Η επιστροφή του Ντόναλντ Τράμπ και ο επαναπροσδιορισμός των ευρωπαϊκών προτεραιοτήτων!

Γράφει ο Conrad Black στο BrusselsSignal

Στα συμβατικά μέσα ενημέρωσης των δυτικοευρωπαϊκών χωρών εξακολουθεί να υπάρχει μεγάλη ανησυχία για την πιθανή επιστροφή του προέδρου Τραμπ. Στην πραγματικότητα, στον βαθμό που αυτό είναι πιθανό – και σε αυτή την περιόδο επτά μηνών είναι πιθανό – θα έπρεπε να αποτελεί αφορμή χαράς στην Ευρώπη.

Ο Τραμπ έχει καταστήσει σαφές ότι θα κινηθεί αποφασιστικά για την επίλυση του πολέμου στην Ουκρανία, παραχωρώντας στη Ρωσία το μεγαλύτερο μέρος όσων έχει ήδη καταλάβει, με αντάλλαγμα απόλυτες και μόνιμες ρωσικές εγγυήσεις, οι οποίες θα ενισχυθούν από μια γενική εγγύηση του ΝΑΤΟ, για τη νόμιμη κυριαρχία της Ουκρανίας εντός των αναθεωρημένων συνόρων της.

Αυτές θα ήταν πραγματικές εγγυήσεις και όχι οι άχρηστες υποσχέσεις που έδωσαν η Ρωσία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο στην Ουκρανία, το Καζακστάν και τη Λευκορωσία, όταν παροπλίστηκαν τα πυρηνικά όπλα που κληρονόμησαν από τη Σοβιετική Ένωση το 1994.

Η Ουκρανία θα ήταν ελεύθερη να εισέλθει στην ΕΕ όταν θα πληρούσε τα κριτήρια εισδοχής της, και ενώ το ΝΑΤΟ είναι ένα θέμα που πρέπει να συζητηθεί, είναι κάπως ακαδημαϊκό, δεδομένου ότι η Ουκρανία θα επωφελούνταν από μια άνευ όρων εγγύηση από ολόκληρη τη συμμαχία για την ακεραιότητα των συνόρων της.

Είναι εξίσου σαφές ότι ο πρόεδρος Τραμπ θα υποστήριζε το Ισραήλ και την εξόντωση της Χαμάς ως τρομοκρατική επιχείρηση.

Ο ηγέτης της Χαμάς, Ismail Haniyeh, έχει καταστήσει σαφές ότι αν η Χαμάς ως τρομοκρατική οργάνωση επιβιώσει, θα έχει κερδίσει αυτόν τον πόλεμο. Είναι εξίσου λογικό ότι αν δεν επιβιώσει θα έχει χάσει τον πόλεμο.

Η καταστροφή της Χαμάς ως τρομοκρατικής δύναμης θα απομακρύνει την πιο υπερδραστήρια τρομοκρατική επιχείρηση στον κόσμο, θα δώσει στους αγιατολάχ του Ιράν μια ματωμένη μύτη και θα εξαλείψει από τις συζητήσεις για την επίλυση των προβλημάτων της περιοχής το κύριο στέλεχος της άρνησης να αναγνωρίσει το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει ως εβραϊκό κράτος.

Η βροντερή σιωπή των αραβικών δυνάμεων για οποιαδήποτε γνήσια δραστηριότητα υπέρ της Χαμάς είναι μια εύγλωττη επιβεβαίωση της ελπίδας τους ότι το Ισραήλ θα τις απαλλάξει και από αυτή την πανούργα απειλή.

Παρά τον ηθικά αναίσθητο σχετικισμό με τον οποίο οι περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν θολώσει τα νερά σχετικά με τον πόλεμο της Γάζας, μια πλήρης ισραηλινή νίκη είναι μια νίκη για όλες τις πολιτισμένες χώρες, συμπεριλαμβανομένης μιας αναμφίβολα αχάριστης και εν μέρει παραπλανημένης Ευρώπης.

Ο πρόεδρος Τραμπ έχει επίσης καταστήσει σαφές ότι δεν θα ανεχθεί την επανένωση της Κίνας και της Ταϊβάν με τη βία. Οποιαδήποτε απόπειρα της Κίνας να επιβάλει αποκλεισμό της Ταϊβάν θα αντιμετωπιστεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες, υπό την κυβέρνηση Τραμπ, με την τοποθέτηση της αμερικανικής σημαίας στα εισερχόμενα εμπορικά πλοία με τη συνοδεία του Πολεμικού Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Κίνα δεν θα προκαλέσει άμεσο πόλεμο με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μια ευθεία εισβολή θα απαιτούσε τη μεταφορά 500.000 Κινέζων στρατιωτών σε 140 μίλια ανοιχτής θάλασσας με αργά και ευάλωτα σκάφη, όπου η Κίνα δεν θα ήταν σε θέση να εξασφαλίσει αεροπορική ή θαλάσσια υπεροχή έναντι της συνδυασμένης δύναμης της Ταϊβάν και του αμερικανικού στόλου του Ειρηνικού.

Ο στρατηγός Αϊζενχάουερ στην D-Day, στη μεγαλύτερη στρατιωτική επιχείρηση στην ιστορία του κόσμου, χρειάστηκε να μετακινήσει μόνο το ένα τρίτο του αριθμού των ανδρών σε ένα τέταρτο της ανοιχτής θάλασσας με απόλυτη αεροπορική και θαλάσσια υπεροχή.

