Η ΝΔ «κρατάει το φανάρι» στον βρώμικο πόλεμο του τουρκικού προξενείου στη Θράκη – Καταψήφισε την άρση ασυλίας του Φερχάτ

Απαρατήρητη, αν και πολύ σημαντική, πέρασε η χθεσινή ψηφοφορία στην Ολομέλεια της Βουλής, σχετικά με την άρση ασυλίας του μουσουλμάνου βουλευτή της Νέας Αριστεράς Οζγκιούρ Φερχάτ, ο οποίος είχε μηνυθεί για συκοφαντική δυσφήμιση από τον συνεργάτη του NewsFire.GR και διευθυντή του Thraction.GR, Νίκο Αρβανίτη.

Και αν κάποιος περίμενε μια θεσμική στάση, βασισμένη στην αρχή «όλοι ίσοι απέναντι στον νόμο», μάλλον δεν παρακολουθεί ελληνική πολιτική.

Η κυβερνητική πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας, μαζί με ένα ευρύ φάσμα κομμάτων, επέλεξε συνειδητά να μπλοκάρει την προσφυγή στη Δικαιοσύνη, προσφέροντας πολιτική ασπίδα σε έναν βουλευτή που κατηγορείται για ευθείες επιθέσεις κατά δημοσιογράφου και όχι μόνον.

Και όχι οποιουδήποτε δημοσιογράφου. Μιλάμε για τον μόνο δημοσιογράφο, ο οποίος καταδεικνύει καθημερινά μέσα από δημοσιεύατά του στο rodopipress.gr, στο thraction.gr και στο NewsFire.GR την υπονομευτική στάση του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής, αλλά και την σύμπλευση με αυτό των περισσοτέρων μουσουλμάνων βουλευτών, αλλά και μουσουλμάνων αιρετών της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι οποίοι ανενόχλητοι εξυπηρετούν την τουρκική προπαγάνδα και προβαίνουν διαρκώς σε θεσμικές εκτροπές.

Κι όμως, χάρις στην Νέα Δημοκρατία και τους πειθύνιους βουλευτές της, την Κεντροαριστερά και την Αριστερά, καθώς και ανεξάρτητους βουλευτές, που εξελέγησαν για να εκπροσωπήσουν τον πατριωτικό χώρο, η άρση ασυλίας κατά του Οζγκιούρ Φερχάτ καταψηφίστηκε, με 226 ψήφους ΚΑΤΑ, 28 ΥΠΕΡ και με 43 βουλευτές να απέχουν.

Ποιος είναι ο περιβόητος Οζγκιούρ Φερχάτ;

Ο Οζγκιούρ Φερχάτ είναι βουλευτής Ροδόπης της ΝΕΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ που έχει προκαλέσει πολιτική συζήτηση με τις τοποθετήσεις του γύρω από την ταυτότητα της μειονότητας στη Θράκη. Σε συνέντευξή του στο Anadolu Agency, αναφέρεται ρητά σε «ethnic Turkish minority» (τουρκική εθνική μειονότητα) στη Δυτική Θράκη, υιοθετώντας έναν όρο που αποκλίνει από την πάγια ελληνική θέση, όπως αυτή απορρέει από τη Συνθήκη της Λωζάννης, η οποία αναγνωρίζει θρησκευτική και όχι εθνική μειονότητα.

Η χρήση αυτής της ορολογίας δεν αποτελεί απλώς μια πολιτική επιλογή διατύπωσης, αλλά εντάσσεται σε ένα διαχρονικό πλαίσιο ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης, όπου ο χαρακτηρισμός της μειονότητας αποτελεί βασικό πεδίο σύγκρουσης. Για τον λόγο αυτό, τέτοιες αναφορές αντιμετωπίζονται διαχρονικά από την ελληνική πλευρά ως απόκλιση από τη θεσμική γραμμή και εγείρουν πολιτικά και διπλωματικά ζητήματα που υπερβαίνουν το επίπεδο της εσωτερικής πολιτικής αντιπαράθεσης.

Το παρασκήνιο της ψηφοφορίας για την ασυλία Φερχάτ – Η επιτροπή δεοντολογίας

Ας δούμε όμως, πώς κτίστηκε η όλη επιχειρηματολογία υπέρ του Φερχάτ, μέσα από την Επιτροπή Δεοντολογίας, όπου, αφενός ο Φερχάτ υπαγόρευε την «γραμμή υπεράσπισης» και οι περισσότερες παρατάξεις συμπλήρωναν, κτίζοντας ένα αφήγημα, όπου ο Φερχάτ «έβγαινε λάδι» (!!!).

