Ο Χέρμαν Γκέρινγκ (Hermann Göring), υψηλόβαθμος Ναζί, είναι αυτός στον οποίον αποδίδεται η φράση “Εγώ αποφασίζω ποιος είναι Εβραίος”, την οποία είπε στο πλαίσιο της προστασίας του συνεργάτη του Erhard Milch, ο οποίος είχε εβραϊκή καταγωγή και κινδύνευε από τους Νόμους της Νυρεμβέργης.
Η φράση αυτή χρησιμοποιήθηκε για να παρακάμψει τον ισχύοντα νόμο και να δηλώσει το απόλυτο της εξουσίας του να αποδίδει αληθινούς ή όχι χαρακτηρισμούς σε πρόσωπα, να διώκει, να συκοφαντεί, να προστατεύει ή να εκθειάζει κατά πώς συμφέρει το ιδεολόγημα της στιγμής.
Κατά τον ίδιο τρόπο, η εν Ελλάδι Αριστερά έχει δείξει αντίστοιχη δύναμη ελέγχου των θεσμών και του πολιτισμικού και αφηγηματικού πεδίου της κοινωνίας.
Έχει αναπτύξει έναν εξελιγμένο προπαγναδιστικό μηχανισμό που εδώ και χρόνια προβαίνει συστηματικά σε :
- Αυθαίρετη παραγωγή αγωνιστών,
- Ανάκληση προηγούμενων βαρέων υβριστικών χαρακτηρισμών, με τον ευφημιστικό όρο «κομματική αποκατάσταση»
- Συκοφάντηση προσώπων που δεν μπορεί να πλήξει ή αμφισβητήσει με δόκιμους πολιτικούς ή ιστορικούς όρους
Σκοπός της στρατηγικής αυτής είναι η τροπή πολιτικών ηττών σε πλεονεκτήματα του ηθικού πεδίου και η κατασκευή συμβόλων, για την ενίσχυση της ηγεμονίας της, με την εκμετάλλευση ιστορικών κενών, ψυχολογικών πιέσεων και θεσμικών αδυναμιών.
1. Ο μηχανισμός της Αριστερής παραγωγής «αγωνιστών»
Η ελληνική Αριστερά, στερούμενη ιστορικά τον άμεσο έλεγχο των κρατικών θεσμών, έχει επενδύσει πολιτικά στη δημιουργία ενός αφηγηματικού μονοπωλίου αγωνιστικότητας. Αυτή η ηγεμονία βασίζεται στην ικανότητα να μετατρέπει διαχρονικά τους τυχοδιωκτισμούς, τις πολιτικές αστοχίες της ή ακόμη και τις εθνικές προδοσίες της, σε ηθικά πλεονεκτήματα. Ο «αγωνιστής» της Αριστεράς δεν κρίνεται από το θετικό αποτέλεσμα των πράξεών του ή την κοινωνική του συνεισφορά, αλλά από το μέγεθος της «δίωξης» που υπέστη από το σύστημα. Η πολιτικά αναγκαία αυτοθυματοποίηση, βαφτίζει την ήττα σε «αντίσταση», επιτρέποντας την ανάδειξη προσώπων που η δράση τους, υπό ένα αντικειμενικό ηθικό, νομικό και πολιτικό πρίσμα, θα χαρακτηριζόταν ως περιθωριακή, αντικοινωνική ή και αντεθνική.
