Η γενοκτονία των Ποντίων και οι Πανελλαδικές Εξετάσεις του 2010…

του Βασίλη Παπαγιαννίδη

Δικηγόρος LLM

«Τυχερός όποιος διδάχτηκε ιστορία».
~Ευρυπίδης

Δε θυμάμαι πολλά από τις Πανελλαδικές Εξετάσεις που έδωσα το 2010. Ίσως και να μη θέλω αν και πέτυχα το στόχο που είχα θέσει. Διάβασμα, άγχος πίεση και αβεβαιότητα.

Το να είσαι μαθητής της Γ’ λυκείου δεν είναι και ούτε ήταν το πιο ευχάριστο πράγμα. Όμως, υπάρχει κάτι που θα μου μείνει αξέχαστο.

Η έλλειψη πατριωτισμού του Ελληνικού κράτους…

Το 2010 ήμουν μαθητής της θεωρητικής κατεύθυνσης. Μου άρεσε η γλώσσα, η ιστορία, η λογοτεχνία κ.ο.κ. ενώ δεν συμπαθούσα τόσο τις θετικές επιστήμες.

Ένα από τα μαθήματα που θα έπρεπε να δώσω στις Πανελλαδικές Εξετάσεις για να μπω στη σχολή που θα ήθελα ήταν το μάθημα της λογοτεχνίας. Και η ημέρα εξέτασης του μαθήματος αυτού έπεσε στις 19 Μαΐου 2010.

19 η Μαΐου είναι γιορτινή ημέρα για το έθνος των Τούρκων. Και μαύρη για το έθνος των Ελλήνων.

Είναι η ημέρα εκείνη που το 1919 ο Στρατηγός των Οθωμανών Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα του Πόντου και ξεκίνησε το -δήθεν- «Αγώνα Ανεξαρτησίας» εκκαθαρίζοντας τον ελληνισμό της περιοχής.

Οι Έλληνες του Πόντου υποχρεώθηκαν σε πορείες θανάτου, βιασμούς, σφαγές, ασιτία και τελικά έχασαν τη ζωή τους περισσότεροι από 350.000 άνθρωποι ενώ οι υπόλοιποι ξεριζώθηκαν για πάντα από τις πατρογονικές τους εστίες.

Την 91 η επέτειο αυτής της μαύρης ημέρας, περίμενα σε μια αίθουσα σχολείου της Ανατολικής Αττικής με αγωνία τα θέματα για να «διαγωνιστώ» και να αποτυπώσω στο χαρτί όσα είχα διαβάσει.

Είχαμε πολλά λογοτεχνικά θέματα στην ύλη και θα έπεφτε μονάχα ένα από αυτά ενώ καλούμασταν να απαντήσουμε σε ερωτήσεις επί του κειμένου.

Η τότε νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του Γεωργίου Α. Παπανδρέου είχε αναθέσει σε «κάποιες κυρίες» τα θέματα της παιδείας. Οι εν λόγω κυρίες δε φημίζονταν για τον πατριωτισμό τους. Δεν αγνοούσα το ανωτέρω.

Και καθώς με τα υπόλοιπα παιδιά περιμέναμε με αγωνία τα θέματα είπα μέσα μου «Θα βάλουν το Σπίτι του Κεμάλ!».

Το «Σπίτι του Κεμάλ» ήταν ένα λογοτεχνικό κείμενο του εξαιρετικού συγγραφέα Γιώργου Ιωάννου από τη Θεσσαλονίκη που περιγράφει τον πόνο και των ξεριζωμό των μουσουλμάνων της πόλης κατά την ανταλλαγή πληθυσμών του 1923. Ήταν το μόνο από τα κείμενα της ύλης που ήταν -θα λέγαμε- πιο φιλικό προς τους Τούρκους.

Και μαντέψτε… Αυτό έπεσε! Και έτσι έγινε. Την 91 η επέτειο της έναρξης της γενοκτονίας του Ελληνισμού του Πόντου από τον Κεμάλ, εγώ και χιλιάδες άλλοι μαθητές και μαθήτριες της θεωρητικής κατεύθυνσης εξεταστήκαμε στο «Σπίτι του Κεμάλ», που παρουσίαζε τον ξεριζωμό των Τούρκων από τη Θεσσαλονίκη…

Το Ελληνικό Κράτος επέλεξε, εκείνη τη μαύρη επέτειο, να προσβάλλει ολόκληρο τον Ποντιακό Ελληνισμό με την επιλογή ενός κειμένου «ενσυναίσθησης» για τους Τούρκους πρόσφυγες.

Μόνο που οι Τούρκοι μουσουλμάνοι πρόσφυγες δεν εκδιώχτηκαν με βιαιότητα από τους Έλληνες, αλλά λόγω συμφωνίας, καίτοι οι πρόγονοί τους είχαν επιβληθεί «με το σπαθί στην περιοχή».

Αντιθέτως, οι Έλληνες του Πόντου δεν εκδιώχτηκαν απλά αλλά εξοντώθηκαν, καίτοι ήταν οι παλαιότεροι κάτοικοι της περιοχής.

Λίγοι κατάλαβαν τί έγινε εκείνη την ημέρα του 2010. Επειδή ήμουν ένας απ’ αυτούς χρωστούσα στην ιστορία την καταγραφή του…