Η συζήτηση στην Επιτροπή Δεοντολογίας ανέδειξε μια σαφή και σχεδόν διακομματική γραμμή υπέρ της μη άρσης της ασυλίας του Οζγκιούρ Φερχάτ. Κεντρικό επιχείρημα αποτέλεσε ο ισχυρισμός περί «πολιτικής δίωξης», τον οποίο διατύπωσε ο ίδιος ο Φερχάτ και υιοθετήθηκε από σειρά βουλευτών.

Ο Χαράλαμπος Αθανασίου (ΝΔ) έκανε λόγο για «κλασική περίπτωση» πολιτικής σκοπιμότητας της δίωξης, υποστηρίζοντας ότι τα επίμαχα περιστατικά έλαβαν χώρα εντός Κοινοβουλίου και καλύπτονται από τη βουλευτική ιδιότητα. Στο ίδιο πνεύμα, η Έφη Αχτσιόγλου (ΣΥΡΙΖΑ) προειδοποίησε ότι ενδεχόμενη άρση της ασυλίας θα οδηγούσε σε έναν «αέναο κύκλο» μηνύσεων για κάθε κοινοβουλευτική τοποθέτηση .

Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η παρέμβαση του Γεωργίου Λαμπρούλη (ΚΚΕ), ο οποίος μίλησε για τον κίνδυνο δημιουργίας «βιομηχανίας διώξεων» εις βάρος βουλευτών για όσα λέγονται στο Κοινοβούλιο . Στην ίδια γραμμή κινήθηκαν και βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, όπως οι Δημήτριος Καιρίδης, Γεώργιος Στύλιος, Δημήτριος Κούβελας και Μακάριος Λαζαρίδης (Νέα Δημοκρατία), οι οποίοι τόνισαν την ανάγκη προστασίας της κοινοβουλευτικής λειτουργίας από καταχρηστικές μηνύσεις .

Καθοριστική ήταν και η τοποθέτηση του Προέδρου της Επιτροπής, Γεωργίου Γεωργαντά (Νέα Δημοκρατία), ο οποίος υπογράμμισε ότι η Επιτροπή δεν εξετάζει την ουσία της υπόθεσης και δεν πρέπει να «εργαλειοποιηθεί» σε δικαστικές αντιδικίες μεταξύ ιδιωτών .

Αντιθέτως, διαφοροποιημένη στάση κράτησαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης ΝΙΚΗ και Ελληνική Λύση. Ο Κωνσταντίνος Χήτας (Ελληνική Λύση) δήλωσε ξεκάθαρα ότι η πάγια θέση του κόμματός του είναι υπέρ της άρσης ασυλίας, επισημαίνοντας ότι η ίδια στάση τηρείται ανεξαρτήτως προσώπου, ακόμη και για βουλευτές του ίδιου του κόμματος . Από την πλευρά της ΝΙΚΗΣ, ο Σπυρίδων Τσιρώνης (ΝΙΚΗ) επέλεξε να δηλώσει «παρών», μεταθέτοντας την τελική και πολιτικά αιχμηρή τοποθέτηση για την Ολομέλεια, γεγονός που υποδηλώνει συνειδητή επιλογή να μην νομιμοποιήσει με θετική ψήφο τη γραμμή μη άρσης της ασυλίας .

Με βάση τα παραπάνω, συγκροτήθηκε ένα κοινό πλαίσιο επιχειρημάτων – περί πολιτικής δίωξης, προστασίας του κοινοβουλευτικού λόγου και αποφυγής δημιουργίας επικίνδυνου δεδικασμένου – το οποίο οδήγησε την Επιτροπή να εισηγηθεί, κατά πλειοψηφία, τη μη άρση της ασυλίας του Φερχάτ.

Η αποδόμηση από την ΝΙΚΗ και τον Σπύρο Τσιρώνη στην Ολομέλεια

Η παρέμβαση του Σπύρου Τσιρώνη, κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της ΝΙΚΗΣ στην Ολομέλεια αποτέλεσε μία από τις πλέον αιχμηρές τοποθετήσεις κατά της μη άρσης της ασυλίας Φερχάτ, αποδομώντας ευθέως τον βασικό πυλώνα της υπερασπιστικής γραμμής, δηλαδή τον ισχυρισμό περί «πολιτικής δίωξης». Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΙΚΗΣ έθεσε το ζήτημα στη σωστή του βάση: όχι ως σύγκρουση πολιτικών αντιπάλων, αλλά ως θεμελιώδες δικαίωμα ενός πολίτη να προσφεύγει στη Δικαιοσύνη όταν πλήττεται η τιμή και η υπόληψή του.