Στη μεθοδολογία αυτή διακρίνουμε ακολουθία τεσσάρων σταδίων:
- την αποσύνδεση από το πλαίσιο, όπου το άτομο απογυμνώνεται από την προσωπική του ηθική και κρίνεται αποκλειστικά ως σύμβολο σύγκρουσης με την εξουσία (Κράτος, Εκκλησία, Δύση, Οικογένεια) εν ονόματι απροσδιόριστων ή αυθαίρετων «λαϊκών δικαίων» που αποσυνδέονται από τη δημοκρατική διαδικασία
- την αισθητικοποίηση μέσω της μαζικής κουλτούρας – αφίσες, τραγούδια, πορείες, στρατευμένη τέχνη – που μετατρέπει τον άνθρωπο σε ακίνητη εικόνα, διευκολύνοντας την ιδεολογική καπηλεία και εν τέλει την «αγιογράφησή» του
- την αγωνιστικότητα χωρίς ευθύνη, όπου οι πράξεις απαλλάσσονται a priori από ποινικούς ή ηθικούς κώδικες, αποδίδοντας κάθε παρέκκλιση στη «συστημική καταπίεση»
- την ισοπέδωση, όπου ανιδιοτελείς ιδεολόγοι και τυχοδιώκτες, ή θύματα τυχαίων περιστατικών, τοποθετούνται στο ίδιο «εικονοστάσι» με ενιαίο τρόπο που εξυπηρετεί το ιδεολογικό αφήγημα
Τέλος, η Αριστερά επιχειρεί συστηματικά την αυθαίρετη αναγωγή κομματικών αγωνιστών σε εθνικούς ήρωες, με τρόπο ιστορικά ανόσιο και αισχρή πολιτική χειραγώγηση. Για παράδειγμα, πρόσωπα από εμφύλιες συγκρούσεις ή σύγχρονες «κινητοποιήσεις» προβάλλονται ως εθνικά σύμβολα, παραβλέποντας ιστορικά γεγονότα και δημιουργώντας ψευδή εθνική αφήγηση. Αυτό όχι μόνο διαστρεβλώνει την ιστορία, αλλά και υπονομεύει την εθνική συνοχή, καθώς εισάγει κομματικές διαιρέσεις στο εθνικό πάνθεον.
Στη διαδικασία αυτή, επειδή είναι καθαρά προπαγανδιστική, σημασία έχει και το χρησιμοποιούμενο λεκτικό. Αν προσέξουμε, θα δούμε ότι ο όρος «ήρωας» δεν χρησιμοποιείται ευρέως από την Αριστερά, καθώς παραπέμπει συχνά σε κάτι υπεράνθρωπο ή ημίθεο, ενώ ο «μάρτυρας» έχει αμιγώς θρησκευτική χροιά (θυσία για την πίστη). Η Αριστερά, θέλει να τονίσει ότι ο νεκρός ήταν ένας κοινός άνθρωπος, μέλος της τάξης του, που έδρασε συνειδητά μέσα στην ιστορία. Οπότε συχνότερα, αν όχι μόνον, θα δούμε τον όρο «αγωνιστής» , αφού έτσι υποδηλώνεται τη συμμετοχή σε έναν συλλογικό Αγώνα. Ενώ ο ήρωας ξεχωρίζει από το πλήθος, ο αγωνιστής είναι μέρος του πλήθους. Σύμφωνα με το αριστερό δόγμα, η ένταξη στο κίνημα είναι αυτή που δίνει αξία στην πράξη, γι’ αυτό και ο θάνατος λογίζεται ως η ύστατη προσφορά στη συλλογική υπόθεση. Ο δε «Αγώνας», υπονοεί μια διαδικασία σε εξέλιξη, που συνδέει το παρελθόν με τό παρόν και πολιτικοποιεί τον θάνατο, μετατρέποντας την απώλεια και το προσωπικό πένθος σε πολιτικό σύμβολο.
2. Κινηματική μυθοπλασία εναντίον Παράδοσης
Η ουσιώδης διαφορά μεταξύ αριστερής και παραδοσιακής ηρωοποίησης έγκειται στη διαδικασία νομιμοποίησης και τον ρόλο του χρόνου. Η Αριστερά αρέσκεται στην κατασκευή και επιβολή σύμβολων για άμεση πολιτική κατανάλωση, ελλείψει αληθινών ηρώων.
