English
Όπως αναφέρει το Causeur, το Συνταγματικό Συμβούλιο, με επικεφαλής έναν στενό συνεργάτη του Προέδρου, επικύρωσε τον νόμο για την ευθανασία παρά το γεγονός ότι οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι η πλειονότητα των Γάλλων πολιτών θα προτιμούσε την επέκταση της παρηγορητικής φροντίδας αντί να διασχίσει αυτό το νέο ηθικό κατώφλι.
Το περιοδικό σημειώνει ότι ο νόμος προχώρησε ανεξάρτητα από τη δημόσια γνώμη, ποδοπατώντας την αντίθεση της Γερουσίας και παρακάμπτοντας οποιοδήποτε δημοψήφισμα.
Η νομοθεσία παρουσιάστηκε στην Εθνοσυνέλευση υπό την καθοδήγηση του Φιλίπ Βιζιέ, που επιλέχθηκε ως πιο συναινετική φιγούρα από τον Σοσιαλιστή προκάτοχό του Ολιβιέ Φαλορνί. Οι βουλευτές ψήφισαν επισήμως στις 15 Ιουλίου για να εγκαινιάσουν τη Γαλλία στην εποχή της κρατικής υποβοήθησης θανάτου, την οποία ο Μακρόν θεωρεί φερόμενος ως γενναιόδωρη κληρονομιά για τις μελλοντικές γενιές.
Μια ηθική και πολιτική ήττα
Σύμφωνα με το Causeur, αυτή η εξέλιξη αντανακλά την αυξανόμενη κοσμικοποίηση της Γαλλίας. Με σχεδόν το ήμισυ των Γάλλων πολιτών να επιλέγουν πλέον την αποτέφρωση για οικονομικούς και οικολογικούς λόγους, και με τους ιερείς να απουσιάζουν όλο και περισσότερο από τις κηδείες—μια τάση που τεκμηριώνεται από τον δημογράφο Ζερόμ Φουρκέ—ο θάνατος έχει σταδιακά χάσει τον ιερό του χαρακτήρα στη γαλλική κοινωνία.
Ο ιστορικός Γκιγιόμ Κυσέ παρατήρησε πρόσφατα ότι η Καθολική Εκκλησία αποστασιοποιήθηκε από τη λατρεία των νεκρών μετά τη Β΄ Βατικάνειος Σύνοδο, πιστεύοντας ότι είχε άλλες ποιμαντικές προτεραιότητες. Το γαλλικό κράτος έχει τώρα γεμίσει αυτό το κενό, αναλαμβάνοντας την πλήρη ευθύνη για τα θέματα του τέλους της ζωής. Η ειρωνεία είναι εμφανής: ο Μακρόν θα απλώσει το κόκκινο χαλί για τον Πάπα στα τέλη Σεπτεμβρίου χωρίς φόβο επίπληξης, βέβαιος για την ηθική αυτονομία που έχει κατακτήσει η Γαλλία, από τον διαχωρισμό Εκκλησίας και κράτους το 1905.
Δημοκρατικός δεσποτισμός
Η έκδοση χαρακτηρίζει τη νομοθετική διαδικασία ως άσκηση αυτού που ο Τοκβίλ αποκαλούσε δημοκρατικό δεσποτισμό—μια τεράστια κηδεμονική δύναμη που απαλλάσσει τους πολίτες από τον κόπο της σκέψης και τον πόνο της ζωής, επεκτεινόμενη πλέον ακόμη και στη διαχείριση αυτού που κάποτε ήταν ο τομέας της Εκκλησίας για τα έσχατα μυστήρια.
Η λεγόμενη δημοκρατική συζήτηση προχώρησε χωρίς να λάβει υπόψη την αντίθεση της Γερουσίας ή το λαϊκό δημοψήφισμα. Οι προοδευτικές ομάδες πίεσης της Ρυ Καντέ και η ADMD, που εκπροσωπούν μόλις 130.000 άτομα—μόλις το 0,2 τοις εκατό του πληθυσμού—πανηγύρισαν τη νίκη ενώ 68 εκατομμύρια Γάλλοι πολίτες έλαβαν διαβεβαιώσεις ότι βαδίζουν προς την κατεύθυνση της Ιστορίας και της επέκτασης των ατομικών δικαιωμάτων.
Διεθνή σημάδια προειδοποίησης
Όπως επισημαίνει το Causeur, η εμπειρία στον Καναδά, το Βέλγιο και την Ολλανδία υποδηλώνει ότι η ζήτηση θα αυξηθεί δραματικά. Σε αυτές τις χώρες, η ευθανασία αντιπροσωπεύει πλέον το 4 έως 6 τοις εκατό όλων των θανάτων και έχει επεκταθεί σε νεαρούς ενήλικες που υποφέρουν από ψυχολογική δυσφορία παρά από τελικό στάδιο ασθένειας.
Ο Λουί Μπουφάρ, ένας 26χρονος συγγραφέας που πάσχει από μυϊκή δυστροφία Ντυσέν που ατροφεί προοδευτικά το σώμα του, έχει υπάρξει μεταξύ των πιο έντονων αντιπάλων της νομοθεσίας. Παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις του, οι εκκλήσεις του δεν έγιναν ακουστές.
Όσοι έχουν συναντήσει τον Μπουφάρ μαρτυρούν ότι η τρομερή ασθένειά του δεν έχει κάνει τίποτα για να μειώσει την εξέχουσα αξιοπρέπεια της ύπαρξής του—παραδόξως, την αποκαλύπτει. Στερημένος κινητικότητας, επιδεικνύει περισσότερη ζωτικότητα από πολλούς υγιείς πολίτες μέσω της απλής δύναμης της ψυχής του.
Η τυραννία της συμπόνιας
Βασιζόμενο στις αντιλήψεις του φιλοσόφου Ρενέ Ζιράρ, το Causeur προειδοποιεί ότι η υποχρεωτική συμπόνια για μερικούς μπορεί να μετατραπεί σε τυραννία για πολλούς άλλους. Ντυμένη με τη κοσμική μάσκα της φιλανθρωπίας, η λογική που επικεντρώνεται στο θύμα δικαιολογεί τις πιο σκληρές αποφάσεις μέσω διαβολικής αντιστροφής.
Το Προεδρικό Μέγαρο, με μια χειρονομία που θυμίζει τον Πόντιο Πιλάτο να πλένει τα χέρια του, γιορτάζει αυτή την παράβαση ως κοινωνική πρόοδο που στεφανώνει μια υποδειγματική δημοκρατική συζήτηση. Η Γαλλία έχει κάνει άλλο ένα βήμα σε αυτό που το περιοδικό περιγράφει ως την άπειρη επέκταση των ατομικών δικαιωμάτων, συντρίβοντας όσους στέκονται εμπόδιο στην πορεία της Ιστορίας.
Πηγή: Causeur
