English
Μια προπαρασκευαστική άτυπη συνάντηση 19 ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατέληξε σε αποτυχία, προκαλώντας καθυστερήσεις και εντάσεις λίγο πριν από την κύρια σύνοδο κορυφής για την ανταγωνιστικότητα.
Η συνάντηση οργανώθηκε από την Ιταλία, τη Γερμανία και το Βέλγιο σε ξενοδοχείο κοντά στο κάστρο Άλντεν Μπίεζεν του Βελγίου, στις 12 Φεβρουαρίου 2026.
Στόχος ήταν να συντονιστούν θέσεις πριν από την άτυπη σύνοδο για την ενίσχυση της ενιαίας αγοράς και τη μείωση εξαρτήσεων. Ωστόσο, η διαδικασία ξεκίνησε με προβλήματα από την αρχή.
Αποκλεισμοί και διαμαρτυρίες
Από τα 27 κράτη-μέλη, οκτώ δεν έλαβαν πρόσκληση. Ανάμεσά τους η Ισπανία και η Ιρλανδία. Ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ διαμαρτυρήθηκε επισήμως στη Ρώμη, ενώ ο Ιρλανδός πρωθυπουργός Μίχεαλ Μάρτιν μίλησε για «ιδιωτικό κλαμπ» και «περιττή» πρωτοβουλία.
Τρεις διπλωμάτες από μη προσκεκλημένες χώρες εξέφρασαν φόβους ότι η κύρια σύνοδος θα κατέληγε προκαθορισμένη.
Ο Βέλγος πρωθυπουργός Μπαρτ Ντε Βέβερ αρνήθηκε την ύπαρξη κλίκας. «Όλοι είχαν πρόσκληση», δήλωσε, και τόνισε ότι δεν υπήρχε πρόθεση επιβολής από μια ομάδα χωρών.
Καθυστερήσεις και χαμένη ώρα
Η προπαρασκευαστική συνάντηση καθυστέρησε σημαντικά την έναρξη της κύριας συνόδου. Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα άρχισε τις εργασίες λίγο πριν τις 11 το πρωί, χωρίς να περιμένει τους ηγέτες των τριών μεγαλύτερων οικονομιών.
Η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι, ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς και ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν έφτασαν αργοπορημένοι.
Τι συζητήθηκε πραγματικά
Σύμφωνα με διπλωμάτη που παρευρέθηκε, η συζήτηση ήταν «τίποτα». Με 19 συμμετέχοντες, ελάχιστοι κατάφεραν να πάρουν τον λόγο. Η Μελόνι, που είχε πρωτοστατήσει στην πρόσκληση, εμφανίστηκε σχεδόν στο τέλος. Το αποτέλεσμα;
Μια άτυπη συνάντηση ηγετών ΕΕ που σχεδιάστηκε για συντονισμό, κατέληξε σε απογοήτευση και νέες ενδείξεις εσωτερικών ρωγμών.
Η κύρια σύνοδος συνεχίστηκε, αλλά η αρχική ατμόσφαιρα είχε ήδη επιβαρυνθεί. Σε μια περίοδο που η Ένωση καλείται να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητά της, τέτοιες εικόνες δείχνουν πόσο δύσκολο παραμένει να βρεθεί κοινός βηματισμός.