Με χαρακτηριστική ένταση, διερωτήθηκε πώς είναι δυνατόν η προσφυγή ενός δημοσιογράφου στη Δικαιοσύνη να βαφτίζεται «πολιτική δίωξη», επισημαίνοντας ότι το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι η δίωξη, αλλά η αφαίρεση του δικαιώματος προσφυγής απέναντι σε ισχυρούς πολιτικούς. «Πολιτική δίωξη είναι η στέρηση αυτού του δικαιώματος», τόνισε, καταγγέλλοντας ταυτόχρονα ότι οι σχετικοί ισχυρισμοί διατυπώθηκαν «από θέση ισχύος» και χωρίς αποδείξεις.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο Τσιρώνης ανέδειξε και την ουσία της υπόθεσης, υπογραμμίζοντας ότι η αμφισβήτηση της αξιοπιστίας ενός δημοσιογράφου δεν αποτελεί απλή πολιτική αντιπαράθεση, αλλά πλήγμα στον πυρήνα του επαγγέλματός του. Με αυτόν τον τρόπο, η ΝΙΚΗ δεν περιορίστηκε σε μια τυπική υπερψήφιση της άρσης ασυλίας, αλλά επιχείρησε να επανατοποθετήσει τη συζήτηση σε όρους ισονομίας και προστασίας των πολιτών έναντι της πολιτικής εξουσίας.

Δείτε την παρέμβαση Τσιρώνη εδώ:

Οι ανοησίες Ηλιόπουλου, που είναι εξίσου μηνύσιμες

Αν η τοποθέτηση Τσιρώνη επανέφερε τη συζήτηση στη λογική, η παρέμβαση του Νάσου Ηλιόπουλου κινήθηκε στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, εισάγοντας μια επικίνδυνη και νομικά προβληματική συλλογιστική. Με βάση όσα υποστήριξε, η υπεράσπιση ενός πολιτικού προσώπου φαίνεται να αποκτά ένα ιδιότυπο «ακαταδίωκτο», εφόσον γίνεται στο πλαίσιο πολιτικής αντιπαράθεσης ή νομικής εκπροσώπησης.

Η λογική αυτή, αν εφαρμοστεί, οδηγεί σε ένα προφανές αδιέξοδο: κάθε πολίτης που προσφεύγει σε δικηγόρο θα έπρεπε προηγουμένως να ζητά δήλωση πολιτικών φρονημάτων, ώστε να διαπιστώσει αν η νομική του εκπροσώπηση θα θεωρηθεί «πολιτική πράξη» και άρα ανεξέλεγκτη. Πρόκειται για μια αντίληψη που όχι μόνο διαστρεβλώνει την έννοια της νομικής υπεράσπισης, αλλά δημιουργεί και ένα επικίνδυνο προηγούμενο, όπου η ευθύνη για συκοφαντικούς ή ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς εξαφανίζεται πίσω από τον μανδύα της πολιτικής ιδιότητας.

Και εδώ βρίσκεται το ουσιώδες: τέτοιου είδους ισχυρισμοί, που επιχειρούν να αποσυνδέσουν τον λόγο από την ευθύνη, δεν είναι απλώς πολιτικά έωλοι. Είναι, στην πράξη, εξίσου εκτεθειμένοι νομικά με εκείνους που υποτίθεται ότι επιχειρούν να προστατεύσουν. Γιατί σε ένα κράτος δικαίου, η πολιτική ιδιότητα δεν λειτουργεί ως άδεια για ανεξέλεγκτη προσβολή τρίτων, ούτε ως ασπίδα απέναντι στη δικαστική κρίση.

Ποιος ψήφισε τι;

Από την Νέα Δημοκρατία ψήφισαν ΥΠΕΡ 155 από τους 156 βουλευτές της κοινοβουλευτικής της ομάδος, με τον Νότη Μηταράκη να είναι ο μόνος που απείχε από την ψηφοφορία.

