English
Αυτή την περίοδο γίνεται πολύς λόγος για τις κατηγορίες νεποτισμού κατά της AfD. Παράλληλα, συχνά ξεχνιέται ότι η πολιτική Αριστερά έχει φέρει κορύφωση στην απομύζηση των πολιτών μέσω συμμοριακών δομών, όπως αποδεικνύει τώρα μια υπόθεση από το Μεκλεμβούργο-Πομερανία.
Η Γερμανία γίνεται κάθε μέρα όλο και περισσότερο μια κοινωνία συμμοριών. Όχι μόνο επειδή ξένες, εγκληματικές μεγάλες οικογένειες καθιστούν τους δρόμους ανασφαλείς και αυτοαποκαλούμενοι «δικαστές ειρήνης» φαίνεται σε ορισμένα μέρη να έχουν περισσότερη επιρροή στη δημόσια τάξη από την κρατική εξουσία. Όχι, ακόμα και κόμματα και κυβερνήσεις συμπεριφέρονται πλέον σαν συμμορίες – με κοστούμια αντί για αθλητικές φόρμες, με πούρο αντί για σωλήνα shisha στο στόμα. Και οι συμμορίες υπερασπίζονται τους δικούς τους ανθρώπους ενάντια στον έξω κόσμο που αντιλαμβάνονται ως εχθρικό, ό,τι κι αν συμβεί. Πιο πρόσφατο παράδειγμα: η πολιτικός του Κόμματος της Αριστεράς Βένκε Μπρίντγκαμ από το Μεκλεμβούργο-Πομερανία.
Η Μπρίντγκαμ ήταν από τον Φεβρουάριο του 2022 Επίτροπος Ισότητας του ομόσπονδου κρατιδίου που κυβερνάται από έναν αριστερό συνασπισμό. Ως προϊσταμένη τμήματος στην κατηγορία μισθοδοσίας B5, εισέπραττε γι’ αυτό περίπου 110.000 ευρώ τον χρόνο. Για ποιο λόγο ακριβώς; Η άνιση μεταχείριση πολιτών λόγω φύλου, εθνικότητας, θρησκείας και άλλων χαρακτηριστικών απαγορεύεται ούτως ή άλλως από τον νόμο. Μόνο το χρονίως οικονομικά στενάχωρο Μεκλεμβούργο-Πομερανία έχει 28 τέτοιους επιτρόπους. Αν τους απέλυαν όλους αύριο χωρίς αντικατάσταση, ο πολίτης δεν θα ένιωθε καν τη διαφορά – εκτός από το ότι μετά από φόρους και κρατήσεις θα είχε περισσότερα χρήματα στην τσέπη του.
Μια συμμορία μένει πάντα ενωμένη
Οι φυσιολογικοί άνθρωποι θα ήταν τουλάχιστον ευγνώμονες προς το κράτος που τους χαρίζει μια υπερπληρωμένη δουλειά χωρίς ουσία. Η Μπρίντγκαμ όχι. Στα τέλη Νοεμβρίου πέρυσι ανέβασε ένα βίντεο στο οποίο καυχιέται ότι ξεσκίζει γερμανικές σημαίες από σπίτια. «Αυτά τα πράγματα», όπως αποκαλεί υποτιμητικά την εθνική σημαία, ενώ κρατάει τσαλακωμένη μία στα χέρια της, δεν αντιπροσωπεύουν δήθεν το ότι κάποιος αγαπά τη χώρα του, εξηγεί. Πρόκειται για κάτι άλλο. Γιατί όποιος υψώνει μαύρο-κόκκινο-χρυσό «σε αυτούς τους καιρούς» θέλει «να προπαγανδίζει τον εθνικισμό και έτσι να καλεί ξεκάθαρα στον φασισμό».
Αφού η JUNGE FREIHEIT πρώτη ανέφερε την υπόθεση και άλλα μέσα την ανέλαβαν, η κυβέρνηση του κρατιδίου – η οποία αρχικά σε ερώτηση δεν ήθελε να αποστασιοποιηθεί από τη συμπεριφορά της Μπρίντγκαμ – τράβηξε επιτέλους το χειρόφρενο και απέλυσε την πολιτική επιστήμονα.
