English
Σημαντικά στοιχεία για την σύγκρουση Ισραήλ – Ιράν και η θέση της Ελλάδος.
Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) ενδέχεται να ελέγχει έως τα δύο τρίτα της οικονομίας του Ιράν. Αυτό προέκυψε εξαιτίας των χρόνιων δυτικών κυρώσεων.
Η υπερσυσσώρευση των μέσων παραγωγής όσο προσδίδει ισχύ τόσο οδηγεί και ευκολότερα στην άμεση κατάρρευση καθεστώτων.
Ο αναλυτής Ρούμπιν αναφέρει χαρακτηριστικά: “Η συνεχιζόμενη απεργία των φορτηγατζήδων —που επηρεάζει περισσότερες από 120 πόλεις σε 31 επαρχίες— παραλληλίζεται με την εργατική δράση που βοήθησε να εκδιωχθεί ο Σάχης από την εξουσία πριν 46 χρόνια. Το Ιράν είναι έτοιμο και προετοιμασμένο για αλλαγή”.
Το Ισραήλ χτύπησε επιδιώκοντας να διατηρήσει μονοπώλιο τεχνογνωσίας και τεχνολογικής καινοτομίας στην Μ. Ανατολή ώστε να μην υπάρξει περίπτωση ένας ακμάζοντας νεανικός ιρανικός πληθυσμός να αρχίσει να ασχολείται πιο ενεργά με αυτό το κομμάτι.
Οι συναντήσεις Ιρανών με εκπροσώπους της Σ. Αραβίας και χωρών της κεντρικής Ασίας έδινε διέξοδο στο Ιράν να διαφύγει των στρατηγικών κυρώσεων που κρατούν έναν πληθυσμό τεχνολογικά υποβαθμισμένο.
Σε αυτό το πλαίσιο ανήκει και η επιλογή δολοφονίας
- του υποστρατήγου Αμίρ Αλί Χατζιζαντέχ ο οποίος ήταν επικεφαλής της Αεράμυνας του IRGC και θεωρείτο υπεύθυνος για τις αυξανόμενες δυνατότητες του Ιράν σε drones τα τελευταία χρόνια,
- του Φερεϊντούν Αμπασί επικεφαλής της Οργάνωσης Πυρηνικής Ενέργειας του Ιράν και
- του Μοχάμαντ-Μεχντί Τεχράντσι ο οποίος ήταν θεωρητικός φυσικός, που υπηρέτησε ως πρόεδρος του Ισλαμικού Πανεπιστημίου Αζάντ και περιγράφεται σε ιρανικές αναφορές ως υποστηρικτής της επιστημονικής κυριαρχίας του Ιράν.
Το Ιράν έχει εγκαινιάσει την πολιτική «Βλέμμα στην Ανατολή» που ξεκίνησε από τον Πρόεδρο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ το 2005 για να βελτιώσει τις σχέσεις με τη Ρωσία, την Κίνα και την Ινδία, αντιμετωπίζοντας την πίεση της Δύσης για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και βελτιώνοντας την οικονομία του.
Η πολιτική συνεχίστηκε από τους διαδόχους του Αχμαντινετζάντ και διεύρυνε την εστίασή της στην Κεντρική Ασία.
Το Ιράν γίνεται ολοένα και πιο ελκυστικό για τις δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας που αναζητούν εναλλακτικές εμπορικές διαδρομές.
Η Κεντρική Ασία καιρό τώρα εξετάζει το εμπόριο μέσω των λιμανιών του Ιράν, Τσαμπαχάρ και Μπαντάρ Αμπάς.
Οι χώρες αυτές χρειάζονται έναν αξιόπιστο εταίρο που μπορεί επίσης να τις βοηθήσει να αντιμετωπίσουν την αστάθεια στο Αφγανιστάν.
Οι σημαντικοί γεωοικονομικοί διάδρομοι που οι ΗΠΑ βλέπουν από καχύποπτα έως εχθρικά:
1) Ο Διεθνής Διάδρομος Μεταφορών Βορρά-Νότου, ένα δίκτυο πολλαπλών τρόπων μήκους 7.200 χιλιομέτρων που εκτείνεται από την Ινδία, το Ιράν, το Αζερμπαϊτζάν και τη Ρωσική Ομοσπονδία. Ο διάδρομος θα βασιστεί στο λιμάνι Τσαμπαχάρ στο Ιράν και θα επιτρέψει στην Τεχεράνη να ενισχύσει τους δεσμούς της με τη Μόσχα και το Δελχί.
2) Το Ιράν και η Κίνα εγκαινίασαν μια σιδηροδρομική διαδρομή από το Ξιάν στη δυτική Κίνα στο ξηρό λιμάνι Απρίν κοντά στην πρωτεύουσα του Ιράν, την Τεχεράνη.
Η διαδρομή θα μειώσει τον χρόνο ταξιδιού από 30 ημέρες μέσω θαλάσσης σε 15 ημέρες και θα αποφύγει τα Στενά της Μαλάκκας και του Ορμούζ, σημεία που το Ναυτικό των ΗΠΑ ήλπιζε να εκμεταλλευτεί σε μελλοντικές συγκρούσεις.
Ο εμπορικός διάδρομος που βλέπει με απόλυτη καχυποψία το Ισραήλ και θα έπρεπε να είμαστε και εμείς, ως Ελλάδα, ενεργοί στην υποβάθμισή του:
Ο σιδηρόδρομος Κωνσταντινούπολη-Τεχεράνη-Ισλαμαμπάντ, μια σιδηροδρομική σύνδεση 6.500 χιλιομέτρων, ξεκίνησε το 2009, σταμάτησε και στη συνέχεια αναβίωσε το 2021, αλλά η κακή σιδηροδρομική υποδομή παραμένει εμπόδιο.
Τέλος, ο Παναγιώτης Κονδύλης, είχε αναφερθεί στο τελευταίο κεφάλαιο του μνημιώδους έργου του για την Θεωρία του Πολέμου ότι η Ελλάδα εάν εμπλακεί στρατιωτικά με την Τουρκία οφείλει να εξετάσει την επιλογή του πρώτου πλήγματος.
Σήμερα, η Ελλάδα δεν έχει εξετάσει την επιλογή ούτε να διασώσει την Ι.Μ. της Αγίας Αικατερίνης Σινά.
Ο κόσμος που αρθρώνεται πέριξ ημών είναι ένας πολυπολικός κόσμος με αναδυόμενες μεσαίες δυνάμεις που διεκδικούν την απόσπαση μέρους του κόσμου που αναδιανέμεται.
Δεν ξέρω εάν το Ισραήλ θα επιβιώσει στο τέλος αλλά εάν είναι να πέσει θα πέσει με τέτοιο κρότο που οι επιδιώκτες θα το σκεφτούν δύο, τρεις, εκατοντάδες φορές.
Εμείς;
