Η Ινδία χαρίζει στρατηγική ανατροπή στην Ελλάδα με πανίσχυρους βαλλιστικούς πυραύλους – Τρόμος στην Τουρκία

Η Ινδία έχει αναδειχθεί σε μία από τις ελάχιστες χώρες παγκοσμίως που διαθέτουν ένα ολοκληρωμένο και αυτάρκες βαλλιστικό πυραυλικό πρόγραμμα, το οποίο εκτείνεται από τακτικούς πυραύλους μικρού βεληνεκούς έως συστήματα διηπειρωτικής εμβέλειας και υποβρυχίως εκτοξευόμενους πυραύλους.

Αυτό το πρόγραμμα αποτελεί θεμέλιο λίθο της στρατηγικής αποτροπής της Ινδίας και έχει αναπτυχθεί κυρίως από τον Οργανισμό Έρευνας και Ανάπτυξης Άμυνας (DRDO). Οι βάσεις του ινδικού πυραυλικού προγράμματος τέθηκαν τη δεκαετία του 1980 μέσω του Integrated Guided Missile Development Program (IGMDP).

Ο αρχικός στόχος ήταν η μείωση της τεχνολογικής εξάρτησης από ξένες δυνάμεις και η δημιουργία μιας αξιόπιστης αποτρεπτικής στρατηγικής απέναντι σε περιφερειακές απειλές, κυρίως από το Πακιστάν και την Κίνα.

Η Ινδία ακολουθεί το πυρηνικό δόγμα No First Use (NFU), γεγονός που καθιστά τους βαλλιστικούς πυραύλους εργαλεία εγγυημένης ανταπόδοσης, αντί για όπλα πρώτου πλήγματος. Σε αυτό το πλαίσιο, η προσοχή δεν εστιάζεται μόνο στη δύναμη, αλλά και στην επιβιωσιμότητα, την ταχύτητα αντίδρασης και την αξιοπιστία.

Σήμερα, η Ινδία διαθέτει τέσσερις κύριες οικογένειες βαλλιστικών πυραύλων: τους τακτικούς Prithvi και Pralay, την οικογένεια Agni και τους υποβρυχίως εκτοξευόμενους Κ-4.

Η οικογένεια Prithvi περιλαμβάνει τους Prithvi I, II και III, με τον Prithvi I να εισέρχεται σε υπηρεσία το 1994. Αυτοί οι τακτικοί βαλλιστικοί πύραυλοι ζυγίζουν μεταξύ 4,4 και 5,6 τόνων και μπορούν να μεταφέρουν κεφαλές βάρους 500-1000 κιλών.

Η εμβέλειά τους κυμαίνεται από 150 έως 600 χιλιόμετρα, ανάλογα με την έκδοση, ενώ η ακρίβεια τους κυμαίνεται από 10 έως 50 μέτρα. Μπορούν να φέρουν διάφορους τύπους κεφαλών, όπως υψηλής εκρηκτικότητας ή πυρηνικές. Ωστόσο, το βασικό τους μειονέκτημα είναι ότι χρησιμοποιούν υγρό καύσιμο, το οποίο απαιτεί χρόνο προετοιμασίας πριν από την εκτόξευση.

Ο Pralay, ο πιο σύγχρονος τακτικός βαλλιστικός πύραυλος της Ινδίας, μπήκε σε παραγωγή το 2022. Είναι πύραυλος στερεών καυσίμων δύο σταδίων με εμβέλεια έως 500 χιλιόμετρα και θεωρείται μη ανασχέσιμο από τα συστήματα αντιβαλλιστικής άμυνας. Το βάρος του είναι 5,5 τόνοι και η καθοδήγηση του γίνεται μέσω INS και Radar Imaging.

Η πιο γνωστή οικογένεια βαλλιστικών πυραύλων της Ινδίας είναι η Agni, η οποία περιλαμβάνει τους Agni I/II, Agni III/IV, Agni P και Agni V. Αυτή η οικογένεια είναι κρίσιμη για την πυρηνική αποτροπή της Ινδίας, με εμβέλειες που κυμαίνονται από 1.000 έως 5.500 χιλιόμετρα. Οι Agni I/II είναι SRBM που μπήκαν σε υπηρεσία το 1979, διαθέτοντας μήκος 15 μέτρων και βάρος 12 τόνων.

Ο Agni III, ένας MRBM βάρους 50 τόνων, έχει εμβέλεια 3.500 χιλιομέτρων, ενώ ο Agni IV, με βάρος 17 τόνων, φτάνει τα 4.000 χιλιόμετρα. Ο Agni V, με βάρος 50-56 τόνων, μπορεί να φτάσει έως και 7.000 χιλιόμετρα, κατηγοριοποιούμενος ως ICBM.

Η τρίτη διάσταση της ινδικής πυρηνικής αποτροπής είναι ο υποβρυχίως εκτοξευόμενος βαλλιστικός πύραυλος Κ-4, που διαθέτει εμβέλεια 3.500 χιλιομέτρων και είναι εξοπλισμένος με πυρηνική κεφαλή.