Το ΠΑΣΟΚ το πήρε ελαφρά – Απουσίαζε μέχρι και ο πρόεδρός του

Από το ΠΑΣΟΚ ψήφισαν ΥΠΕΡ 17 από τους 32 βουλευτές του, με τον ίδιο τον πρόεδρό του, Νίκο Ανδρουλάκη να απέχει. Απείχε επίσης ο μουσουλμάνος βουλευτής Ροδόπης Ιλχάν Αχμέτ, ο οποίος κατηγορείται από τον Φερχάν και άλλους ομοδόξους του βουλευτές, ότι διατηρεί καλές σχέσεις με τον Νίκο Αρβανίτη. Απείχαν επίσης οι: Ελένη Βατσινά, Αικατερίνη Καζάνη, Γιώργος Νικητιάδης, Τάσος Νικολαΐδης, Απόστολος Πάνας, Γιώργος Παπανδρέου, Στέφανος Παραστατίδης, Γιώργος Παρασύρης, Ανδρέας Πουλάς και Ιωάννης Τσίμαρης.

Η ευχάριστη παραφωνία της Νίνας Κασιμάτη

Ο ΣΥΡΙΖΑ επεδίωξε να καταψηφίσει «μονομπλόκ» την άρση ασυλίας του Φερχάτ, σκόνταψε όμως στην Νίνα Κασιμάτη, η οποία υπερψήφισε την άρση, γεννώντας για άλλη μία φορά επιφυλάξεις για το, αν βρίσκεται στο σωστό κόμμα – για να μην πούμε συνολικά στη σωστή πλευρά του πολιτικού ορίζοντα.

Η ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ στήριξε τον βουλευτή της

Η ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, όπως ήταν αναμενόμενο, καθώς είναι το κόμμα του Φερχάτ, καταψήφισε σύσσωμη την άρση της ασυλίας του, ενώ εντύπωση προκαλεί το ΚΚΕ, το οποίο, ναι μεν έχει μία πάγια στάση κατά των άρσεων ασυλιών βουλευτών, αλλά μόλις 4 από τους συνολικά 21 βουλευτές του παρέστησαν για να καταψηφίσουν την πρόταση. Η δε ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ στάθηκε όλη αλληλέγγυα στον μουσουλμάνο βουλευτή της Κομοτηνής.

ΝΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ σε πατριωτικό μήκος κύματος

ΝΙΚΗ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΥΣΗ ψήφισαν ανεξαιρέτως ΥΠΕΡ της άρσεως ασυλίας. Το ίδιο έπραξαν και οι ανεξαρτητοποιημένοι βουλευτές της ΝΙΚΗΣ, Ν. Παπαδόπουλος και Ν. Βρεττός. Αυτό ωστόσο δεν ίσχυσε για τον Παύλο Σαράκη, πρ. βουλευτή της Ελληνικής Λύσης, ο οποίος απείχε.

Από τους συνολικά 27 ανεξάρτητους βουλευτές, μόλις 17 παρέστησαν και από αυτούς μόνον οι 8 υπερψήφισαν την άρση ασυλίας του Φερχάτ.. Εξ’ αυτών, αλγεινή εντύπωση προκαλεί η στάση των «πατριωτών», πρώην βουλευτών των ΣΠΑΡΤΙΑΤΩΝ, Μιχάλη Γαυγιωτάκη, Χάρη Κατσιβαρδά και Κωνσταντίνου Φλώρου, οι οποίοι ψήφισαν ΟΧΙ, παίζοντας το παιχνίδι του τουρκικού προξενείου της Θράκης και ουσιαστικά της Τουρκίας.

Ποιος ξέρει, ίσως να μην το κατάλαβαν, αλλά έτσι είναι. Ίσως να πιέζονται, αλλά υπάρχουν και όρια…

Παρακάτω, ο πίνακας των βουλευτών που συμμετείχαν στην ψηφοφορία:

Η κατακλείδα

Αυτοί που καταψήφισαν την άρση ασυλίας του Φερχάτ ήταν μέσες-άκρες αυτοί, που εδώ και χρόνια δεν χάνουν την ευκαιρία να επαρθούν ότι ανήκουν στο λεγόμενο «δημοκρατικό τόξο» και «μάτωσαν» με σθένος, ώστε η Χρυσή Αυγή να κριθεί από την Δικαιοσύνη ως ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ. Και τώρα, αναφέρει κάποιος βουλευτής ότι ένας πολίτης και μάλιστα δημοσιογράφος συνδέεται με ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ και ξαφνικά είναι απλά Τρίτη; Ξαφνικά δεν έχει σημασία;

