Η Εθνική Πινακοθήκη υποκλίνεται… στην κ. Παναγιωταρέα!

Όσοι τίμησαν με την παρουσία τους τα λαμπερά εγκαίνια της αναδρομικής έκθεσης του Παναγιώτη Τέτση στην Εθνική Πινακοθήκη, βρέθηκαν μπροστά σε μια αναπάντεχη… καλλιτεχνική αποκάλυψη.

Ανάμεσα στα έργα του μεγάλου ζωγράφου, ξεπρόβαλε, σαν από θεατρικό σκηνικό, το πορτρέτο της κ. Άννας Παναγιωταρέα!

Ναι, καλά διαβάσατε. Με την αφιέρωση «στην φίλη μου Άννα» να λάμπει σαν επιγραφή νεον, ο πίνακας –που μέχρι πρότινος κοσμούσε την ιδιωτική συλλογή της άμισθης συμβούλου της Υπουργού Πολιτισμού– βρήκε τη θέση του στον ιερό χώρο της Πινακοθήκης.

Προφανώς, κάποιος έκρινε ότι η προσωπογραφία της «κολλητής» (όπως την αποκαλούν με περισσή τρυφερότητα οι φιλοκυβερνητικές πένες) της υπουργού αξίζει να σταθεί δίπλα στα αριστουργήματα του Τέτση.

Γιατί, αλήθεια, να μην εκτεθεί; Η κ. Παναγιωταρέα δεν είναι απλώς μια σύμβουλος.

Είναι η σκιά της υπουργού, η πιστή συνοδός της σε κάθε ταξίδι, εντός και εκτός συνόρων, η σταθερή παρουσία στο γραφείο της, η φωνή που υψώνεται στο τηλέφωνο για να υπερασπιστεί την τιμή και τη φήμη της προϊσταμένης της, όταν κάποιος τολμήσει να την αμφισβητήσει.

Και, φυσικά, δεν είναι μυστικό ότι οι δεσμοί της με το κυβερνών κόμμα είναι πιο στενοί κι από κορσέ του 19ου αιώνα.

Αλλά η κ. Παναγιωταρέα δεν σταματά εδώ. Ως προσωπική φίλη του Τέτση, φρόντισε να αφήσει το στίγμα της και στον κατάλογο της έκθεσης, υπογράφοντας ένα κείμενο με τον πομπώδη τίτλο «Ο μοναδικής ωραιότητας κόσμος του Τέτση».

Και ποια καλύτερη απόδειξη αυτής της «μοναδικής ωραιότητας» από την ίδια την κ. Παναγιωταρέα, που φιγουράρει τόσο στο πορτρέτο όσο και στις σελίδες του καταλόγου; Μιλάμε για ολική επαναφορά: από σύμβουλος, σε μούσα, και από μούσα, σε… εκθέσιμο έργο τέχνης!Θα μπορούσε κανείς να το χαρακτηρίσει απλώς κακόγουστο.

Ένα πορτρέτο που θα ταίριαζε περισσότερο σε σαλόνι ή ιδιωτικό γραφείο, να κρέμεται περήφανα στην Εθνική Πινακοθήκη, σαν να πρόκειται για εθνικό κειμήλιο.

Αλλά η λέξη «κακόγουστο» μοιάζει φτωχή μπροστά στην προκλητικότητα του εγχειρήματος.

Την ίδια στιγμή που έργα τέχνης απομακρύνονται από τις αίθουσες για να μην «ενοχλήσουν» τους ευαίσθητους της εποχής, η Πινακοθήκη φαίνεται να ανοίγει τις πόρτες της για να φιλοξενήσει την προσωπογραφία της εκλεκτής φίλης της εξουσίας.

Μήπως, τελικά, ο σκοπός δεν είναι να τιμηθεί ο Τέτσης, αλλά να μετατραπεί σιγά-σιγά η Εθνική Πινακοθήκη σε μια γκαλερί αφιερωμένη στην «αυλή» της κυβέρνησης;

Αν είναι έτσι, περιμένουμε με αγωνία το επόμενο εκθέμα: ίσως ένα ομαδικό πορτρέτο της υπουργού, της συμβούλου και όλης της παρέας, με φόντο το λογότυπο του κόμματος.

Μέχρι τότε, ας απολαύσουμε την «μοναδικής ωραιότητας» στιγμή που η Πινακοθήκη έγινε… καθρέφτης της εξουσίας.