Oταν οι γνωστοί φανατικοί αντίπαλοι του συστήματος εκφράζουν τις πολιτικές τους ενστάσεις με κραυγές, ύβρεις, προσβολές, οριακές βιαιότητες, επιτηδευμένη αυθάδεια και συνεχή ενόχληση των πάντων εκτιμούν πως πολεμούν το σύστημα και το κατεστημένο καθεστώς. Στην πραγματικότητα όμως πληγώνουν την πολιτική. Με την συμπεριφορά τους δεν κλυδωνίζεται το σύστημα, υπονομεύεται η ουσία της πολιτικής. Σε άλλες χώρες – δυτικές κυρίως – που στην κουλτούρα επικρατεί η ψυχραιμία και το χιούμορ, τέτοια φαινόμενα αντιμετωπίζονται με αδιαφορία και σιωπή για τους προκλητικούς. Ετσι περιθωριούνται οι υπεύθυνοι και η πολιτική μένει αλώβητη.
Η πολιτική όμως πληγώνεται όχι μόνο από τις ύβρεις και την περιφρόνηση των θεσμών. Κλυδωνίζεται επίσης από την διαφθορά και την καταπάτηση της έννομης τάξης. Η διαφθορά όμως στην πολιτική ζωή της χώρας μας δεν προκειται να αναχετισθεί για όσο διάστημα το πολοτικο σύστημα οαεαμείνει με απαράλλαχτες τις θεμελιακες του δομές. Πρέπει ομως να ξεκαθαρίσουμε πως ανεξάρτητα απο την φαυλότητα που προκαλούν οι δομές αυτο δεν απαλλάσσει τους πολιτικούς που υποκύπτουν στην αθλιότητα και αγκαλιάζουν την παρανομία από τις ευθύνες τους. Η επιλογή του πρωθυπουργού να μιλήσει για ενδεχόμενη θεσμοθέτηση του ασυμβίβαστου βουλευτή και υπουργού δεν θα λύσει το πρόβλημα. Διότι ο βουλευτής, και χωρίς να γίνεται υπουργός, δεν θα πάψει να ρουσφετολογεί και να παραβιάζει τους όποιους, νομικούς η ηθικούς, κανόνες. Διότι για να επανεκλεγεί θα χρειάζεται την υποστήριξη των παρανομούντων εκλογέων του – και των οικογενειών τους.
Ο μόνος τρόπος αποκοπής της πολιτικής απο τον ομφάλιο λώρο σύνδεσής της με την ρουσφετολογία και την διαφθορά είναι η κατάργηση του σταυρού προτίμησης. Οπως έχω επανειλημμένα εξηγήσει ο σταυρός προτίμησης είναι ο θυρωρός εισόδου της διαφθοράς και των πελατειακών σχέσεων στην πολιτική (βλ. σχετ. άρθρο μου στα ΝΕΑ “Ο Σταυρός Προτίμησης και πάλι”, 9 Ιουλίου 2025). Ο αγώνας μεταξύ υποψηφίων για την εξασφάλιση της εύνοιας των εκλογέων – του ιδίου συνήθως κόμματος – γίνεται τόσο εξοντωτικός, ώστε συχνά να παραβλέπει και το εμπόδιο της παρανομίας και της ανήθικης πίεσης. Το βήμα, του πολιτικού και του ψηφοφόρου, από το “κάνε μου την εξυπηρέτηση, να σε ψηφίσω” στο “κάνε μου την δουλειά, και πάρε τόσα” είναι πολύ μικρή. Εξαρτάται τελείως απο τις αρχές και την συνείδηση του πολιτικού, κάτω από πίεση, να μην ζητήσει παράνομες ρυθμίσεις. Κάτι βέβαια που δεν τον απαλλάσσει απο την σχετική ευθύνη
Δεν υπάρχει χώρα δημοκρατική στον κόσμο, εκτός τελευταία της Κύπρου (!), που να υιοθετεί τον σταυρό προτίμησης. Μήπως είμαστε, υποτίθεται, η “μόνη” δημοκρατία; Η πιό διεφθαρμένη, όμως, ίσως..
(Το βιβλίο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου, “Πόλεμος στο Ιράν: Οι Τραγικές Αστοχίες της Ευρώπης”. Επίκεντρο, 2026) βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία.)
Πρώτη δημοσίευση στο Newideas.gr