Έχει σημασία ο ιδεολογικός προσανατολισμός κάποιου ή οι πολιτικές του προτιμήσεις σε σχέση με το δικαίωμά του να διεκδικεί δικαστικώς την δικαίωσή του; Αυτό ήθελαν οι βουλευτές του «δημοκρατικού τόξου» να διακηρύξουν χθες στη βουλή, μη-αίροντας την ασυλία του κ. Φερχάτ;

Ας είμαστε ειλικρινείς. Για έναν δημοσιογράφο, δεν υπάρχει μεγαλύτερο πλήγμα από το να αμφισβητείται η ανεξαρτησία και η αξιοπιστία του. Αυτό είναι το κεφάλαιό του. Αυτό είναι το επάγγελμά του.

Και αναρωτιέται κανείς: Όταν διατυπώνονται τέτοιοι ισχυρισμοί, μέσα στη βουλή, από θέση ισχύος, χωρίς να αποδεικνύονται, δεν έχει ο πολίτης δικαίωμα να προσφύγει στη Δικαιοσύνη; Και ονομάζεται η άσκηση του θεμελιώδους δικαιώματος ενός πολίτη να προσφεύγει στην Δικαιοσύνη προς υπεράσπιση της τιμής και της υπόληψής του, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΩΞΗ;

Μάλλον το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει εδώ! Διότι πολιτική δίωξη είναι η στέρηση του δικαιώματος αυτού από οποιονδήποτε πολίτη.

Και δεν είναι μόνον αυτό. Είναι και πολιτική ανανδρία, διότι, όπως είπαμε, αυτό συμβαίνει από μία θέση ισχύος. Αποκαλείται ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΩΞΗ η στοιχειώδης άμυνα απέναντι σε έναν δημόσιο λόγο που υπερβαίνει τα όρια. Διότι η ελευθερία λόγου είναι θεμέλιο της Δημοκρατίας. Δεν είναι όμως άδεια για να εκτοξεύονται ανεξέλεγκτα και απεριόριστα βαρείς και απαξιωτικοί ισχυρισμοί εις βάρος πολιτών, εις βάρος δημοσιογράφων, χωρίς καμία συνέπεια.

Και προκαλεί εντύπωση ότι βουλευτές, ιδίως από τη Νέα Δημοκρατία, σπεύδουν να χαρακτηρίσουν την υπόθεση «πολιτική δίωξη», χωρίς να σταθούν καθόλου στο περιεχόμενο των καταγγελλομένων λεγομένων. Δηλαδή, δεν τους απασχολεί τι ειπώθηκε. Τους απασχολεί μόνο ποιος ενοχλείται.

Ξαφνικά λοιπόν, η Δικαιοσύνη παρουσιάζεται ως απειλή. Ξαφνικά ανακαλύπτονται «πολιτικές διώξεις». Και ξαφνικά υψώνεται τείχος προστασίας υπέρ ενός βουλευτή, ο οποίος αποκελεί την μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, «τουρκική».

Το πιο αστείο – μάλλον κωμικοτραγικό είναι – ότι, ενώ ο Νίκος Αρβανίτης έχει υποβάλει μήνυση, περιορίζοντας την δικαστική αντιπαράθεση στο ποινικό επίπεδο, με σκοπό απλά την ηθική του ικανοποίηση, ο κ. Φερχάτ, έχει καταθέσει αστική αγωγή εναντίον του, με σκοπό την οικονομική εξόντωση δηλαδή και την οικονομική αποζημίωση, αποφεύγοντας έτσι την ποινική οδό, που θα τον εξέθετε και πάλι στην βάσανο μίας πιθανής άρσεως ασυλίας. Αλήθεια, δεν ακυρώνει αυτό τον ισχυρισμό του Φερχάτ, ότι ο Αρβανίτης τον διώκει μονόπλευρα;

Αυτές οι επιλογές, όταν πηγάζουν από το κυβερνών κόμμα και την κοινοβουλευτική του ομάδα, δίνουν την εικόνα μιας εγκατάλειψης της Θράκης. Μιας σιωπηρής αποδοχής καταστάσεων που θα έπρεπε να μας προβληματίζουν όλους. Δεν μπορεί να μιλάμε για εθνική ευθύνη και την ίδια στιγμή να αποφεύγουμε να αγγίξουμε τα δύσκολα ζητήματα.