English
Οι τεράστιες αυξήσεις, που φτάνουν έως και το 38%, στα επιδόματα εξόδων των υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης προκαλούν έντονες αντιδράσεις, καθώς πολλοί βλέπουν σε αυτές μια ακόμα απόδειξη της απόστασης μεταξύ Βρυξελλών και των καθημερινών προβλημάτων των πολιτών.
Ο Δανός ευρωβουλευτής Άντερς Βίστισεν παρομοιάζει τις αυξήσεις με «γέμισμα τραπεζικών λογαριασμών με ευρώ από καταπιεσμένους φορολογουμένους»
Η νέα κλίμακα επιδομάτων για αποστολές
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημοσίευσε μια αναθεωρημένη κλίμακα για τα επιδόματα αποστολών των υπαλλήλων και άλλων υπηρετούντων της ΕΕ στα κράτη-μέλη, η οποία εγκρίθηκε στα τέλη Φεβρουαρίου 2025.
Οι αυξήσεις αυτές βασίζονται σε έκθεση της Eurostat για την εξέλιξη των τιμών σε ξενοδοχεία, εστιατόρια και υπηρεσίες εστίασης, και διαφέρουν ανάλογα με την εθνικότητα των υπαλλήλων.
Το αποτέλεσμα είναι σημαντικές ενισχύσεις στα ημερήσια επιδόματα και στα όρια δαπανών για διαμονή, που φορτώνουν περαιτέρω τους φορολογουμένους.
Η οργή του Άντερς Βίστισεν
Ο Δανός ευρωβουλευτής Άντερς Βίστισεν, αρχηγός του μαστιγίου της ομάδας Πατριώτες για την Ευρώπη, εξέφρασε την οργή του για αυτές τις αυξήσεις.
Μιλώντας στο Brussels Signal, τόνισε την απόκλιση ανάμεσα στις οικονομικές δυσκολίες των απλών Ευρωπαίων και τα πλουσιοπάροχα επιδόματα των υπαλλήλων της ΕΕ.
«Ενώ οι άνθρωποι σε όλη την Ευρώπη υποφέρουν από το υψηλό κόστος ζωής, τις ακριβές κατοικίες και την απώλεια ασφάλειας λόγω των ανοιχτών συνόρων της ΕΕ, οι τραπεζικοί λογαριασμοί των υπαλλήλων γεμίζουν με ευρώ από καταπιεσμένους φορολογουμένους», δήλωσε.
Πρόσθεσε πως κανένας τομέας του κανονικού εργατικού δυναμικού δεν παίρνει αυξήσεις 17%, 24% ή 38% στα ημερήσια ή ξενοδοχειακά επιδόματα, και κατηγόρησε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ότι καλύπτει τους υφισταμένους της με χρήματα των φορολογουμένων.
Συγκεκριμένα παραδείγματα αυξήσεων
Για τους Γάλλους υπαλλήλους της ΕΕ, το μέγιστο επίδομα για ξενοδοχεία αυξήθηκε από 180 σε 212 ευρώ, ποσοστό 17,78%.
Τα ημερήσια επιδόματά τους ανέβηκαν από 102 σε 127 ευρώ, αύξηση 24,51%. Για τους Δανούς, το όριο για ξενοδοχεία πήγε από 173 σε 208 ευρώ, αύξηση 20,33%, ενώ τα ημερήσια από 124 σε 172 ευρώ, δηλαδή 38,71%.
Αυτές οι αλλαγές δείχνουν πώς οι γραφειοκράτες επωφελούνται από τις τιμολογιακές μεταβολές, ενώ οι πολίτες παλεύουν με τις ίδιες πιέσεις χωρίς αντίστοιχη στήριξη.
Η διαμάχη πέρα από τα επιδόματα
Η διαμάχη δεν περιορίζεται στα επιδόματα. Ανάλυση δεδομένων απασχόλησης της ΕΕ αποκαλύπτει ότι πολλοί αξιωματούχοι κερδίζουν περισσότερα από εκλεγμένους ηγέτες της Ένωσης.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας The Telegraph στις αρχές Μαΐου, το ένα τρίτο των 30.000 υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής λαμβάνει ετήσιους μισθούς 113.000 ευρώ ή περισσότερο.
Οι αμοιβές τους ενισχύονται από χαμηλή φορολογία και γενναιόδωρα επιδόματα εξωτερικού, όλα χρηματοδοτούμενα από Ευρωπαίους φορολογουμένους.
Οι μισθοί μεσαίων στελεχών και συγκρίσεις
Μεσαία στελέχη σε βαθμίδες AST9 ή AD9, που είναι συνηθισμένα σημεία εισόδου, παίρνουν βασικό μηνιαίο μισθό 10.084 ευρώ συν επίδομα εξωτερικού 1.682 ευρώ, ενώ πληρώνουν μόλις 1.139 ευρώ σε φόρους.
Τουλάχιστον 2.863 υπάλληλοι της Επιτροπής προσλαμβάνονται σε αυτό το επίπεδο, ο καθένας κερδίζοντας περισσότερα από ηγέτες αρκετών χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.
Ο Βίστισεν σχολίασε στην εφημερίδα: «Σοκάρει το πόσο σκληρή δουλειά των φορολογουμένων πηγαίνει σε προνόμια, προνομιακές αμοιβές και αστρονομικούς μισθούς άνετων ευρωκρατών».
Χαρακτήρισε την ΕΕ ως μηχανισμό που παίρνει χρήματα από απλούς εργάτες για να τα δίνει σε υπερπληρωμένους γραφειοκράτες των Βρυξελλών.
«Ακολουθήστε τα χρήματα και θα δείτε ότι στην ΕΕ, οι γραφειοκράτες μετράνε, όχι οι εκλεγμένοι δημοκράτες. Αυτή είναι η ιστορία των μισθολογικών κλιμάκων».
Πρόσφατες αυξήσεις σε χιλιάδες υπαλλήλους
Τον Απρίλιο, περίπου 66.000 υπάλληλοι ευρωπαϊκών θεσμών έλαβαν την έβδομη αύξηση μισθών μέσα σε τρία χρόνια. Σε αυτούς περιλαμβάνεται η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, που πλέον κερδίζει 34.800 ευρώ τον μήνα.
Αυτές οι συνεχείς ενισχύσεις έρχονται σε μια εποχή που οι πολίτες αντιμετωπίζουν πιέσεις από πολιτικές που αυξάνουν το κόστος ζωής, ενώ οι θεσμοί φαίνονται να προστατεύουν τα δικά τους συμφέροντα.
