Ο Τραμπ κηρύσσει και επισήμως τον πόλεμο με το νομαδικό παγκοσμιοποιητικό κατεστημένο που δεν μπορεί πλέον να επηρεάσει την οικονομική πολιτική των ΗΠΑ με τους λομπίστες του.

Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας

Δεν είναι τυχαίος ο τίτλος που αποδίδει η κυβέρνηση Trump στην ημέρα υπογραφής των διαταγμάτων της 2ας Απριλίου, ούτε και ασύνδετη η ημερομηνία υπογραφής τους δύο μήνες μετά την ορκωμοσία του 47ου Προέδρου των ΗΠΑ.

Ο συμβολισμός της εκφράσεως παραπέμπει περισσότερο στην εσωτερική υποδούλωση των μοχλευόμενων πολιτικών ηγεσιών των ΗΠΑ από νομαδικά παγκοσμιοποιητικά κέντρα που επιθυμούσαν εξ απ’ ανέκαθεν την απελευθέρωση του εμπορίου και την εξαθλίωση του εργατικού δυναμικού ώστε να εξυπηρετούν τα υπερκέρδη τους.

Από τη δεκαετία του ’80 οι ΗΠΑ αλλά και η Ευρώπη υποχωρούσαν όλο και περισσότερο σε αυτές τις ατζέντες δημιουργώντας ένα αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο που αφαίμασσε το συνάλλαγμά τους και διάβρωνε την παραγωγική υποδομή τους.

Μέσα, όμως, από αυτήν τη νέα στοιχειώδη υποδομή προστατευτισμού θεμελιώνεται πλέον μια υγιέστερη συναλλακτική εμπορική σχέση και τίθενται οι βάσεις για την επανεκκίνηση της παραγωγικής διαδικασίας στις ΗΠΑ.

Μια τέτοια πολιτική μπορεί να χτυπάει βραχυπρόθεσμα αρκετά οικονομικά συμφέροντα αλλά αρματώνει τις ΗΠΑ για τον σοβούντα οικονομικό ανταγωνισμό της με την Κίνα.

Παράλληλα κηρύσσει και επισήμως τον πόλεμο με το νομαδικό παγκοσμιοποιητικό κατεστημένο που δεν μπορεί πλέον να επηρεάσει την οικονομική πολιτική των ΗΠΑ με τους λομπίστες του, καθώς ο δικομματικός φερετζές του ενιαίου κόμματος έχει καταρρεύσει με την δεύτερη έλευση του Trump.

Η τοποθέτηση μάλιστα του δραστήριου και αποφασιστικού J.D.Vance στη θέση του Αντιπροέδρου προεξοφλεί μια αμείλικτη αντεπίθεση σε περίπτωση που ο Trump δολοφονηθεί.

Σε μια επιθανάτια, λοιπόν, αγωνία, οι μοχλευόμενοι Ευρωπαίοι ηγέτες απειλούν προκλητικά και προβαίνουν σε μεγαλεπήβολα μακρόπνοα σχέδια χωρίς όμως να πείθουν ούτε τις αγορές ούτε και τους ψηφοφόρους τους που τους εγκαταλείπουν σταθερά καθώς παρακολουθούν έκπληκτοι την αποδρομή τους, η οποία φάνταζε απόμακρη πριν την πρόσφατη επανεκλογή του Trump.

Θα αναρωτηθεί λοιπόν κάποιος γιατί δεν υπέγραψε αυτά τα διατάγματα άμεσα ο Πρόεδρος Trump μια και η πολιτική αυτή αποτελούσε όχι μόνο προεκλογικό του πρόταγμα αλλά και κεντρικό σημείο στην ομιλία της ορκωμοσίας του.

Μια τέτοια αμετάκλητη κήρυξη πολέμου στο παγκοσμιοποιητικό κατεστημένο οφείλει να έχει τις απαραίτητες ασφαλιστικές δικλείδες προτού αποφασισθεί.

Στα πλαίσια μάλιστα των διαπραγματεύσεων είναι ισχυρότερη η θέση αυτού που συζητά χωρίς να έχει ανοικτά μέτωπα και προτού να αντιπαρατεθεί με έναν σημαντικό εχθρό.

Έτσι ο Trump φρόντισε πρώτα να σταθεροποιήσει τη θέση του εσωτερικά, συνιστώντας το υπουργικό του Συμβούλιο, διασφαλίαζοντας το εγγύς εξωτερικό του και ακυρώνοντας αρκετές από τις παγκοσμιοποιητικές ατζέντες και οργανώνοντας τις διεθνείς του σχέσεις.

Μπορεί η εκεχειρίες στην Ουκρανία και τη Γάζα να μην υφίστανται ακόμα αλλά ο Πούτιν έχει συμφωνήσει με τον Trump τους όρους

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ GEOPOLITICO