Ωστόσο, όπως λέει τόσο εύστοχα ο Αλ Πατσίνο στην θρυλική μαφιόζικη ταινία «Ντόνι Μπράσκο»:
Ένας άντρας της οικογένειας έχει πάντα δίκιο, ακόμα κι αν έχει άδικο, έχει δίκιο.
Τώρα, η Βένκε Μπρίντγκαμ, από ό,τι γνωρίζουμε, δεν είναι άντρας και το Κόμμα της Αριστεράς του Μεκλεμβούργου-Πομερανίας δεν είναι οικογένεια με την έννοια της συγγένειας αίματος, αλλά παρόλα αυτά: Μια πιστή στρατιώτης του κόμματος όπως η Μπρίντγκαμ, που από το 2017 έως το 2022 ήταν μάλιστα πρόεδρος του κρατιδίου, δεν απολύεται απλώς έτσι. Μια συμμορία φροντίζει τους ανθρώπους της.
Συνεπώς, βρίσκει τώρα θέση στο δημαρχείο της δημάρχου του Ρόστοκ, της συναδέλφισσάς της από το κόμμα Έβα-Μαρία Κρέγκερ. Η Μπρίντγκαμ θα εργαστεί εκεί ως «Συντονίστρια για την Εθελοντική Δράση» και θα οργανώνει κυρίως εθνικά και διεθνή αθλητικά γεγονότα στην Χανσεατική Πόλη. Τουλάχιστον: Σύμφωνα με πληροφορίες του NDR, αυτή η θέση αμείβεται χειρότερα από την προηγούμενη δουλειά της. Παραμένει όμως οικονομικά άχρηστη.
Οι δεσμεύσεις προϋπολογισμού δεν ισχύουν για συναδέλφους του κόμματος
Αυτό που κάνει την υπόθεση ακόμα πιο αποκρουστική: Η πόλη του Ρόστοκ, όπως και αρκετοί δήμοι στο Μεκλεμβούργο-Πομερανία, έχει ήδη επιβάλει από το 2024 δεσμεύσεις δαπανών. Οι παροχές παγώνουν, οι επενδύσεις αναβάλλονται. Σε αυτή την κατάσταση, το να προσλαμβάνονται καν νέοι κρατικοί «λειτουργοί» είναι θράσος – εκτός αν πρόκειται για ουσιώδεις θέσεις για το κοινό καλό. Αστυνομικοί, εισαγγελείς, τέτοια πράγματα. Το αν οι άνθρωποι στο Ρόστοκ θα ήταν ανίκανοι να οργανώσουν αθλητικές εκδηλώσεις χωρίς δημοσίους υπαλλήλους, επιτρέπεται να αμφισβητείται έντονα.
Το ότι η θέση πηγαίνει επιπλέον σε κάποιον που βγάζει ελεύθερα την περιφρόνησή του για τη χώρα και τους ανθρώπους μπροστά στην κάμερα, είναι χαστούκι στο πρόσωπο. Για κάθε έναν που δεν ανήκει στην πολιτική συμμορία, θεωρεί τη Γερμανία όμορφη – ή τουλάχιστον εντάξει – και πρέπει να χρηματοδοτεί το πάρτι με τους φόρους και τις εισφορές του.
Υπήρχαν εποχές που πολιτικοί έπρεπε να παραιτηθούν για πολύ λιγότερα – χωρίς να καταλήγουν λίγες εβδομάδες αργότερα ξανά στη δημόσια υπηρεσία. Αυτές οι εποχές προφανώς έχουν περάσει. Αυτό δεν είναι αποδεκτό. Όποιος θέλει να κάνει καλύτερη αυτή τη χώρα, πρέπει να ξεκαθαρίσει συνεπώς με τις δομές συμμοριών – όχι μόνο με εκείνες που φέρουν τα επώνυμα Αμπού-Τσάκερ, Ρέμο ή Μίρι.