Αντιθέτως, η παραδοσιακή διαδικασία ανάδειξης εθνικών ηρώων και αγίων στηρίζεται σε μακρόχρονη ιστορική και κοινωνική δοκιμασία. Ο εθνικός ήρωας δεν ορίζεται από την αντίθεσή του στην εξουσία, αλλά από τη συνεισφορά του σε ένα συλλογικό αποτέλεσμα: την ελευθερία, τη διατήρηση της ιστορικής και συλλογικής ταυτότητας, τη συνέχεια της πολιτισμικής και κοινωνικής ζωής, δρώντας είτε εθελοντικά υπερβαίνοντας το ατομικό του συμφέρον, είτε σε διατεταγμένη υπηρεσία υπερβαίνοντας το στενά εννοούμενο καθήκον του. Η αναγνώριση και η ανάδειξη του προτύπου έρχεται εκ των υστέρων, μέσω της ιστορικής κρίσης και της συλλογικής μνήμης, και όχι μέσω άμεσης ιδεολογικής χρήσης.
Ακόμη αυστηρότερη είναι η περίπτωση της αγιοκατάταξης στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο άγιος δεν αναδεικνύεται ως πρότυπο λόγω μιας επιβεβλημένης κοινωνικής σύγκρουσης, αλλά λόγω βιωμένης πνευματικής εμπειρίας, ασκητικού αγώνα ή μαρτυρίου και υπέρβασης του ατομικού εγώ. Η αγιότητα προϋποθέτει χρόνο και ευρεία αποδοχή από το εκκλησιαστικό σώμα. Η Εκκλησία δεν προβαίνει στην «κατασκευή» αγίων, αλλά στην αναγνώριση εκείνων των οποίων ο βίος άντεξε στη δοκιμασία του χρόνου.
Ωστόσο, η Αριστερά συχνά καπηλεύεται εθνικούς ήρωες ή, όταν αυτό δεν είναι εφικτό, τους κατασυκοφαντεί, συχνά ως «φασίστες». Αυτή η τακτική, βασισμένη σε ιδεολογική πόλωση, στοχεύει στην απαξίωση της εθνικής παράδοσης και την υπονόμευσή της. Παράλληλα, ασκεί αφόρητη ψυχολογική πίεση στην κοινωνία και την Πολιτεία να αποδεχθούν το ηθικό πλεονέκτημα του δικού της αφηγήματος. Αυτό, δημιουργεί τύψεις σε πολίτες που, βάσει λογικής, απορρίπτουν τέτοια αφηγήματα, οδηγώντας σε κοινωνική αυτολογοκρισία και πολιτική παράλυση.
3. Η σύγχρονη αριστερή μετάλλαξη
Καθώς το κρατούν ιδεολόγημα της Αριστεράς – για τον εργάτη και την «ταξική πάλη»– έχει από καιρό ξεπερασθεί ιστορικά και πολιτικά, η μετάλλαξή του ήταν αναγκαίος όρος επιβίωσής της. Ο εναγκαλισμός τόσο με την πρόθυμη για ακτιβισμό «ιντελέκτσουαλ» ελίτ των ελαφρών απόψεων και της υποκρισίας, όσο και με τους πάσης φύσεως «πρόσφυγες» των επαγγελματιών του ανθρωπισμού των ΜΚΟ, πρόβαλε ως μονόδρομος για την Αριστερά, που υιοθετήθηκε επιτυχημένα. Η στρατηγική της ενίσχυσης της κοινωνικής και πολιτικής ανωμαλίας, επίσης δομικός όρος επιβίωσής της, διατηρεί την ατιμώρητη ένταση μέσω των νέων «ακτιβιστών» και «προλεταρίων», χρησιμοποιώντας αφειδώς προπέτασμα καπνού, όπως ο «ρατσισμός» και η αντίσταση στην «ακροδεξιά», για τον ηθικό εκβιασμό της Κοινωνίας και του Πολιτικού Συστήματος. Η επιτυχία της στρατηγικής αυτής εμπεδώνεται μέσα από την πολιτική εκμετάλλευση του ιστορικού γνωσιακού κενού που δημιουργεί η υποτονική διδασκαλία μιας απονευρωμένης Ιστορίας στα σχολεία και η απάλειψη κάθε εθνικής αναφοράς. Με ευθύνη της Πολιτείας, η εκπαίδευση αποφεύγει την ουσιαστική ιστορική, γεωγραφική και πολιτική μελέτη, αφήνοντας χώρο στη μαχητική κομματική προπαγάνδα να γεμίσει τα κενά με ιδεολογικά αφηγήματα, καθώς οι νέες γενιές στερούνται κριτικής ιστορικής γνώσης και παρασύρονται από ανιστόρητα αφηγήματα με ψυχολογική βάση.
