «Έπρεπε να την εφαρμόσουν με νύχια και με δόντια», αποτυπώνει την πικρία της για την κατάσταση.
Η ζωή στις ελεύθερες περιοχές
Από το 1997 ζει στις ελεύθερες περιοχές, έπειτα από τη μεταφορά της για λόγους υγείας, χωρίς να μπορέσει να επιστρέψει. Η απογοήτευσή της είναι διάχυτη, καθώς οι υποσχέσεις που έλαβε από την πολιτεία δεν τηρήθηκαν. «Αισθάνθηκα τον μεγαλύτερο εξευτελισμό», σημειώνει.
«Να μην ξεχάσουμε ποτέ την εισβολή και την κατοχή», είναι το μήνυμα που στέλνει η κ. Φωκά, ζητώντας από όλους να διεκδικήσουν την ελευθερία και τη μνήμη της Κύπρου. «Η Αγία Τριάδα είναι η ζωή μας.
Αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, πρέπει να τα διεκδικήσουμε», καταλήγει με έμφαση.
Πηγή: Sigmalive.com
