English
Παρακολουθώντας τον 70ο τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών (Champions League), ήταν προφανές ότι η νικήτρια, η Παρί Σεν Ζερμέν, πέτυχε έναν θρίαμβο με ρεκόρ διαφοράς (5 γκολ) γιατί επικράτησε η ποδοσφαιρική λογική στην ομάδα της.
Αυτή η λογική, που από την inception του αθλήματος επιβεβαιώνει ότι τα ΣΥΝΟΛΑ πρέπει να κερδίζουν και όχι συλλογές από αστέρες με ασυνάρτητες εμφανίσεις!
Η 55χρονη ιστορία της ομάδας από την «πόλη του φωτός» αποτυπώνει αυτήν την ποδοσφαιρική αλήθεια.
Φυσικά, ο Ντουέ έγραψε ιστορία, καθώς έγινε ο πρώτος παίκτης σε τελικό με συμμετοχή σε τρία γκολ (ένας δημιουργός και δύο σκόρερ), ενώ ο Ντεμπελέ με δύο ασίστ κέρδισε υποψηφιότητα για την «Χρυσή Μπάλα», επιδεικνύοντας την καλύτερη απόδοση στην καριέρα του μαζί με ικανότητα στο σκοράρισμα.
Ο Βιτίνια (με ίδιες τελικές πάσες) αύξησε την αξία του στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο. Ωστόσο, είναι αμφίβολο αν αυτοί και ο Κβαρατσκέλια (που, αφού προκάλεσε αγωνία, τελικά σκόραρε) θα έχουν θέση στα «κιτάπια» της ποδοσφαιρικής ιστορίας αντίστοιχη με εκείνη των Μέσι, Νεϊμάρ και Εμπαπέ, οι οποίοι, παρά την πολυάρευτη συνεργασία τους, απέτυχαν με τους παριζιάνικους «Γκαλάκτικος»!
Απαραίτητη ήταν η αποχώρηση των επιβλητικών «εγώ» τους και η ορθολογική λειτουργία της ομάδας, σύμφωνα με τις οδηγίες του προπονητή, για να φέρουν το πρώτο «κύπελλο με τα μεγάλα αυτιά» στη γαλλική πρωτεύουσα, ώστε να μην υστερεί απέναντι στη Μασσαλία, που είχε προηγουμένως κερδίσει το τρόπαιο!
Ο τελικός είχε MVP τον 19χρονο Ντουέ, αλλά η σεζόν και το τρόπαιο δείχνουν το όνομα του Λουίς Ενρίκε, ο οποίος ολοκλήρωσε μια αποστολή που είχε φανεί ανέφικτη για προπονητές όπως οι Αντσελότι ή Τούχελ, που είχαν την εμπειρία στη κατακτήση της κούπας (σε άλλες ομάδες).
Ο «Λούτσο», που πριν 10 χρόνια στην Βερολίνο, κόντρα σε άλλη ιταλική ομάδα, τη Γιουβέντους, είχε πανηγυρίσει το πρώτο Champions League της καριέρας του (και το τελευταίο μέχρι σήμερα για τη Μπαρτσελόνα…) ανέλαβε το δύσκολο καθήκον χωρίς δισταγμό.
Φαινόταν ακατόρθωτο, ειδικά μετά την αποχώρηση του Εμπαπέ, ο οποίος αναζητούσε την επιτυχία σε άλλες χώρες.
Ο Γάλλος, του οποίου το φιλότιμο επικαλέστηκε ο Ίβηρας σε μια συγκινητική ομιλία, εξακολουθεί να το επιθυμεί…
Οι λέξεις «δύσκολο» και «ακατόρθωτο» είναι ευφημισμοί για έναν άνθρωπο που σήκωσε το βάρος της απώλειας της 9χρονης κόρης του, πριν έξι χρόνια, λόγω καρκίνου των οστών.
Της Σάνα, που δέκα χρόνια πριν, έβαζε με τον πατέρα της τη σημαία της Μπαρτσελόνα και της Καταλωνίας στο κέντρο του Ολυμπιακού Σταδίου της γερμανικής πρωτεύουσας, τη στιγμή που κανείς δεν θα ξεχάσει.
Το βράδυ του Σαββάτου, οι οπαδοί της Παρί αφιέρωσαν στον αναμορφωτή της ομάδας τους ένα ανανεωμένο πανό, ανασύροντας εκείνη τη σπουδαία στιγμή.
– Μια αναγνώριση που του είχε λείψει, για την προσφορά του στη Μπαρτσελόνα, βαδίζοντας σε μια επιτυχία με την τριάδα Μέσι, Σουάρες, Νεϊμάρ (MSN), φτάνοντας τους πέντε τίτλους το 2015.
– Ή για την επική ανατροπή στην ιστορία του Champions League (το 6-1 της Μπαρτσελόνα επί της Παρί), όταν αποδεσμεύοντας τους παίκτες του, πριν τον αγώνα, τους έδωσε θάρρος μετά το 0-4 του πρώτου αγώνα.
– Ή για την επιστροφή της Ισπανίας σε τροχιά τίτλων (φιναλίστ του Nations League πριν 4 χρόνια), για πρώτη φορά μετά την περίοδο 2008-2012, παρά τα εμπόδια ενός ολόκληρου πολιτικοκοινωνικού κατεστημένου που δεν του συγχώρησε ποτέ την αποδοχή του να γίνει «σημαία» της Μπαρτσελόνα, αντί της Ρεάλ Μαδρίτης, καθώς και το γεγονός ότι δεν περιλάμβανε παίκτες της «μπλάνκος» στην Εθνική του.
Με έμπνευση από τον χαμένο του άγγελο (το αρχικό γράμμα του ονόματός του χαραγμένο ανεξίτηλα στο δέρμα του, γιατί για την ψυχή του δεν χρειάζεται να προφέρουμε λόγια), η αναγνώριση ήρθε στο Μόναχο, όπου έγινε ο δεύτερος προπονητής στην ποδοσφαιρική ιστορία που κατακτά δύο τρεμπλ με διαφορετικές ομάδες, μετά τον φίλο του (και πρώην συμπαίκτη του) Πεπ Γκουαρντιόλα…
«Εις το όνομα του πατρός…»
