English
Τα οχυρά της Ελευθερίας…
του Βασίλη Δ. Παπαγιαννίδη
Δικηγόρος LLM
«Τα οχυρά δεν παραδίδονται. Καταλαμβάνονται» ~ Ταγματάρχης Γεώργιος Δουράτσος, Διοικητής Ρούπελ
Πολλές φορές αναζητήσαμε τη δόξα στις μεγάλες νίκες των προγόνων μας.
Όμως, πιστέψτε με, η δόξα της νίκης πολλές φορές είναι απείρως μικρότερη από τη δόξα της ανδρείας και της αναπόφευκτης θυσίας σε μια μάχη χωρίς ελπίδα νίκης.
Μια νίκη δημιουργεί τις συνθήκες να κερδίσεις -ενδεχομένως- τον πόλεμο.
Μια ένδοξη ήττα όμως δημιουργεί κάτι πολύ σπουδαιότερο: την ελπίδα που γεννά η ανδρεία και που υπενθυμίζει πως, παρά την ήττα, ο πόλεμος (ή ο αγώνας εν ευρεία έννοια) θα κερδηθεί γιατί κάποιοι θυσιάστηκαν για το σκοπό αυτόν.
6 Απριλίου 1941…
Η Ευρώπη έχει γονατίσει μπροστά στην πανίσχυρη πολεμική μηχανή της Ναζιστικής Γερμανίας του Χίτλερ (Γ’ Ράιχ).
Η μεγάλη Βρετανία αντιστέκεται ακόμα αλλά η Γαλλία, η ισχυρότερη δύναμη προπολεμικά, έχει κατακτηθεί.
Η Πολωνία, η Νορβηγία, η Τσεχοσλοβακία, το Βέλγιο και η Ολλανδία το ίδιο.
Άλλες χώρες στέκονται ουδέτερες ή φίλα προσκείμενες απέναντι στη Γερμανία: η Ισπανία, η Φινλανδία, η Ρουμανία, η Βουλγαρία, η ΕΣΣΔ (ναι, πριν υψωθεί η σημαία στο Ράιχσταγκ ήταν σύμμαχος και τροφοδότης!) και -κυρίως- η Ιταλία.
Η Ιταλία του Μουσολίνι, πιστή σύμμαχος του Γ’ Ράιχ, τον Οκτώβριο του 1940 εισέβαλε στην Ελλάδα. «Θα ήταν βόλτα» σκέφτηκε ο Ιταλός δικτάτορας.
Όμως, το ΟΧΙ του πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά δεν ήταν μόνο λόγια.
Ο ελληνικός λαός τον μετουσίωσε σε πράξη συντρίβοντας την εισβολή.
Ο Μεταξάς πέθανε, όμως, τον Ιανουάριο του 1941 αλλά οι Έλληνες υπό τον νέο πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή συνέχισαν τον αγώνα.
Όμως, για τον Χίτλερ το μέτωπο αυτό ήταν πονοκέφαλος.
Όταν η Γιουγκοσλαβία άλλαξε στρατόπεδο και στράφηκε κατά των Γερμανών, οι Γερμανοί εξαπέλυσαν τον όλεθρο και στη Βαλκανική.
Στις 6 Απριλίου 1941, η Γερμανία εισέβαλε στην Ελλάδα και τη Γιουγκοσλαβία.
Ο πιο ισχυρός στρατός της Ευρώπης χτύπησε την Ελλάδα μέσα από -τα φιλικά σε αυτόν- Βουλγαρικά εδάφη.
Όμως, έπεσε σε …τοίχο…. Πίσω από τα ελληνικά σύνορα, σαν ασπίδα ορθώνονταν τα -μη ολοκληρωμένα!- οχυρά της «γραμμής Μεταξά» με τους Έλληνες στρατιώτες έτοιμους για μάχη.
Και μπορεί το μεγαλύτερο μέρος του Ελληνικού Στρατού να μαχόταν στην Ήπειρο τους Ιταλούς, ωστόσο λίγοι γενναίοι στάθηκαν απέναντι στις τεθωρακισμένες ορδές του Χίτλερ…
Μπροστά σε αυτά τα οχυρά συνετρίβη η αλαζονεία και η έπαρση της γερμανικής πολεμικής μηχανής.
Σε αυτά τα οχυρά δοξάστηκε το Έθνος. 21 οχυρά ήταν συνολικά, με πιο διάσημο το Ρούπελ.
Υποστελεχωμένα αφού ο στρατός δρούσε στην Ήπειρο.
Αλλά ζωντανά, γεμάτα πάθος για την υπεράσπιση της πατρίδας. Γιατί «οι γενναίοι άνδρες είναι τα πιο ασφαλή τείχη της πόλης».
Η απάντηση του Ταγματάρχη Δουράτσου, διοικητή του Ρούπελ, στις προτάσεις παράδοσης υπογραμμίζει το σθένος και τον πατριωτισμό των ανθρώπων που στελέχωναν τα οχυρά.
Τα οχυρά άντεξαν τέσσερις ολόκληρες ημέρες. Μέχρι που περικυκλώθηκαν από τα νώτα, λόγω της προέλασης γερμανικών Δυνάμεων και μέσα από το έδαφος της Γιουγκοσλαβίας στην Ελλάδα, που τελικά οδήγησε στο να διασπαστεί η ελληνική άμυνα και να καταρρεύσει το μέτωπο. 1.400 νεκρά πτώματα βρίσκονταν μπροστά στα οχυρά και διπλάσιοι τραυματίες.
Το τίμημα για τους Γερμανούς ήταν βαρύ. Και οι Έλληνες υπολογίσιμος αντίπαλος.
Βγαίνοντας οι ήρωες από τα οχυρά είδαν τον εχθρό να παρουσιάζει όπλα μπροστά τους.
Στα οχυρά δοξάστηκαν οι δίκαιοι και ταπεινώθηκαν οι άδικοι.
Κυρίως, όμως, στα οχυρά δοξάστηκε η Ελευθερία…
Δείτε το βίντεο για τα Οχυρά και τη Μάχη του Απριλίου του 1941
