English
Η κυβέρνηση των ΗΠΑ υπό τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ θέλει οπωσδήποτε να αποκτήσει τη Γροιλανδία. Αν όχι με χρήματα και γλυκά λόγια, τότε με ωμή βία. Σπάνια ένας αμερικανός αρχηγός κράτους έχει απειλήσει τόσο απροκάλυπτα με πόλεμο επίθεσης, και μάλιστα εναντίον της Δανίας, μέλους του ΝΑΤΟ, στην επικράτεια της οποίας ανήκει η Γροιλανδία. Αλλά γιατί; Τι είναι τόσο σημαντικό σε αυτό το τεράστιο νησί; Και ποιες επιπτώσεις θα έχει η προσάρτηση για την Ευρώπη;
- Γράφει ο Φάμπιαν Σμιντ-Άχμαντ
Από την άποψη του διεθνούς δικαίου, το ζήτημα είναι απολύτως σαφές. Το 1917, οι ΗΠΑ αναγνώρισαν τη Γροιλανδία ως δανικό έδαφος. Σε αντάλλαγμα, η Δανία παραχώρησε στις ΗΠΑ τις Δανικές Δυτικές Ινδίες, το σημερινό Πουέρτο Ρίκο, ως προτεκτοράτο. Αυτό δεν άλλαξε ούτε με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου για πρώτη φορά έγινε σαφής η γεωστρατηγική θέση-κλειδί της Γροιλανδίας. Αν και η Δανία ήταν κατεχόμενη από τη Γερμανία, η Γροιλανδία αυτοδιοικούνταν με αμερικανική υποστήριξη κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Εάν οι ΗΠΑ ενσωματώσουν τη Γροιλανδία ενάντια στη βούληση των αυτοχθόνων κατοίκων, αυτό θα αποτελεί σαφή παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ δικαιολογεί και αυτή τη φορά την σαφή παραβίαση του δικαίου με λόγους εθνικής ασφάλειας. Όποιος ακούει τον Τραμπ, πιστεύει ότι μια ξένη εισβολή στη Γροιλανδία είναι επικείμενη, μια Κούβα στον Βορρά δηλαδή, κατά κάποιον τρόπο. Φυσικά, αυτό είναι ένα ξεκάθαρα προπαγανδιστικό αφήγημα.
Σύμφωνα με τη συνθήκη, η Γροιλανδία πρέπει να παραμείνει δανική
Οι συνθήκες μεταξύ των ΗΠΑ και της Δανίας επιτρέπουν ήδη μια πρακτικά απεριόριστη αμερικανική στρατιωτική παρουσία στο νησί, η οποία αξιοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Σήμερα, μόνο ένα μικρό μέρος των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων είναι κατειλημμένο. Αν ο Τραμπ ανησυχούσε πραγματικά για ξένες επιθέσεις, θα μπορούσε να τις επανενεργοποιήσει χωρίς πρόβλημα. Ωστόσο, η Δανία είχε θέσει έναν όρο σε αυτές τις συμφωνίες: η Γροιλανδία θα παραμείνει δανική.
Ο πραγματικός λόγος πρέπει να βρίσκεται αλλού. Κάτω από τον παγετώνα της Γροιλανδίας υποτίθεται ότι υπάρχουν τεράστια ορυκτά αποθέματα. Σύμφωνα με εκτιμήσεις γεωλόγων, εδώ μπορεί να κρύβονται μερικά από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα χρυσού, πλατίνας, παλλαδίου, σπάνιων γαιών, ουρανίου και στροντίου, στα οποία προστίθενται ακόμη και τεράστια πετρελαϊκά κοιτάσματα κατά μήκος της ακτής της Γροιλανδίας. Μπορούμε λοιπόν να είμαστε σίγουροι ότι η κυβέρνηση Τραμπ διαθέτει λεπτομερείς πληροφορίες που υπερβαίνουν τις επίσημες ανακοινώσεις.
Γιατί όσο τεράστιος και αν φαίνεται ο πλούτος της Γροιλανδίας με την πρώτη ματιά, η εκμετάλλευσή του είναι εξαιρετικά δαπανηρή. Η εξόρυξη σπανίων γαιών, για παράδειγμα, είναι τεχνικά δύσκολη ακόμη και υπό κανονικές συνθήκες και συνοδεύεται από τεράστια περιβαλλοντική καταστροφή. Υπό τις κλιματολογικές συνθήκες της Αρκτικής, αυτό είναι οικονομικά παράλογο. Ακόμα και αν η τρέχουσα τήξη των πάγων συνεχιστεί, θα χρειαστούν αιώνες έως χιλιετίες μέχρι η Γροιλανδία να είναι εν μέρει απαλλαγμένη από πάγο.