Μια κυβέρνηση Τραμπ θα μειώσει τους φόρους, θα αυξήσει την παραγωγή πετρελαίου και η αμερικανική ευημερία είναι ιστορικά ένας μποναμάς για τους Ευρωπαίους κατασκευαστές, ακόμη και αν ο Τραμπ λάβει μέτρα για την εξίσωση των εμπορικών ρυθμίσεων, και η Ευρώπη θα επωφεληθεί από τη μείωση του ενεργειακού κόστους.

Είναι ακατανόητο, πέρα από τον απλό σνομπισμό και την κοντόφθαλμη ευρωπαϊκή διασκέδαση για την παραπαίουσα ανικανότητα του σημερινού προέδρου και της ασυνάρτητης κυβέρνησής του, γιατί η συμβατική ευρωπαϊκή κοινή γνώμη είναι τόσο εχθρική προς την επιστροφή του προέδρου Τραμπ στο αξίωμα. Φαίνεται να είναι απλώς άλλη μια εκδήλωση αυτού που ο Μάλκολμ Μαγκέριτζ αποκάλεσε “η μεγάλη φιλελεύθερη επιθυμία θανάτου”.

Όμως, μια εξέταση της σύγχρονης ευρωπαϊκής κοινής γνώμης δείχνει ότι εκείνοι που θα αντιγράψουν τον Τραμπ από πολιτική άποψη φαίνεται ότι είναι πιθανό να αναλάβουν την ηγεσία των κυριότερων ευρωπαϊκών κρατών τα επόμενα χρόνια. Φυσικά πολλά μπορούν να αλλάξουν για κάθε εκλογικό σώμα, αλλά υπάρχουν διακριτές τάσεις απογοήτευσης στην Ευρώπη από την παραδοσιακή πολιτική ατζέντα της ήπιας Αριστεράς.

Στη Γερμανία, το CDU προηγείται του κυβερνώντος SPD με πάνω από 10 μονάδες και το κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία, το οποίο έχει διαπομπευθεί ως παρίας του εξτρεμισμού, προηγείται του SPD με αρκετές μονάδες. Με τη μικρή περαιτέρω απομάκρυνση από ορισμένες από τις περιττές αμφιλεγόμενες θέσεις του, ένας κυβερνητικός συνασπισμός αυτών των κομμάτων καθίσταται σαφώς πιθανός και θα αποτελούσε μια βαθιά απόρριψη δεκαετιών αργής ανάπτυξης, οικολογικής ανησυχίας, ευρωενσωμάτωσης και κατευνασμού του Κρεμλίνου.

Σύμφωνα με τις τρέχουσες γαλλικές δημοσκοπήσεις, η φοβερή Μαρίν Λεπέν, ηγέτιδα του Εθνικού Μετώπου, προηγείται κατά δώδεκα μονάδες του δημοφιλέστερου κυβερνητικού στελέχους, του Γκαμπριέλ Αττάλ, ενός 34χρονου ομοφυλόφιλου άθεου, ο οποίος έχει αναμφίβολα τα θέλγητρά του, αλλά είναι λίγο εσωστρεφής ακόμη και για τα γαλλικά δεδομένα.

Τόσο στη Γαλλία όσο και στη Γερμανία, οι κυβερνήσεις θα πληρώσουν βαρύ τίμημα για την υπερβολική πώληση της ενοποίησης του ευρώ και την υπερβολική αγορά της πράσινης τρομοκρατίας. Όσοι έχουν μέτρια εισοδήματα δεν θα πληρώνουν πλέον αθόρυβα τα νούμερα των οικολογικών κινδυνολόγων, στην Ευρώπη όπως και στην Αμερική και τον Καναδά.

Η βρετανική κυβέρνηση πιθανότατα θα αλλάξει στις επόμενες εκλογές, διότι οι Συντηρητικοί έχουν παρουσιάσει το θλιβερό καλειδοσκόπιο πέντε ανίκανων κυβερνήσεων σε οκτώ χρόνια και το Εργατικό Κόμμα που θα εκλεγεί θα είναι το προ Μπλερ πολιτικό βόδι- κάρο που ποτέ στην ιστορία του δεν κέρδισε δύο συνεχόμενες πλήρεις θητείες.

Μια κυβέρνηση Στάρμερ θα είναι διφορούμενη για την Ευρώπη και από την πρώτη μέρα της θα κατευθυνθεί προς την έξοδο στο πεπατημένο μονοπάτι της μη επανεκλογής των πρωθυπουργών των Εργατικών Ramsay MacDonald, Clement Attlee, Harold Wilson, James Callaghan και Gordon Brown.

Κατά πάσα πιθανότητα, το Συντηρητικό Κόμμα θα ανακτήσει την φόρα του στην επιλογή αρχηγού, με την οποία, εκτός από λίγους μήνες με τον Όστιν Τσάμπερλεϊν, και οι δεκαπέντε αρχηγοί του κόμματός του από τον κόμη του Ντέρμπι έως τον Τζον Μέιτζορ (1846-1997) υπήρξαν πρωθυπουργοί.

Αντί ο Ντόναλντ Τραμπ να είναι, όπως τόσο συχνά έχει παρουσιαστεί, υπόδειγμα της κακόγουστης αμερικανικής πολιτικής ανωριμότητας, είναι πιθανώς ο πρόδρομος και ο συγκλητικός φορέας, σε τρία ή τέσσερα χρόνια, μιας δυτικής G6 που θα αποτελείται εξ ολοκλήρου από ανθρώπους που ακούγονται αρκετά σαν κι αυτόν. Θα ήταν μια εκπληκτική βελτίωση σε σχέση με αυτό που έχουμε τώρα.