Πολεμώντας μια αυτοκρατορία….

«Ποτέ δεν αποτυχαίνουν αυτοί που πεθαίνουν για έναν μεγάλο σκοπό»
~Λόρδος Βύρων

του Βασίλη Δ. Παπαγιαννίδη
Δικηγόρος LLM

Μετά το 1453 (και για την Πελοπόννησο το 1460) ο Ελληνισμός υποδουλώθηκε στην πανίσχυρη Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Οι Έλληνες ή Ρωμιοί, χριστιανοί απόγονοι της αφανισμένης Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έγιναν υπήκοοι β’ κατηγορίας του Οθωμανού σουλτάνου και της Υψηλής Πύλης.

Ήταν εκτεθειμένοι σε παιδομαζώματα και καθημερινούς εξευτελισμούς ενώ είχαν λιγότερα δικαιώματα (τόσο ως πολίτες όσο και ενώπιον των κρατικών αρχών) σε σχέση με τους Τούρκους-Οθωμανούς μουσουλμάνους.

Μπορεί ορισμένες περιοχές για κάποια χρονικά διαστήματα να κέρδισαν προνόμια που να τους επέτρεψαν να αποκτήσουν κάποια οικονομική ευρωστία αλλά ο Ελληνισμός περνούσε μαρτυρικά.

Και τα χρόνια της Τουρκοκρατία ήταν μαύρα…

Έτσι γίνονταν συνεχώς επαναστάσεις κατά της οθωμανικής κυριαρχίας.

Μεταξύ του 1453 και του 1821 έλαβαν χώρα πάνω από 120 επαναστάσεις.

Κάποιες είναι περισσότερο γνωστές όπως πχ η εξέγερση του Κροκόδειλου Κλαδά (1479) ή του Διονυσίου του Σκυλόσοφου ή Φιλόσοφου (1611).

Άλλες ήταν αρκετά μεγάλες και εκτεταμένες όπως τα λεγόμενα «Ορλοφικά» του 1770.

Όμως, όλες είχαν το ίδιο αποτέλεσμα: νίκη των Οθωμανών και σκληρά αντίποινα απέναντι στους Έλληνες.

Και όμως. Το γένος άντεξε. Άντεξε την καταπίεση, τον εξευτελισμό, τις αποτυχημένες επαναστάσεις. Δε λύγισε. Και το σπουδαιότερο: δεν «τούρκεψε».

Με τη σημαντική συμβολή της Εκκλησίας, οι Έλληνες διατήρησαν την πίστη, τη γλώσσα και την παράδοσή τους μέχρι την ευλογημένη ώρα. Και η ευλογημένη ώρα δεν ήταν άλλη από την Εθνεγερσία του 1821…

Το 1821 ο Ελληνισμός αποτίναξε τον οθωμανικό ζυγό και ξεκίνησε μια επική επανάσταση κατά της Οθωμανικής κυριαρχίας.

Χιλιάδες μπήκαν στον αγώνα από όλα τα σημεία του Ελληνισμού. Τελικά, ωστόσο, η επανάσταση περιορίστηκε στη Ρούμελη (Στερεά Ελλάδα), το Μοριά (Πελοπόννησος) και τα νησιά των Κυκλάδων και της Σάμου.

Οι Οθωμανοί εξαπέλυσαν κατά των Ελλήνων όλη τους τη βιαιότητα σε μια προσπάθεια να πνίξουν την επανάσταση. Απέτυχαν. Την επανάσταση τροφοδοτούσε η φλόγα της ελευθερίας που ήταν πλέον βαθιά ριζωμένη στις ψυχές των Ελλήνων.

Οι Έλληνες έγραψαν σελίδες δόξας. Τοποθεσίες της Ελλάδας πέρασαν στην ιστορία:

Χάνι της Γραβιάς, Δερβενάκια, Τριπολιτσά.

Ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β, έξαλλος που δε μπορούσε να κάμψει την ελληνική αντίσταση, ζήτησε τη βοήθεια της αυτόνομης Αιγύπτου του Μοχάμετ Άλι.

Σύντομα ο Ελληνισμός βρέθηκε απέναντι στις ενωμένες Οθωμανικές-Αιγυπτιακές δυνάμεις. Παρά τον τρομερό διχασμό και τους δυο εμφυλίους, οι Έλληνες και πάλι άντεξαν.

Το ολοκαύτωμα του Μεσολογγίου το 1826 συγκλόνισε την ανθρωπότητα και έστρεψε τη διεθνή κοινή γνώμη κατά των Οθωμανών και υπέρ των Ελλήνων.

Το 1827 ο συμμαχικός στόλος καταβύθισε τον Οθωμανικό-Αιγυπτιακό στο Ναβαρίνο ανοίγοντας το δρόμο για την ανεξαρτησία της Ελλάδας.

Η Ελλάς έγινε ανεξάρτητο κράτος το 1830 με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου και τα σύνορά της οριστικοποιήθηκαν το 1832 με τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης.

Ένα καταπιεσμένο -επί τέσσερις αιώνες- έθνος απέκτησε και πάλι κρατική υπόσταση και ανέκτησε την ελευθερία του πολεμώντας μια ισχυρή αυτοκρατορία.

Όπως είχε πει και ο Εθνάρχης Ιωάννης Καποδίστριας: «Ει ο Θεός μεθ’ ημών ουδείς καθ’ υμών»…