ΗΠΑ: Η πολιτική κυριαρχία των Ρεπουμπλικανών και η ιδεολογία-βαρίδι των Δημοκρατικών

Η πρόσφατη δημοσκόπηση της κεντροαριστερής Washington Post δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας: οι Αμερικανοί εμπιστεύονται πολύ περισσότερο τους Ρεπουμπλικανούς στα ζητήματα που τους καίνε. Στο έγκλημα η διαφορά είναι χαοτική (+22%) και στο μεταναστευτικό ξεκάθαρη (+13%). Ακόμη και στην οικονομία, εν μέσω αβεβαιότητας και συνεχών ανατροπών της οικονομικής πολιτικής, οι Ρεπουμπλικανοί προηγούνται (+7%).

• Γράφει ο Λεωνίδας Παλαιοδήμος

Το εντυπωσιακό είναι πως αυτό το προβάδισμα υπάρχει ακόμη κι όταν το όνομα Τραμπ λειτουργεί απωθητικά για πολλούς. Υπάρχουν πολίτες που ενώ συμφωνούν με τον πυρήνα κάποιων πολιτικών του, όταν τις συνδέσουν με τον πρόεδρο Τραμπ δηλώνουν το αντίθετο. Το φαινόμενο είναι γνωστό χιουμοριστικά ως TDS (Trump Derangement Syndrome). Μια διάσπαση μεταξύ λογικής και συναισθήματος, όπου η πολιτική κρίση υποτάσσεται σε μια εμμονή.

Οι Δημοκρατικοί βρίσκονται σε ιστορικό αδιέξοδο. Η εμμονή στα «ανοιχτά σύνορα», η αδυναμία να κατανοήσουν ότι ο πολίτης ζητά ασφάλεια από το έγκλημα και η αφοσίωση σε μια woke ατζέντα που απωθεί τους μετριοπαθείς, έχουν οδηγήσει την παράταξή τους σε παρακμή. Δεν είναι η πρώτη φορά που μια μεγάλη πολιτική δύναμη χάνει την επαφή με την κοινωνία επειδή προτίμησε να υπηρετήσει ιδεολογικά δόγματα αντί να ακούσει τις πραγματικές αγωνίες των πολιτών.

Η πολιτική ιστορία είναι γεμάτη παραδείγματα όπου κόμματα, αντί να γίνουν στέγη για τους πολλούς, έγιναν φυλακή για τους λίγους «πιστούς». Και το τέλος ήταν πάντοτε το ίδιο: εκλογική ήττα, απαξίωση, μακροχρόνια περιθωριοποίηση. Η κοινωνία, σε τελική ανάλυση, αναζητά λύσεις και ασφάλεια, όχι μαθήματα ιδεολογικής καθαρότητας.

Η αλήθεια είναι απλή: ένα κόμμα που απομακρύνεται από τις αγωνίες του μέσου πολίτη και εγκλωβίζεται σε φούσκες, αργά ή γρήγορα καταρρέει. Τελικά, θα αναγκαστεί να επιστρέψει στο πολιτικό κέντρο για να επιβιώσει εκλογικά, αλλά και για να δώσει στις ΗΠΑ τον δεύτερο πυλώνα που τώρα της λείπει. Γιατί δημοκρατία με ένα ισχυρό πυλώνα καταλήγει σε μονοφωνία και τελικά σε πολιτική ασφυξία.

Η ιδεολογία, όταν γίνεται βαρίδι, δεν βυθίζει μόνο το κόμμα. Βυθίζει την κοινωνία.