Η ανοικτή επιστολή, απευθυνόμενη στον Μερτς, την υπουργό Οικονομίας Κατερίνα Ράιχε και τον επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας της Ένωσης Γενς Σπαν, υποστηρίζει ότι η επανεκκίνηση των τριών μονάδων που απενεργοποιήθηκαν τον Απρίλιο του 2023 δεν είναι μόνο τεχνικά εφικτή αλλά και στρατηγικά απαραίτητη, σύμφωνα με το Brussels Signal.

Οι τρεις εγκαταστάσεις επί τάπητος —Ίζαρ 2, Έμσλαντ και Νέκαργουεστχάιμ 2— παρήγαγαν συνολικά περίπου 32 τεραβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας ετησίως, αρκετές για να τροφοδοτήσουν περίπου εννέα εκατομμύρια γερμανικά νοικοκυριά.

Η επιστολή

Μεταξύ των υπογραφόντων είναι ο Χορστ Κέμετερ, πρώην επικεφαλής των μονάδων Έμσλαντ και Μπίμπλις, ο Δρ Γιούργκεν Χάαγκ, πρώην διευθυντής του Έμσλαντ, ο Χανς-Γιόαχιμ Μύλερ του Μπρόκντορφ και ο καθηγητής Χορστ-Μίχαελ Πράσερ του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Πολυτεχνείου της Ζυρίχης. Η επιστολή παραχωρήθηκε αποκλειστικά στην Bild.

Οι πρώην διαχειριστές υποστηρίζουν ότι η Γερμανία εξακολουθεί να διαθέτει την αναγκαία τεχνογνωσία, υποδομή, εμπειρία διαχείρισης καυσίμων και προσωπικό για να επανενεργοποιήσει τις μονάδες με ασφάλεια. Σημειώνουν ότι οι χώροι, τα κτίρια και οι συνδέσεις των εγκαταστάσεων με το δίκτυο παραμένουν άθικτες και ότι αντιδραστήρες γερμανικού σχεδιασμού παρόμοιας ηλικίας συνεχίζουν να λειτουργούν με ασφάλεια στην Ισπανία, την Ελβετία, την Ολλανδία, τη Βραζιλία και την Αργεντινή.

Ένα πολιτικό λάθος που πλέον είναι αδύνατο να αγνοηθεί

Οι υπογράφοντες περιγράφουν την απενεργοποίηση του 2023 ως πολιτικό λάθος που έχει γίνει όλο και πιο εμφανές εν μέσω μεταβαλλόμενων παγκόσμιων ενεργειακών πραγματικοτήτων. Προτρέπουν την κυβέρνηση να θεσπίσει το ρυθμιστικό πλαίσιο που απαιτείται για να καταστεί δυνατή η επανενεργοποίηση.

Η έκκληση φτάνει τη στιγμή που ανώτερες προσωπικότητες της νέας συμμαχίας υπό το CDU, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Μερτς, έχουν περιγράψει ανοιχτά την πυρηνική έξοδο ως σοβαρό στρατηγικό λάθος.

Οι πρώην ηγέτες των μονάδων τονίζουν επίσης ότι η διατήρηση επιχειρησιακής πυρηνικής τεχνογνωσίας στη Γερμανία είναι καθοριστική για οποιαδήποτε σοβαρή ενασχόληση με αναδυόμενες τεχνολογίες όπως οι Μικροί Αρθρωτοί Αντιδραστήρες και η πυρηνική σύντηξη.

Το τεράστιο κόστος της ιδεολογίας

Η εγκατάλειψη της πυρηνικής ενέργειας από τη Γερμανία έχει επιβάλει βαρύ τίμημα. Μελέτες εκτιμούν το ετήσιο οικονομικό και κόστος για την υγεία της σταδιακής κατάργησης στα περίπου 11 δισεκατομμύρια ευρώ, οφειλόμενο σε μεγάλο βαθμό στην αυξημένη ατμοσφαιρική ρύπανση από τη διευρυμένη χρήση άνθρακα και φυσικού αερίου.

Οι σωρευτικές πρόσθετες εκπομπές CO₂ από τις επιταχυνθείσες απενεργοποιήσεις ανέρχονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια τόνους, με το σχετικό κόστος του Ευρωπαϊκού Συστήματος Εμπορίας Εκπομπών να φτάνει τις δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ.

Η Γερμανία έχει γίνει καθαρός εισαγωγέας ηλεκτρικής ενέργειας κατά πολλές περιόδους, πληρώνοντας συχνά προνομιακές τιμές για ενέργεια παραγόμενη από γαλλικά πυρηνικά εργοστάσια και άλλες ξένες πηγές.

Εν τω μεταξύ, το επίμονα υψηλό και ασταθές ενεργειακό κόστος έχει ωθήσει τη γερμανική βιομηχανία προς την έξοδο. Έρευνες δείχνουν ότι από 37 έως 45 τοις εκατό των βιομηχανικών και ενεργοβόρων επιχειρήσεων εξετάζουν το ενδεχόμενο περικοπής παραγωγής ή μετεγκατάστασης των δραστηριοτήτων τους στο εξωτερικό.

Ένας μακρύς δρόμος αποτυχημένης πολιτικής

Η αρχική απόφαση για τη σταδιακή κατάργηση της πυρηνικής ενέργειας ελήφθη από την ερυθροπράσινη κυβέρνηση Σρέντερ το 2000. Μετά την καταστροφή της Φουκουσίμα το 2011, ο συνασπισμός CDU-FDP της καγκελαρίου Άγγελας Μέρκελ επιβεβαίωσε και επιτάχυνε το χρονοδιάγραμμα.

Το 2022, εν μέσω της ενεργειακής κρίσης που προκλήθηκε από τον πόλεμο στην Ουκρανία, η κυβέρνηση του καγκελαρίου Όλαφ Σολτς χορήγησε σύντομη παράταση. Ωστόσο, οι τελευταίες τρεις γερμανικές πυρηνικές μονάδες απενεργοποιήθηκαν τον Απρίλιο του 2023.

Η λεγόμενη ενεργειακή μετάβαση της Γερμανίας παραμένει κεντρική στην Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία, αλλά οι βιομηχανικές επιπτώσεις είναι πλέον αδύνατο να αγνοηθούν. Το ερώτημα που αντιμετωπίζει η Ευρώπη είναι εάν αυτό το μοντέλο αντιπροσωπεύει ένα βιώσιμο μέλλον ή μια προειδοποιητική ιστορία.

Πηγή: Brussels Signal