Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει το άρθρο πέντε βουλευτών της ΝΔ που προβληματίζεται για την αποτελεσματικότητα του λεγόμενου “επιτελικού κράτους” και την ουσιαστική περιθωριοποίηση των βουλευτών – ιδίως της πλειοψηφίας – απο την διαμόρφωση πολιτικής και την ανάπτυξη ιδεολογικών προβληματισμών και κατευθύνσεων. Εχω πολλές φορές διατυπώσει παρόμοιες απόψεις. Ο βουλευτής οφείλει να εκφραζει πολιτικους προβληματισμούς για το μέλλον της κοινωνίας και να μετεχει στην διαμόρφωση των σχετικων πολιτικών. Με κοσμιότητα, βέβαια, και πειθαρχία στον τρόπο διατύπωσης απόψεων και στον τρόπο εκφοράς πολιτικού λόγου. Αν μετατραπεί σε φορέα απλής διεκπεραίωσης και επικύρωσης κεντρικών πολιτικών αποφάσεων ακυρώνει τον πολιτικό του ρόλο και διαβρώνει την ουσία της δημοκρατίας.

Εκεί όμως που δεν συμφωνώ απόλυτα με το κείμενο των πέντε βουλευτών της ΝΔ είναι στον μη αποκρυπτόμενο στόχο τους να υπεραμυνθούν του υπάρχοντος συστήματος εκλογής των βουλευτών (σταυροδοσία) και διατήρησης του σημερινού εκλογικού συστήματος (πολυεδρικές περιφέρειες με σταυρό προτίμησης) . Το μονοεδρικό σύστημα η το λεγόμενο “μεικτό”, ενισχύει την δημοκρατία και αναβαθμίζει τον βουλευτή σαν φορέα πολιτικής και σαν εκφραστή ιδεολογικής ταυτότητας. Απονευρώνει δε την κυριαρχία των όποιων κομματικών κέντρων επιβάλλοντας την άμεση εκλογή και του αρχηγού και, στην περίπτωση διαφωνιών βουλευτή με την ηγεσία, την υποχρεωτική επαναληπτική εκλογή.

Δεν συμφωνώ βέβαια και με το απαντητικό σχόλιο κυβερνητικού παράγοντα. “Επιτελικό κράτος είναι το συνεργατικό κράτος που δουλεύει σαν μια ομάδα και δεν δουλεύει σε φέουδα ή σε τιμάρια, όπου ο κάθε υπουργός κάνει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι» ανέφερε ο Άκης Σκέρτσος. Στο Βρετανικό Συντηρητικό Κόμμα υπάρχει βεβαίωςτο λεγόμενο Central Policy Review Staff, δημιούργημα της Μάργκαρετ Θάτσερ, όπου οι πολιτικές θέσεις επεξεργάζονται από ειδικευμένα στελέχη και περνούν την βάσανο της πολιτικής ανάλυσης από επιφορτισμένους κοινοβουλευτικούς, πριν διατυπωθούν σαν πολιτική. Αυτό που εδώ, απ’ ο,τι καταλαβαίνω, ισχύει είναι η αποτύπωση πολιτικής από κάποιο “φωτισμένο” (δίχως ευθύνη και άγνωστης εγκυρότητας) κέντρο, που επιβάλλεται σαν γραμμή προς τα κάτω για “να μην υπάρχουν φέουδα και να μην κάνει ο καθένας – και οι υπουργοί – του κεφαλιού του”! Ενας κομμουνιστικός δηλ. συγκεντρωτισμός, χωρίς να υπάρχει Μαρξισμός σαν σημείο αναφοράς, και χωρίς να είναι καθόλου “δημοκρατικός”!