4. Η φιλελεύθερη παγίδα, ο ιδεολογικός κανιβαλισμός και οι παράνομες πρακτικές
Ο φιλελεύθερος και κεντρώος χώρος, που κάποτε πρωτοστάτησε αποφασιστικά στο πολιτικό και πραγματικό ξεδόντιασμα της Αριστεράς, σήμερα πέφτει στην παγίδα της «προοδευτικότητας», υιοθετώντας αριστερές ατζέντες λόγω του φόβου πολιτικού στιγματισμού του. Η «θεωρία των άκρων» που υιοθετεί, εξισώνει την εθνική αυτοσυντήρηση με τον εξτρεμισμό, τους πολιτικούς τυχοδιώκτες με τους εθνικούς ήρωες, αφοπλίζοντας πολιτικά την κοινωνική πλειοψηφία η οποία γίνεται πιο ελαστική, πιο υποχωρητική και στην καλύτερη περίπτωση αναγκαστικά σιωπηλή. Αυτός ο ιδεολογικός κανιβαλισμός επιτρέπει στην μειοψηφική Αριστερά να «καταπίνει» αντιπάλους, χάρη στον επιθετικό και εκπαιδευμένο προπαγανδιστικό μηχανισμό της, υπό την φοβική ανοχή της Πολιτείας. Μια χαρακτηριστική αριστερή πρακτική που ενισχύει την άκριτη πρόσληψη της Ιστορίας μέσω συνθημάτων, είναι η αυθαίρετη ανέγερση μνημείων σε αστικούς και υπαίθριους χώρους, η μετονομασία οδών και η επιβολή νέων επετείων που τείνουν να λάβουν πανεκπαιδευτικό και εθνικό χαρακτήρα, που εμπλέκουν ακόμα και τους Πολιτειακούς Θεσμούς του Κράτους. Αυτές οι ενέργειες, συχνά από ακραίες ακτιβιστικές ομάδες, παραβιάζουν νόμους και επιβάλλουν στην Κοινωνία ξένα ιδεολογικά πρότυπα και σύμβολα, ενισχύοντας την ηγεμονία της μέσω μόνιμης τρομοκρατικής παρουσίας στο δημόσιο χώρο.
5. Η επιστροφή στη Λογική και το Αληθινό
Όλα αυτά θα τελειώσουν όταν η πραγματικότητα θα γίνει πιο δυνατή από το αφήγημα. Η διέξοδος από αυτήν την καταστροφική ηγεμονία προϋποθέτει από την δημοκρατική Πολιτεία σθεναρή εφαρμογή του Νόμου, αποξήλωση του κρατικοδίαιτου ακτιβισμού, παύση του εκβιαστικού μηχανισμού παραγωγής «αγωνιστών» και επιστροφή στην αντιπροσωπευτικότητα. Από τη μεριά της Κοινωνίας απαιτείται ηθική απενοχοποίηση, που προκύπτει από την ιστορική γνώση και την δομική ικανότητα κρίσης.