Οι ΗΠΑ δεν ενδιαφέρονται πλέον για το ΝΑΤΟ
Ωστόσο, η κυβέρνηση Τραμπ διαθέτει πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες ένας πόλεμος λεηλασίας είναι προφανώς συμφέρων. Σίγουρα θα ήταν σύντομος. Η μικρή Δανία δεν έχει καμία πιθανότητα απέναντι στη μακράν μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη του κόσμου. Είναι αλήθεια ότι οι εταίροι της Δανίας στο ΝΑΤΟ, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Σουηδία και η Νορβηγία, συμμετείχαν σε μια βραχυπρόθεσμη άσκηση στη Γροιλανδία. Ωστόσο, αυτό είναι μόνο μια συμβολική πράξη, η οποία δεν ενδιαφέρει ιδιαίτερα τις ΗΠΑ. Στην πραγματικότητα, η Δανία είναι αρκετά μόνη.
Σε αντίθεση με ό,τι υποθέτουν πολλοί το ΝΑΤΟ είναι μια αμυντική συμμαχία ενάντια σε έναν εξωτερικό επιτιθέμενο, όχι ένα σύστημα συλλογικής ασφάλειας. Το καλύτερο παράδειγμα για να το καταλάβει κανείς αυτό είναι η Ελλάδα και η Τουρκία. Αμφότερες εταίροι του ΝΑΤΟ, έχουν αποφύγει επανειλημμένα τον πόλεμο, χωρίς αυτό να έχει προκαλέσει την ενεργοποίηση της συμμαχίας. Το 1996 με τα Ίμια οι ΗΠΑ εξακολουθούσαν να ενδιαφέρονται για το ΝΑΤΟ και παρενέβησαν, ώστε να αποφευχθεί μία σύρραξη. Σήμερα, αντιθέτως, οι ΗΠΑ θα ήθελαν να διαλυθεί η δαπανηρή συμμαχία.
Δύο σενάρια στρατιωτικής προσάρτησης είναι πιθανά. Το πιο πιθανό και ευνοϊκό για την κυβέρνηση Τραμπ σενάριο θα ήταν το εξής: με μια αιφνιδιαστική κίνηση, η πρωτεύουσα της Γροιλανδίας, Νουούκ, με τους 20.000 κατοίκους της, θα καταλαμβανόταν και το νησί θα ετίθετο υπό αμερικανική διοίκηση. Αποκομμένες από τον εφοδιασμό, οι διάσπαρτες δανικές δυνάμεις θα πρέπει είτε να υποχωρήσουν είτε να παραδοθούν. Τα Ηνωμένα Έθνη θα καταδικάσουν τον πόλεμο επίθεσης που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο – και θα προχωρήσουν στην ημερήσια διάταξη.
Ο Τραμπ θα ξεκινούσε έναν αποικιακό πόλεμο
Αυτό θα ήταν το καλύτερο σενάριο για την κυβέρνηση Τραμπ σε περίπτωση στρατιωτικής προσάρτησης. Λιγότερο πιθανό και πολύ πιο δυσμενές για την κυβέρνηση Τραμπ θα ήταν το ακόλουθο σενάριο: η Δανία καταφέρνει να βρει έναν στρατιωτικό σύμμαχο που θα της εγγυάται την κυριαρχία των συνόρων της. Φυσικά, αυτό θα πρέπει να αντισταθμιστεί με κάποιο αντάλλαγμα, όπως η εκμετάλλευση των ορυκτών πόρων. Βέβαια, αυτό δεν θα άλλαζε το αποτέλεσμα. Ανεξάρτητα από τον αντίπαλο, οι ΗΠΑ θα υπερείχαν στρατιωτικά κάθε υποθετικού αντιπάλου.
Ωστόσο, υπάρχει μια αχίλλειος πτέρνα στον υπολογισμό. Η τολμηρή κίνηση με την οποία ο Τραμπ απέκτησε τα τεράστια πετρελαϊκά κοιτάσματα της Βενεζουέλας πέτυχε υπό δύο προϋποθέσεις. Αφενός, ο ηγέτης της χώρας Νικολάς Μαδούρο ήταν μισητός από τον εξαθλιωμένο πληθυσμό, ο οποίος γενικά επικρότησε την επέμβαση και τώρα ελπίζει σε οικονομική ανάκαμψη. Αφετέρου, η επιχείρηση ολοκληρώθηκε σε λίγες ώρες χωρίς καμία απώλεια. Στην περίπτωση της Γροιλανδίας, όμως, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.
Εδώ, οι ΗΠΑ θα αφαιρούσαν τη γη από έναν αυτόχθονα πληθυσμό ενάντια στη θέλησή του και θα την λεηλατούσαν. Σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις, μόνο ένας στους δέκα Γροιλανδούς επιθυμεί να ενταχθεί οικειοθελώς στις ΗΠΑ. Μια ματιά στην αμερικανική ιστορία, στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τους αυτόχθονες και στη συμπεριφορά του Τραμπ, μάλλον δεν πρέπει να έχει ενισχύσει αυτή την επιθυμία. Ο Τραμπ θα διεξήγαγε έναν αποικιακό πόλεμο όχι μόνο μπροστά στα μάτια της παγκόσμιας κοινής γνώμης, αλλά και μπροστά στα μάτια των Αμερικανών πολιτών.
