Οι εργατικές αναταραχές εντείνονται στην Αργεντινή, καθώς τα συνδικάτα αντιδρούν στις πολιτικές λιτότητας του προέδρου Χαβιέρ Μίλεϊ, οι οποίες διαβρώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις.

Μια 24ωρη απεργία που επηρεάζει τα σιδηροδρομικά δρομολόγια της χώρας ξεκίνησε την Τετάρτη, με τους εργαζόμενους στον τομέα της υγείας να σχεδιάζουν στάση εργασίας την Πέμπτη και τους κυβερνητικούς υπαλλήλους να απεργούν στις 26 Φεβρουαρίου. Επιπλέον, πολλά μικρότερα συνδικάτα εκπαιδευτικών έχουν ανακοινώσει στάσεις εργασίας.

Ο εκπρόσωπος του Μίλεϊ καταδίκασε την απεργία στους σιδηροδρόμους, τονίζοντας τον αντίκτυπό της σε πάνω από 1 εκατομμύριο μετακινούμενους. Διαβεβαίωσε ότι οι απεργίες δεν απευθύνονται στην εθνική κυβέρνηση, αλλά στον λαό.

Τα σημαίνοντα συνδικάτα της Αργεντινής άσκησαν γρήγορα κριτική στις ελευθεριακές πολιτικές του Μίλεϊ, διοργανώνοντας γενική απεργία στις 24 Ιανουαρίου, κατά την οποία χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν -μια πρωτοφανής διαδήλωση κατά νέου προέδρου στην πρόσφατη ιστορία.

Σε απάντηση στις αντιδράσεις, η κυβέρνηση ανακοίνωσε αύξηση των κοινωνικών παροχών κατά 27% έως τον Μάρτιο, αλλά η προσαρμογή αυτή δεν καταφέρνει να αντισταθμίσει πλήρως τις αυξανόμενες απώλειες που προκαλεί ο πληθωρισμός. Με τις τιμές καταναλωτή να εκτοξεύονται κατά 254% ετησίως, τα μέτρα λιτότητας του Μίλεϊ προκαλούν σημαντικές μειώσεις εισοδήματος στους Αργεντινούς. Μόνο τον Δεκέμβριο, η αύξηση των μισθών κατά 8,9% εξανεμίστηκε από τον μηνιαίο πληθωρισμό που ξεπέρασε το 25%.

Παρόλα αυτά, τα κρατικά ομόλογα της Αργεντινής σημείωσαν ράλι αυτή την εβδομάδα, καθώς οι επενδυτές πανηγύρισαν για το πρώτο μηνιαίο δημοσιονομικό πλεόνασμα της κυβέρνησης εδώ και χρόνια. Ωστόσο, οι αναλυτές προειδοποιούν ότι το πλεόνασμα επιτεύχθηκε με τη μείωση των δαπανών κοινωνικής ασφάλισης κατά 30% όταν προσαρμόζεται στον πληθωρισμό -μια στρατηγική που θεωρείται μη βιώσιμη από τους εμπειρογνώμονες.

Ενώ ο Μίλεϊ διατηρεί υψηλά ποσοστά αποδοχής στο εσωτερικό της χώρας και αποσπά επαίνους διεθνώς, οι προκλήσεις επί του πεδίου γίνονται όλο και πιο εμφανείς. Η προσδοκία αυξάνεται για αυξημένη αντίσταση τον Μάρτιο και τον Απρίλιο, μετά το τέλος του καλοκαιριού στη Νότια Αμερική. Ιστορικά, τον Μάρτιο παρατηρείται επιτάχυνση του πληθωρισμού, καθώς τα συνδικάτα απαιτούν αυξήσεις μισθών και αρχίζει η νέα σχολική χρονιά, φέρνοντας πρόσθετα έξοδα για τις οικογένειες. Επιπλέον, η κυβέρνηση του Μίλεϊ αυξάνει τις τιμές των μεταφορών και τους λογαριασμούς κοινής ωφέλειας, ενώ παράλληλα μειώνει τις επιδοτήσεις, επιδεινώνοντας το χρόνιο έλλειμμα της κυβέρνησης.

Ο εκπρόσωπος του Μίλεϊ επανέλαβε τη δέσμευση της κυβέρνησης στο σχέδιό της και ανέφερε ότι εξετάζονται μέτρα για την απόδοση ευθυνών στους απεργούς. Τόνισε ότι η παρεμπόδιση της ζωής των Αργεντινών για τη διατήρηση της εξουσίας δεν είναι πλέον αποτελεσματική, επιβεβαιώνοντας τη σταθερότητα του προέδρου στην τήρηση της εντολής του.