Οι Αμερικανοί στρατιώτες γίνονται κατακτητές
Ωστόσο, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι μια κοινωνία που σέβεται με ευαισθησία τα συναισθήματα των εθνοτικών μειονοτήτων είναι σε θέση να διεξάγει με μεγάλη ενέργεια έναν αποικιακό πόλεμο κατάκτησης. Αν οι πρώτοι Αμερικανοί στρατιώτες πέσουν σε αυτόν τον πόλεμο, αυτό θα μπορούσε να πυροδοτήσει γρήγορα μια διαδικασία στις ΗΠΑ, κατά την οποία η κυβέρνηση Τραμπ δύσκολα θα επιβιώσει πολιτικά. Επομένως, αν η Δανία καταφέρει να κερδίσει έναν στρατιωτικό σύμμαχο, το κόστος του πολέμου και οι πολιτικοί κίνδυνοι για τους Αμερικανούς θα είναι σημαντικοί.
Αυτές θα ήταν οι δύο πιθανότητες μιας στρατιωτικής προσάρτησης, μερικές φορές με ευνοϊκό και άλλες φορές με δυσμενές αποτέλεσμα για τις ΗΠΑ. Πέραν αυτού, υπάρχουν φυσικά και λιγότερο επιθετικές επιλογές, όπως η απλή αγορά. Ο Τραμπ προσφέρει έως και 100.000 δολάρια σε κάθε Γροιλανδό για την πατρίδα του. Αυτό σημαίνει λιγότερο από έξι δισεκατομμύρια δολάρια για το μεγαλύτερο νησί του κόσμου, με έκταση πάνω από δύο εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα. Η προσφορά έχει κάτι από γυάλινες χάντρες και έτσι την εξέλαβαν και οι κάτοικοι.
Τι θα σήμαινε κάτι τέτοιο για την Ευρώπη; Μια επίθεση στη Δανία θα σήμαινε το απότομο τέλος της συμμαχίας του ΝΑΤΟ. Μέσα σε μια νύχτα, οι αμερικανικές δυνάμεις που είναι σταθμευμένες στην Ευρώπη θα μετατραπούν σε κατοχικές δυνάμεις. Με εξαίρεση λίγες βάσεις, οι ΗΠΑ θα αποσυρθούν και θα αφήσουν την Ευρώπη στην τύχη της. Ως αντίδραση, οι ευρωπαϊκές χώρες θα πρέπει να αναδιοργανωθούν στρατιωτικά, προκειμένου να μπορέσουν να αντισταθούν σε μεγάλο βαθμό σε μεγάλες δυνάμεις όπως η Ρωσία, η Κίνα και – τώρα για πρώτη φορά – οι ΗΠΑ.
Οι ΗΠΑ θέλουν να εξασφαλίσουν αποθέματα πρώτων υλών
Λόγω της οικονομικής της απόδοσης και της γεωστρατηγικής της θέσης, η Γερμανία θα πρέπει αναπόφευκτα να αναλάβει ηγετικό ρόλο. Αν και αυτό είναι δύσκολο να το φανταστεί κανείς, δεδομένης της τρέχουσας απελπιστικής κατάστασης, στην οποία βρίσκεται, δεν υπάρχει άλλη επιλογή, αν η Ευρώπη δεν θέλει να καταστεί όργανο ξένων δυνάμεων. Η διατλαντική συμμαχία θα συνέχιζε να υφίσταται συρρικνωμένη ως ευρωπαϊκή συμμαχία, με τη Γερμανία να αναλαμβάνει τον μέχρι τώρα ρόλο των ΗΠΑ.
Δυστυχώς, οι ΗΠΑ προφανώς δεν βλέπουν τη Γροιλανδία από καθαρά οικονομική άποψη, αλλά από αυτοκρατορική. Τα κοιτάσματα πρώτων υλών που βρίσκονται εκεί θεωρούνται στρατηγικό απόθεμα, το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να περιέλθει στην ιδιοκτησία των ΗΠΑ. Διαφορετικά, θα ήταν επίσης πιθανές συνεργασίες, στις οποίες θα συμμετείχαν αμερικανικές εταιρείες. Όπως και να έχει, ένα πράγμα φαίνεται σίγουρο. Σύντομα, οι άνθρωποι με την απληστία τους, τα εργαλεία και τα μηχανήματά τους θα στερήσουν την αθωότητα από το τελευταίο, ανέγγιχτο νησί.
Πηγή: Junge Freiheit
